To nie jest miejsce, do którego wpada się „na chwilę”, żeby się poruszać, wyładować czy poprawić sobie nastrój. Boks jest dla tych, którzy są gotowi zapłacić cenę — czasem zdrowiem, wygodą, a bardzo często własnym ego.
Jedni przychodzą się "pobawić"...
Założyć rękawice, popukać w worek, poczuć klimat, wejść na tarcze. Nie mam nic przeciwko rekreacyjnej formie boksu, wręcz przeciwnie, uważam, że każda forma treningu bokserskiego jest dobra. Ludzie przychodzą z różnymi motywacjami i różnym nastawieniem. Każdy ma inną budowę psychofizyczną i trzeba wziąć to pod uwagę. Co jednak "przeszkadza" mi w rekreacyjnej formie treningu, to eliminowanie elementu realnego zagrożenia. Przez co niektórym ludziom brakuje powagi i skupienia. Gadają podczas omawiania ćwiczenia, opowiadają sobie jakieś żarty, śmieszkują, mentalnie są w pubie, a nie na treningu. Ci przychodzą "dla zabawy" i ok.
Ważniejsza dla mnie osobiście jest ta druga grupa. Ludzi, którzy przychodzą - żeby się stać.
Stać się kimś twardszym, odważniejszym, bardziej świadomym, uczciwszym wobec siebie i innych.
Bo to nie jest przyjemność.
To jest dyscyplina, która boli.
To jest wysiłek, który obnaża.
To jest rozwój, który nigdy nie przychodzi lekko.
Boks nie służy rozrywce. To nie basen, golf, czy kręgle. Boks służy konfrontacji.
Z ciałem, które ma już dość.
Z głową, która szuka wymówek.
Z charakterem, który albo dźwignie ciężar, albo pęknie.
Nie robisz tego, żeby zabić czas.
Robisz to, żeby zbudować siebie — cegła po cegle, runda po rundzie, dzień po dniu.
Zabawa nie wyciąga cię z łóżka o piątej rano, kiedy jest ciemno, zimno i nic się nie chce, żeby zrobić swoje kilometry.
Cel — tak.
Świadomość, po co tam idziesz — tak.
Ten sport nie ma cię zabawiać.
On ma cię sprawdzić i ukształtować.
I nie pyta, czy jesteś gotowy/gotowa. On tylko pokazuje, kim jesteś, gdy zaczyna brakować tlenu.
Jeśli szukasz komfortu - szukaj gdzie indziej.
Ale jeśli chcesz prawdy o sobie…