Sowiecki nóż w plecy

 

Łukasz Jastrzębski - Nie podoba mi się Unia Europejska

23 lata temu byłem koordynatorem Stow. Nie dla UE. Nie żałuję ciężkiej pracy i swojego zaangażowania w kampanie referendalną kierowanego przez kol. Jana Kepińskiego. Nie żałuje poświęconych miesięcy ciężkiej pracy, bo jednak to my mieliśmy rację. I jest to bardzo gorzka satysfakcja. Nie podobała mi się Unia Europejska do jakiej wchodziliśmy, tym bardziej nie podoba mi się ta dzisiejsza.

Po przegranym referendum pisałem "Nieprawdą że za Unią głosowali młodzi, wykształceni. A przeciw Unii starzy i głupi. Wygrali Ci, którzy propagandzie ulegli. Przegrali Ci, którzy się oparli. Te referendum wygrały niestety odmóżdżone staruszki (aby moim wnukom przynajmniej było lepiej), rozmodlone dewoty (bo przecież Ojciec Święty kazał), menele spod budki z piwem (z bogatego zawsze coś skapnie), oglądacze MTV (bo na Zachodzie jest zajebiście) i ćwierć-inteligenci bojący się wychylić nawet o pół myśli, poza tym co pisze Gazeta Wyborcza (bo innego wyjścia nie ma).

Adam Danek: Niekoronowany król Polski?

Ustrój demoliberalny polega na tym, że państwo jest bez przerwy wstrząsane i dezorganizowane przez cykle wyborcze. Jak wielokrotnie zwracano uwagę, w demokracji politycy – także kierujący państwem – nie myślą długofalowo. Myślą w kategoriach najbliższych wyborów; dalej ich horyzonty nie sięgają. Niestety społeczeństwo się do tego przyzwyczaja, a nawet okazuje entuzjazm: szopka wyborcza co parę lat dostarcza mu rozrywki, a pomiędzy wyborami obywatele się nudzą i czekają na następne. Skoro jednostką czasu, w jakiej wszyscy mierzą życie świata jest kadencja, okresy dłuższe niż kilka lat mogą w demokracji urosnąć wręcz do rangi epok. Dwie kadencje rządów PiS, początkowo pseudonimowanych jako „dobra zmiana” – i to kadencje parlamentarne, a więc krótsze – okazały się epoką; aby dojść do takiego wniosku, wystarczy sobie uzmysłowić, jak bardzo zmieniły kraj i społeczeństwo. Zmieniły na gorsze, a dzisiaj ci ludzie przebierają nogami, paląc się do powrotu do władzy. Odrębną epokę w najnowszej historii politycznej Polski stanowi też niewątpliwie dekada Aleksandra Kwaśniewskiego, coraz częściej przywoływana jako punkt odniesienia przy ocenia tego, co w polskiej polityce dzieje się obecnie.

Wstąp do NOP!

 

Łukasz Jastrzębski: Spokojnie - to tylko AfD

                AfD idzie po władzę w Niemczech. Nie mam co do tego większych wątpliwości. Wcale nie dlatego, że jest taka dobra. Powodem jest to, że partie starego establishmentu całkowicie się skompromitowały realizując politykę odklejeńców z Brukseli. CDU i SPD są po prostu całkowicie niewiarygodne i powszechnie uważane za formacje prowojenne. Dzisiejsze AfD jest w wielkim skrócie dla mnie przedwczorajszym CDU.

Alternatywa dla Niemiec (AfD), w nowym sondażu notuje 45 proc. poparcia, jest najsilniejszą partią we wschodnich landach Niemiec. Jak się nic nie zmieni to tam będzie rządzić samodzielnie lub wraz z lewicowymi suwerenistami z Sojuszu Sahry Wagenknecht. Polityka Niemiec zostanie skorygowana, ale żadnych radykalnych i rychłych zmian kulturowych tam nie będzie. Takie procesy odbywają się długofalowo.

Fides - Familia - Fraternitas

 

Narodowe Odrodzenie Polski - WIARA - RODZINA - BRATERSTWO

 

Adam Wielomski: Żydzi, banderowcy i oligarchowie

Pośród popularnych tzw. teorii spiskowych (z których wiele po trzech miesiącach staje się faktem), znajdujemy także tę o „Niebiańskiej Jerozolimie”. Koncepcja ta mówi, że politycy z Izraela, a także wpływowe na świecie lobby żydowskie, uznali, iż na dłuższą metę otoczonego przez wrogie państwa islamskie Państwa Izraela nie sposób utrzymać. Szczególnie przy spadku potęgi Stanów Zjednoczonych. W tej sytuacji „wiadome kręgi” miały podjąć decyzję o stworzeniu na Ukrainie państwa „zapasowego”, do którego będą mogli wyemigrować uchodzący z upadającego Izraela Żydzi. To miałoby też tłumaczyć poparcie przez państwa zachodnie Ukrainy w wojnie przeciwko Rosji: miałoby nie chodzić o poparcie dla Kijowa, lecz o dolewanie benzyny do toczącej się wojny tak, aby wyginęło jak najwięcej Ukraińców, a jeszcze więcej na trwale wyemigrowało. W ten sposób miałoby powstać wolne miejsce dla „zapasowego Izraela”.

Marek Korczyk: Gabriele d’Annunzio – prekursor idei włoskiego zamachu stanu?

 Koniec I wojny światowej został przez Włochów odebrany jako „kalekie zwycięstwo”. Na konferencji pokojowej w Paryżu odmówiono Włochom prawa do aneksji tych terytoriów, jakie obiecano im w traktacie londyńskim z 1915 roku (na jego mocy Włochy dołączyły do państw ententy). Mimo iż Włosi znaleźli się w gronie zwycięzców, w społeczeństwie włoskim powszechne było niezadowolenie i bolesne poczucie upokorzenia. Nakładały się na to nastroje związane z koniecznością mozolnej powojennej odbudowy, zwłaszcza w obliczu kryzysu gospodarczego. Na takim fundamencie swoje poparcie budowali faszyści z Benito Mussolinim na czele. Warto jednak wspomnieć, iż pierwsze oznaki buntu wobec nowego europejskiego ładu zaczęły się trzy lata przed Marszem Czarnych Koszul na Rzym.

Nastaje zdziczenie