Rocznica śmierci Cypriana Kamila Norwida

       136 lat temu w biedzie i zapomnieniu zmarł Cyprian Kamil Norwid, jeden z największych polskich poetów XIX wieku; autor wierszy, poematów, dramatów, także traktatów estetycznych i utworów prozatorskich. Był artystą w szerokim znaczeniu tego słowa – uprawiał także rzeźbę, malarstwo, rysunek i rytownictwo. Norwid był głównie samoukiem – nigdy nie ukończył żadnych studiów – ale czytał w kilku językach, tłumaczył Homera, Horacego, Dantego, Byrona i Szekspira. 

Urodził się 24 września 1821 r. w Laskowie-Głuchach pod Radzyminem. Lata szkolne i wczesną młodość spędził w Warszawie i tu debiutował – w latach 40. XIX wieku na łamach czasopism ukazywały się jego wiersze. Norwid od 1842 roku przebywał na emigracji – głównie we Włoszech, Niemczech, Belgii i Francji. Z okresu tego pochodzą m.in. artykuły publicystyczne (Listy o emigracji) oraz utwory literackie: dramat Zwolon i traktat o sztuce Promethidion, będące wykładnią jego nowego programu ideowo-artystycznego, postulującego stworzenie nowej sztuki i literatury. W 1852 roku wyjechał do Nowego Jorku, gdzie pracował jako rysownik i rzeźbiarz. Po dwóch latach wrócił do Paryża (po drodze odwiedził Londyn) z nową koncepcją twórczości wyłożoną w poemacie Quidam (powst. 1855-57 r.), kreującą w opozycji do romantycznego indywidualizmu – nowy typ bohatera – „jakiegoś tam człowieka”. Z tego okresu pochodzą także pisane prozą poetycką Czarne kwiaty i Białe kwiaty, rozprawa O sztuce (dla Polaków) oraz cykl wykładów O Juliuszu Słowackim.

Spotkanie z Leszkiem Żebrowskim w Gliwicach

        23 maja - parę minut po 18 - w Gliwickim Centrum Edukacyjnym im. Jana Pawła II odbyła się prelekcja znanego historyka Leszka Żebrowskiego, zorganizowana przez gliwicki Klucz Pobudki.

Zaproszony gość poruszył wiele tematów z naszej dawnej i najnowszej historii, akcentując niechlubne postacie z panteonu zdrad-elit spod znaku sierpa i euro kołchozu, co wywoływało aplauz licznie zgromadzonej publiczności.

Wszak Polska to nie bękart Europy, ale ponad tysiąc lat państwowości, prawdziwej wolności, katolickiej wiary okupionej krwią wielu męczenników i świętych.

Powierzenie Polski w opiekę NMP

     1 kwietnia 1656 r. w katedrze we Lwowie król polski Jan Kazimierz powstał z tronu, złożył berło i koronę, przyjął Komunię świętą, po czym padł na kolana przed obrazem Matki Bożej Łaskawej i powierzył jej opiece swój kraj oraz ogłosił ją Królową Korony Polskiej.

„Wielka Boga-Człowieka Matko, Panno Najświętsza!

Ja, Jan Kazimierz, z łaski Syna Twego, Króla królów, i Pana mego, i z Twego miłosierdzia król, upadłszy do stóp Twoich najświętszych, Ciebie za opiekunkę moją i za Królowę królestwa mojego obieram. I siebie i królestwo Polskie, księstwo Litewskie, Ruskie, Pruskie, Mazowieckie, Żmudzkie, Inflandzkie i Czernichowskie, wojska obydwu narodów i lud cały Twojej osobliwej opiece i obronie polecam, Twojej pomocy i litości w tym nieszczęśliwym i przykrym królestwa mojego stanie, przeciwko nieprzyjaciołom św. Rzymskiego Kościoła pokornie błagam. 

Pikieta pod Szpitalem Wielospecjalistycznym w Gliwicach

   

       W dniu 22 maja 2019 roku o godzinie 17.00 zebraliśmy się przed Szpitalem Wielospecjalistycznym w Gliwicach przy ulicy Kościuszki 1 na cyklicznej pikiecie w obronie mordowanych nienarodzonych dzieci. Nasza obecność z dużym, widocznym z daleka banerem wzbudziła zainteresowanie przejeżdżających nieopodal kierowców, co jakiś czas pozdrawiających nas klaksonem czy też popierających nas słownie. Podczas trwania pikiety mającej bardzo spokojny przebieg podszedł do nas mężczyzna, dopytując się o sprawę dzieci w pikietowanym szpitalu ponieważ jemu samemu urodziły się w nim dwie córki. Usłyszawszy odpowiedź, iż owszem w szpitalu tym rodzą się ale także są zabijane nienarodzone dzieci a my stoimy aby się zabijaniu nienarodzonych przeciwstawić, w milczeniu pokiwał głową. 

