Historycy myśli politycznej są zgodni co do tego, że urodzony w 1868, a zmarły w 1952 roku francuski pisarz i publicysta Charles Maurras był najwybitniejszym i najbardziej wpływowym w całym – i to nie tylko zachodnim – świecie intelektualnym przywódcą prawicy w pierwszej połowie XX wieku. Prawicy – uściślijmy to koniecznie – kontrrewolucyjnej, to znaczy nie takiej (jak to jeszcze dzisiaj rozumie się to pojęcie), która całkowicie pogodzona z demoliberalnym (nie)porządkiem spiera się z lewicą co najwyżej o redystrybucję kilku procent PKB, lub (co gorsza) jedynie o to, jak daleko należy wychodzić naprzeciw żądaniom „hominternu” i jemu podobnych „sił postępu”, ale takiej, która walczy o to, żeby pokonać śmiercionośne następstwa wszystkich rewolucji religijnych, politycznych, społecznych i kulturalnych, które sprzysięgły się, aby zniszczyć wzniesiony na fundamencie prawdy katolickiej gmach Christianitas.
