Do Gliwic zawitał król Polski Jan III Sobieski

22 sierpnia 1683 r. do Gliwic zawitał król Polski Jan III Sobieski, spiesząc na odsiecz oblężonego przez Turków Wiednia. Król nadjechał od strony Tarnowskich Gór ok. godz. 10.00. Towarzyszyła mu gwardia przyboczna, szlachta oraz syn Jakub i hrabia Dönhof. Władcę powitała salwa z 28 armat oraz bicie kościelnych dzwonów. Przed wjazdem do miasta Jan III Sobieski przesiadł się z kolasy na konia i dokonał przeglądu swej armii, liczącej ok. 30 000 żołnierzy, która rozłożyła się na polach między Łabędami a Szobiszowicami. Trwało to aż do godziny 15.00, po czym król udał się nareszcie w stronę Bramy Bytomskiej, przed którą oczekiwały go władze miasta.

W ich towarzystwie oraz w asyście opata rudzkiego Bernarda Kwerneka i prowincjała zakonu Franciszkanów Ludwika Różyckiego władca skierował się do Gliwic. Przy Bramie Bytomskiej Jan III Sobieski ukląkł i ucałował krzyż podany mu przez proboszcza kościoła pw. Wszystkich Świętych Jana Ludwika Sendeciusa, a następnie w asyście władz miasta i dostojników kościelnych udał się do kościoła farnego (kościoła pw. Wszystkich Świętych) na nabożeństwo. Stamtąd zaś orszak królewski podążył do klasztoru o. reformatów, gdzie władca spożył obiad, po czym udał się na spoczynek. Następnego ranka, w poniedziałek 23 sierpnia 1683 r., król napisał trzy listy: do żony, królowej Marii Kazimiery d’Arquien, papieża Innocentego XI oraz do Leopolda I, informując dwóch ostatnich o postępach w marszu.

Barbarzyńcy u bram

 

24 sierpnia 1942 roku – męczeńska śmierć Poznańskiej Piątki

24 sierpnia 1942 roku w Dreźnie Niemcy wykonali wyrok śmierci na pięciu młodych Polakach związanych z poznańskim Salezjańskim Oratorium św. Jana Bosko. Czesław Jóźwiak, Edward Kaźmierski, Franciszek Kęsy, Edward Klinik i Jarogniew Wojciechowski przeszli do historii jako Poznańska Piątka.

Wychowani w odrodzonej po 1918 roku Polsce, dorastali w środowisku salezjańskiego oratorium przy ul. Wronieckiej w Poznaniu. To właśnie tam kształtowały się ich charaktery, więzi przyjaźni, religijność oraz poczucie odpowiedzialności za wspólnotę. Po wybuchu wojny zaangażowali się w działalność konspiracyjną, m.in. w Narodowej Organizacji Bojowej. Zajmowali się między innymi kolportażem podziemnego pisma „Polska Narodowa” oraz rozpoznawaniem obiektów zajmowanych przez niemieckie wojsko.

O projekcie państwa żydowskiego

 

WOJNA WCHODZI W NOWĄ FAZĘ? IRAN ZAATAKOWAŁ IZRAEL!

Według pojawiających się doniesień Iran przeprowadził kolejny duży atak rakietowy na Izrael, którego celem miały być m.in. izraelskie pozycje wojskowe.

Irańskie źródła twierdzą, że podczas ataku wykorzystano zaawansowane pociski, w tym potencjalnie pociski hipersoniczne.

Jednocześnie pojawiają się informacje o możliwych poważnych uszkodzeniach kilku izraelskich instalacji wojskowych. W mediach społecznościowych krążą również niepotwierdzone doniesienia o ofiarach wśród wysokich rangą izraelskich wojskowych.

Na tym etapie część informacji nie została niezależnie potwierdzona. Sytuacja jest dynamiczna i może się zmieniać z godziny na godzinę.

Czy konflikt Izraela z Iranem zmierza w kierunku jeszcze większej eskalacji?

Memento Audere Semper!

 

Jacek Międlar: Ukraina zbudowana na wielokrotnych ludobójstwach na Polakach

Ukraina to państwo, którego egzystencja została zbudowana na wielokrotnych – do dziś przez Ukraińców honorowanych – ludobójstwach na Polakach: sarmackim Katyniu 1652, koliszczyźnie 1768, tzw. wojnie polsko-ukraińskiej, terroryzmie UWO i OUN w dwudziestoleciu międzywojennym oraz ludobójstwie lat 1939–1947. Do tego dochodzą zbrodnie przez nich konsekwentnie przemilczane, m.in. bestialska kolaboracja z bolszewikami (por. K. Makuszyński, Radosne i smutne). Właśnie do tych wydarzeń odwołuje się dziś państwo ukraińskie, wskazując tym samym na źródła i podwaliny swojej egzystencji. Tego faktu nie kwestionuje już nawet osiedlona w Polsce V kolumna banderowska.

Mussolini - nowa książka Przemysława Piasta

 

Agnieszka Piwar: Żyd z Charkowa, który trzęsie polską polityką

      Ta postać, niczym soczewka, skupia szyderstwo, jakie zafundowano Polsce. Na jego przykładzie widzimy, że żydowskie pochodzenie i wychowanie w kulcie komunizmu to szczególnie istotne atuty, by zaistnieć w kręgach „prawdziwych polskich patriotów”. Jest on wręcz emanacją bagna, w jakie wciągnięto naród polski.

Józef Orzeł – bo o nim mowa – to klasyczny przykład szarej eminencji. Nigdy nie był członkiem rządu, nie prezesuje żadnej partii politycznej, nie bryluje w mediach. Podejrzewam, że znaczna część moich Czytelników nie wie nawet o jego istnieniu. Najwyższy czas to zmienić, gdyż śmiem przypuszczać, że to właśnie on ma w Polsce więcej do gadania, niż politycy których wszyscy kojarzymy.

Viva Cristo Rey!