Przechodzący obok nas przechodnie z ciekawością oglądali banery i czytali zawarte na nich informacje. Pod koniec pikiety jedna z przechodzących, starszych kobiet podeszła do nas i stwierdziła iż pewną częścią narodzonych dzieci nikt się nie zajmuje i są "pożywką dla księży". Pomińmy te słowa milczeniem. Komentarz jest zbędny. O godzinie 18.30 zakończyliśmy pikietę.

Dziękujemy wszystkim przybyłym i zapraszamy na następną akcję w obronie nienarodzonych, która odbędzie się w nieodległym terminie. O dacie poinformujemy na stronie internetowej.

Tekst: Tomasz Jazłowski

MODLITWA ZA DUSZE POLEGŁYCH ŻOŁNIERZY

      Jako świadectwo głębokiej wiary żołnierze NSZ oddawali się w opiekę NMP i nosili na piersiach ryngrafy z wizerunkiem Matki Bożej Miłosiernej z Ostrej Bramy w Wilnie. Wielu z nich umierało z imieniem Maryi na ustach, przyzywając Jej orędownictwa. 

MODLITWA ZA DUSZE POLEGŁYCH ŻOŁNIERZY

"Boże Wszechmogący, polecam miłosierdziu Twojemu dusze poległych żołnierzy naszych, którzy oddali swe życie w obronie drogiej Ojczyzny i którzy przelali krew swoją w obronie nie tylko kraju naszego, ale i w obronie Wiary Świętej.

Konserwatyści w PRL – prof. Jacek Bartyzel

        Odrzucając uprawianą przez XIX-wieczne ruchy insurekcyjne, Polską Partię Socjalistyczną i piłsudczyków metodę rewolucyjnego falowania, ale obawiając się sięgnąć także po narodowo-demokratyczną metodę obrony czynnej przez oddolną organizację sił narodu, konserwatyści w PRL mechanicznie powielali metodę odgórnego oddziaływania przez rodzime elity na elity wroga, przyjmowaną przez ich XIX-wiecznych poprzedników. Nie wzięli jednak pod uwagę faktu, że metoda ta nie może przynieść rezultatu w systemie totalitarnym, rządzonym po „rewolucji nihilizmu” i przez (określenie Mikołaja Bierdiajewa) „arystokrację Chama”.

Konserwatyści w PRL

„Prehistoria” – Konserwatyści w II RP

Zmarginalizowani i prawie do końca rozbici wskutek:

a) podziałów dzielnicowych (zaborów);

b) podziałów orientacyjnych z I wojny św.;

c) odium „ugodowości” i „trójlojalizmu”;

d) ultrademokratycznej ordynacji wyborczej.

Dlatego podstawowy dylemat: iść (a) z endecją, (b) z sanacją, (c) z Front Morges, (d) działać samodzielnie.

Królowo Korony Polskiej przepraszamy Cię!

 
     Królowo Korony Polskiej, Matko Boga i nasza, przepraszamy Cię za to, że uczyniliśmy jak na razie zdecydowanie zbyt mało, aby obronić Twą cześć, Twych świątyń i ołtarzy, i Twego Świętego wizerunku, przed podłymi atakami bezbożnych ludzi...

Za:  Michał Mikłaszewski (facebook.com)

Nacjonaliści przeciwko wyzyskowi w Białymstoku

      Autonomiczni Nacjonaliści Białystok: Dotarły do nas informacje na temat poczynań „Janusza biznesu”, prowadzącego sklep z narzędziami w naszym mieście o nazwie Metal-Max. Okazuje się, że zarówno właściciel, jak i kierownictwo firmy to zwykli wyzyskiwacze pastwiący się psychicznie i pośrednio fizycznie nad swoimi pracownikami. 

Mianowicie, te kapitalistyczne śmiecie zmuszają pracowników pod groźbą zwolnienia, do pracy powyżej ośmiu godzin dziennie, a w sezonie letnim pracuje się nawet od 7 do 22. Ilość godzin nadliczbowych zdecydowanie przekracza normę określoną przez Kodeks Pracy.

