WCZORAJ ONR - DZISIAJ NOP !

 

Manuel Hedilla – symbol falangistowskiego oporu

 Gdy w opracowaniach poświęconych hiszpańskiemu nacjonalizmowi pojawia się Falanga (pełna nazwa: Falanga Hiszpańska – Związki Ofensywy Narodowo-Syndykalistycznej, FE-JONS), natychmiast pierwszym skojarzeniem jest postać Jose Antonio, twórcy organizacji i jej pierwszego szefa krajowego, który został zamordowany przez czerwonych siepaczy 20 listopada 1936 roku. Ten gigant Narodowej Rewolucji zapisał sobie na trwale miejsce w historii. Niewielu jednak pamięta o jego formalnym następcy – Manuelu Hedilli.

Manuel Hedilla urodził się 18 lipca 1902 roku w głęboko katolickiej i robotniczej rodzinie. Szybko musiał wziąć na siebie trud utrzymania rodziny po śmierci ojca i dziadka. W roku 1934 wstępuje w szeregi Falangi, a już w marcu 1935, dzięki dużym sukcesom w pozyskiwaniu nowych działaczy, zostaje z nominacji Jose Antonio szefem organizacji w Santander. W listopadzie tego samego roku Manuel Hedilla zostaje członkiem Rady Politycznej FE-JONS.

Bolesław Piasecki: Przemówienie na wiecu Falangi (Cyrk Staniewskich 28 listopada 1937r.)

Trzy są czynniki siły Ruchu Narodowo- Radykalnego: program, typ człowieka, świadomość drogi prowadzącej do zwycięstwa. Program nasz rysuje ustrojową, społeczno-gospodarczą i kulturalną wizję Wielkiej Polski.

Wielka Polska w naszej wizji to Polska wymagająca niespotykanego dotychczas w historii wysiłku energii i pracy od Narodu. Nasz program Wielkiej Polski nie może być przeniesiony z wizji w życie tylko jednostkowymi czy grupowymi wysiłkami- te nie wystarcza- trzeba wytężonej codziennej pracy mas narodu. Wielka Polska w naszej wizji- to ustrój przypominający codziennie każdemu Polakowi o nadrzędności interesów ogólnonarodowych nad prywatnymi. Ustrój nasz powiąże jak najściślej w świadomości ogółu szczęście jednostki ze szczęściem Narodu.

Wielka Polska w naszej wizji- to Naród i Państwo o tak potężnie zorganizowanej woli, że nie tylko potrafi uwolnić Rzeczpospolitą od przeszło czterech milinów żydów, że nie tylko zahamuje ukrainizację czterech i pół miliona ludności kresowej, ale nade wszystko przeniesienie naszego programu w życie uzdolni Polskę do pełnienia jej misji dziejowej, do samookreślenia jej roli w świecie. Przeciwnicy nasi nazywają nas totalistami- czynią to przez płytkość, bo nas nie rozumieją, czynią to także świadomie, licząc, że totalizm jest podobno w Polsce niepopularny. Totalizm to pojęcie bardzo ogólne -, jest hitleryzm i bolszewizm, totalistyczny jest także ustrój Kościoła Katolickiego. Totalizm może być zły i dobry. Wartość zaś ustroju hierarchicznego państwa zależy od tego, czy potrafi połączyć organizację mas Narodu z życiem organizmu narodowego. I walka między nami i masońsko-demoliberalnym naszym przeciwnikiem toczy się o to, czy Naród Polski ma być tylko nieodpornym organizmem, rzucanym zachciankami różnych grup i mafii w przeróżne strony,czy też ma być Naród Polski także organizacją zdolną do urzeczywistnienia swego dobra potężną, konsekwentną , zorganizowaną wolą. I słusznie walczą z naszym programem różne mafie obce agentury, nazywając cynicznie swą walkę obroną demokracji. Słusznie, bo Naród zorganizowany nie jest przedmiotem rozgrywek, klik, lecz sam egoistyczne interesy grup według swego najwyższego dobra rozgrywa.

NOP - ŚWO!

