Nacjonalizm prawidłowo pojęty

 

Agnieszka Piwar TV: Iran: Druga Ojczyzna Polaków

Wiosną 2025 roku towarzyszyłam z kamerą polskim motocyklistom w drodze do Iranu. Owocem wyprawy zorganizowanej przez Stowarzyszenie Kocham Polskę jest niniejszy film. W Iranie wszędzie towarzyszyły nam tamtejsze telewizje, ponieważ nasza wyprawa została uznana za wielką sensację i historyczne wydarzenie, ukazujące niezwykłą przyjaźń dwóch narodów. Niestety, media w Polsce zignorowały ten fantastyczny rajd.

Brygada Świętokrzyska NSZ - Chwała dla zuchwałych!

 

Trzecia rocznica śmierci śp. mjr NSZ Stanisława Turskiego, pseudonim „Czarnocki”

Dziś przypada trzecia rocznica śmierci śp. mjr Stanisława Turskiego, pseudonim „Czarnocki” - żołnierza Brygady Świętokrzyskiej NSZ. Mjr Stanisław Turski ps. „Czarnocki” urodził się 30 kwietnia 1929 roku w Wiślicy. Od 11 sierpnia 1944 do końca września 1944 roku służył w szeregach Brygady Świętokrzyskiej NSZ w oddziale kpt. „Stepa”. W październiku 1944 roku został oddelegowany do placówki NSZ w Wiślicy jako łącznik i kolporter prasy podziemnej. W 1945 roku wyjechał na Śląsk i do emerytury prowadził prywatny zakład krawiecki. W latach 80-tych wspierał działaczy opozycji antykomunistycznej za co został uhonorowany Krzyżem Wolności i Solidarności. Od 1990 roku był członkiem Związku Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych Okręg Górnośląski. Początkowo pełniąc funkcję członka zarządu, chorążego pocztu sztandarowego okręgu, a następnie prezesa Okręgu Górnośląskiego ZŻNSZ. Był aktywnym działaczem kombatanckim i wybitnie zasłużonym w kultywowaniu pamięci o żołnierzach NSZ. Uczestniczył w wielu uroczystościach regionalnych, ogólnopolskich i międzynarodowych oraz spotkaniach z młodzieżą szkolną i żołnierzami Wojska Polskiego.

Stanisław Tujaka: Nacjonalizm wobec liberalizmu Konfederacji

             Dziwię się wciąż i dziwić się nie przestanę, że doszło do tak bliskiego związku między narodowcami a wolnościowcami. W czasie kampanii wyborczej Ruch Narodowy chował się wstydliwie za parawanem Konfederacji, nie podkreślając swej tożsamości. Etos nacjonalizmu jest etosem kolektywizmu, etos liberalizmu zaś jest zdecydowanie antykolektywistyczny. Wielu ludziom te odmienne ideologie pomieszały się w głowie. W związku z tym przypominamy, na czym polega narodowe myślenie.

Podstawą nacjonalizmu jest uznanie narodu za fundament życia społecznego. Wspólnota narodowa ma jednoczyć i określać wspólny cel. Nacjonalistami są ci, którzy za naczelny cel uznają dobro narodu. Nie są nimi wyznawcy haseł międzynarodowych, a więc komuniści i liberałowie. Dobro narodu jest nadrzędne w stosunku do interesów grupowych czy klasowych. Za dobro ojczyzny uznajemy jej niepodległość i suwerenność w różnych wymiarach. Ojczyzna jest wspólnym obowiązkiem. Interesy własnej ojczyzny mają prymat.

Referendum o odwołanie Prezydent miasta Gliwice

 

Adam Danek: Krucjata, której nie było

         W „Opcji na Prawo” nr 12/2007 zamieszczony został artykuł „Polsko-niemieckie obrachunki” p. Adama Maksymowicza, polemiczny wobec opublikowanego wcześniej w tym piśmie szkicu „Niemieckie obrachunki” mojego autorstwa. Zainteresowanie tym, co wyszło spod mego pióra przyjąłem z przyjemnością, niemniej nie mogę nie zauważyć, iż p. Maksymowicz sformułował w swoim tekście szereg ocen zdarzeń historycznych, na których to ocenach opiera swą polemikę ze mną, a które są – niestety – z gruntu fałszywe. Poniżej będę je po kolei przytaczać i komentować, w miarę możliwości w takim porządku, w jakim umieścił je w swym artykule p. Maksymowicz.

Syjoniści przejęli władzę w Rosji

 

Katolicyzm doskonali idee

 

Adam Gmurczyk: Korporacjonizm – państwo dla narodu

Wydaje się to rzeczą oczywistą: to nie naród istnieje dla państwa, ale państwo dla narodu. Państwo jest narzędziem woli swoich twórców, wykorzystywanym do realizacji potrzeb narodu, które je powołał.

Tyle teoria, tyle nasze oczekiwania. Praktyka? Tak przyzwyczailiśmy się w swej masie do akceptacji istniejącego reżimu, że nie zwracamy nawet uwagi na to, że to „ogon kręci psem”, nie zaś na odwrót. Współcześnie nam znany tzw. Świat Zachodu, owa „kwintesencja progresu cywilizacyjnego” (jak słyszymy na co dzień i od święta), jest pod każdym względem zaprzeczeniem nie tylko cywilizacji europejskiej, cywilizacji zachodniej, cywilizacji łacińskiej – ale wręcz obcym, turańskim wrzodem wiecznie ropiejącym na naszych europejskich (w zasadzie: na niemal wszystkich) wspólnotach narodowych. Tyle że przebranym w eleganckie wdzianko.