Nadgodziny wyzyskiwacz wprawdzie opłaca, jednak nie zgodnie z obowiązującymi normami Kodeksu Pracy, określającymi stawkę wyższą za godziny nadliczbowe. Nowi pracownicy pracują przez miesiąc, a czasem i dłużej bez żadnej umowy. Liczba pracowników jest stanowczo za mała, dlatego zmusza się robotników do dźwigania sporych ciężarów w zasadzie przez cały dzień. Pracownikom potrącane są spore sumy z wypłat za rzekome błędy, jak na przykład źle poprowadzony przewód przedłużacza lub – w mniemaniu szefostwa – niedokładne umycie firmowego samochodu, co oczywiście nie leży w zakresie obowiązków pracowników.

Monarchiści w II Rzeczypospolitej – prof. Jacek Bartyzel

       Jeszcze w kwietniu 1920 roku powstała na wyższych uczelniach Organizacja Młodzieży Narodowo-Zachowawczej. Pierwszy punkt jej deklaracji programowej mówił o konieczności wprowadzenia w Polsce ustroju monarchicznego, jako jedynego sposobu utrzymania przez Państwo jednolitego, narodowego charakteru – pisze prof. Jacek Bartyzel w „Teologii Politycznej Co Tydzień”: „Niepodległość podszyta ideą”.

 

5 listopada 1916 roku aktem dwóch cesarzy: austriackiego Franciszka Józefa I i niemieckiego Wilhelma II proklamowane zostało Królestwo Polskie. Prawie rok później, bo dopiero 12 września 1917 roku ustanowiona została Rada Regencyjna w składzie: abp Aleksander Kakowski (1862-1938), Zdzisław ks. Lubomirski (1865-1943) i Józef hr. Ostrowski (1850-1923), która 7 października 1918 roku wydała manifest do narodu polskiego proklamujący niepodległość Polski. Sprawy jednak, jak wiadomo, potoczyły się inaczej i wskutek splotu różnych okoliczności państwo polskie odrodziło się nie jako monarchia, lecz jako republika, właściwie ku zaskoczeniu wszystkich, jako że jeszcze w październiku 1918 roku monarchicznej formy państwowości nie kwestionowali nawet socjaliści. Przewrót instytucjonalny był jednak tak błyskawiczny i dokonany jakby mimochodem, że po 11 listopada nawet konserwatyści w lwiej części, z dnia na dzień stali się republikanami, przyjmując nowy ustrój jako normalny porządek rzeczy i włączając się do prac ustawodawczych nad określeniem kształtu tej republiki. To zaś od razu przesądziło z góry, że od tej pory – i właściwie aż do końca Dwudziestolecia – ruch monarchistyczny stał się elitarnym przedsięwzięciem najbardziej ideowych środowisk, czy wręcz jednostek, stawiających czystość i integralność doktryny ustrojowej ponad realne i bieżące apanaże polityczne.

Krystian Jachacy: Likwidujemy kapitalizm

      Ogromny wpływ na nasze poglądy wywiera otoczenie. To z kim się zadajemy, jakiej słuchamy muzyki, czy też kogo popiera nasza rodzina w wyborach ma ogromne znaczenie dla kształtowania się naszych poglądów na sprawę publiczną. Tak samo, choć dzisiaj jest to  często pomijany aspekt sprawy, na nasze poglądy wpływa nasze położenie materialne. Jeśli nie jesteśmy w stanie zaspokoić swoich  podstawowych potrzeb materialnych, a już całkowicie poza naszym zasięgiem finansowym jest korzystanie z dóbr kultury, to trudno żebyśmy mieli czuć się szczęśliwi żyjąc w obecnym systemie gospodarczym – kapitalizmie. 

Dlaczego więc wciąż trwamy jako naród na straceńczych pozycjach w relacjach gospodarczych, które skazują miliony z nas na wykluczenie, emigracje i ciągłe upokorzenia ze strony beneficjentów tej nierównej gry? 

Czas zerwać maski. Polacy w badaniach¹ opinii publicznej deklarują zdecydowane poparcie dla podatków progresywnych i przerzucenia kosztów utrzymania państwa na osoby najwięcej czerpiące zysków z obecnej polskiej gospodarki – klasy wyższe, posiadające. Jednocześnie nasi rodacy są bardzo silnie mamieni wizją kapitalistycznego „sukcesu dla każdego” z praktycznie każdej strony aktualnej sceny politycznej. Czy są oni skazani na jeden neoliberalny dogmat w gospodarce?