 

W Obronie Polskości

 

Nikołaj Bierdiajew: Rosyjska dusza, polska dusza

           Zawsze uważałem, że antagonizm rosyjsko-polski to przede wszystkim dystans dzielący duszę prawosławną od duszy katolickiej, a spór Rosjan z Polakami, nie może być wyjaśniona jedynie przez obiektywne czynniki historyczne i zewnętrzne uwarunkowania polityczne. Źródła wiekowych, historycznych waśni między Rosją a Polską sięgają głębiej.

I

Czas najwyższy uświadomić sobie duchowe przyczyny wzajemnych uprzedzeń, dzielących słowiański świat. To przede wszystkim sprzeczka dwu spokrewnionych słowiańskich dusz, mających wspólny rodowód, język, ogólnosłowiańskie cechy rasowe, a jednak tak wobec siebie zantagonizowanych, z trudem dających się pogodzić, niezdolnych siebie zrozumieć. Niestety narody spokrewnione ze sobą z trudem osiągają porozumienie i bardziej się odpychają, niż narody dalekie i obce. Pokrewny język brzmi nieprzyjemnie i wydaje się psuciem własnego języka. Podobnie jest w życiu rodzinnym, gdzie również nie brak kłótni pośród najbliższych. Obcym wiele można darować, lecz swoim, bliskim niczego nie chce się wybaczyć. I nikt nie wydaje się taki obcy i niezrozumiały, jak swój, bliski.

Niesiemy Polsce Odrodzenie

 

Oswald Mosley: O prawdziwych rewolucjonistach

Przemówienie wygłoszone w czerwcu 1938.

Bracia, Czarne Koszule, Towarzysze walki!

        Walczymy o duszę i w walce tej kroczyć będziemy razem aż do zwycięstwa. To ciężki bój, walczymy bowiem o coś wielkiego, a rzeczy wielkich nie osiąga się prosto ani łatwo. Walczymy o duchową rewolucję w naszym narodzie. Musimy być godni naszej misji, gdyż Czarne Koszule to ci, którzy zostali powołani by poprowadzić lud ku nowej, wyższej cywilizacji.

Czarne Koszule to rewolucjoniści oddani służbie dla naszego kraju. Musimy zawsze posiadać cechy prawdziwych rewolucjonistów. Nie dostrzeżemy ich wśród małych ludzi ze starych partii: miotanych tu i tam przez każdy podmuch zmiennej opinii większości, rozpływających się nad małymi sukcesami, zniechęconych przez małe porażki, rozgadanych i rozplotkowanych gdy mowa o perspektywach na najbliższe pięć minut, walczących o stanowiska, ale nie tak gorliwych w służbie. Pozbawionych lojalności, wytrwałości i siły niezbędnej do trwania przy swoim. Taki charakter to znak rozpoznawczy polityki czasów pieniądza i demokracji. Jest on przeciwieństwem narodowego socjalizmu.

WIARA - NARÓD - RODZINA!

 

Julius Evola: Rasa i Duch

         Jak już zostało powiedziane, zgodnie z holistyczną koncepcją faszystowskiej doktryny rasowej, rasa nie sprowadza się wyłącznie do podmiotu biologicznego. Człowiek składa się nie tylko z ciała, ale z również z duszy i ducha. Natomiast antropologia naukowa za swój punkt wyjściowy obrała materialistyczną koncepcję istoty ludzkiej, lub uznając rzeczywistość  zasad i sił niematerialnych w człowieku, zadowalała się sprowadzeniem kwestii rasowej do samej fizjologii.

Nawet w licznych współczesnych dziełach poświęconych doktrynie rasy, stanowiska autorów dot. relacji rasy, ciała i ducha cierpią na brak spójności. Mało tego, da się w nich zauważyć niebezpieczne aberracje, które naturalnie są używane przez przeciwników doktryny rasy jako takiej. Z naszego punktu widzenia, należy z całą stanowczością zwalczać ten rasizm, które uważa wszystkie zdolności duchowe i całą wartość człowieka zwykłym skutkiem rasy w biologicznym znaczeniu tego słowa i który ciągle umniejsza wagę pierwiastków wyższych i niższych (w różnym stopniu zależnie od swojego staczania się ku darwinizmowi i psychoanalizie). Zarazem należy zwalczać te prądy w doktrynie rasowej, które zajmują się antropologią, genetyką i biologią w celu udowodnienia, że oczywiście rasa istnieje, ale nie ma nic wspólnego z problemami i wartościami duchowej i kulturowej aktywności człowieka.