Powstanie Narodowych Sił Zbrojnych (20 września 1942)

               Narodowe Siły Zbrojne (NSZ) były polską konspiracyjną organizacją wojskową obozu narodowego, utworzoną 20 września 1942 roku z połączenia Narodowej Organizacji Wojskiej oraz Związku Jaszczurczego. Pod względem liczebności – szacowanej na 70 do 100 tysięcy żołnierzy – stanowiły jedną z największych podziemnych formacji zbrojnych w okupowanej Polsce podczas II wojny światowej. Głównym celem NSZ była walka o niepodległość Polski, jej odbudowa w granicach z Opolszczyzną i Ziemią Lubuską oraz granicy wschodniej z 1939 roku, a także obrona ludności przed terrorem okupantów.

Organizacja uznawała dwóch wrogów Polski – Niemcy hitlerowskie oraz Związek Radziecki, co odróżniało ją taktycznie od innych podziemnych ugrupowań. W strukturach NSZ funkcjonowały licznie oddziały partyzanckie, prowadzące akcje bojowe, dywersyjne oraz wywiadowcze (m.in. Służba Cywilna Narodu i Związek Jaszczurczy). W 1944 roku doszło do rozłamu na NSZ-AK (popierające scalenie z Armią Krajową) oraz NSZ-ZJN (sprzeciwiające się podporządkowaniu AK i powołujące Brygadę Świętokrzyską). Po wkroczeniu Armii Czerwonej żołnierze formacji kontynuowali walkę w ramach powojennego podziemia niepodległościowego i antykomunistycznego.

84. rocznica powstania Narodowych Sił Zbrojnych

 

Agnieszka Piwar: Romantyzowanie ludobójstwa, czyli po co Netflix wyprodukował serial „Fauda”

             Tym wyznaniem zapewne zaskoczę Czytelników śledzących moje publikacje, w których stanowczo i bezkompromisowo krytykuję Izrael. Otóż zanim zabrałam się za zbieranie materiału do książki „Holokaust Palestyńczyków”, zawierającej wstrząsające relacje ofiar Izraela, oglądałam – z wypiekami na twarzy – izraelską propagandę. Co więcej, robię to nadal.

Wychodzę z założenia, że trzeba poznać metody wroga. Syjoniści – zakała ludzkości – to nie tylko wrogowie Palestyńczyków, ale całego cywilizowanego świata. Wejdan Abu Shammala, dziennikarka z Gazy, powiedziała mi, że „milczenie świata to współudział w zbrodni”. Dlatego uważam, że demaskowanie kłamstw Izraela to obowiązek każdego, kto jest świadomy popełnianych przez nich okrucieństw.

Katowice - manifestacja 5 października 2026 (WZZ Sierpień 80)

 

NIE OCZEKUJCIE ODE MNIE MILCZENIA - Oświadczenie Omara Farisa

           W ostatnich tygodniach nasiliła się w Polsce kampania wymierzona we mnie, moje poglądy i moją działalność na rzecz Palestyny.

Nie zamierzam milczeć.

Nie dlatego, że każda krytyka mojej osoby jest dla mnie problemem. Nie jest. Od ponad pięćdziesięciu lat działam publicznie. Moje poglądy są znane. Można się z nimi nie zgadzać. Można ze mną polemizować. Można cytować moje wypowiedzi.

Ale należy robić to uczciwie.

Nie zgadzam się na zastępowanie debaty politycznej etykietami, insynuacjami ani próbami przedstawiania działalności na rzecz praw Palestyńczyków jako czegoś, czego należy się wstydzić albo czego należy się bać.

Kryzys demograficzny

 

Sowiecki nóż w plecy

 

Łukasz Jastrzębski - Nie podoba mi się Unia Europejska

23 lata temu byłem koordynatorem Stow. Nie dla UE. Nie żałuję ciężkiej pracy i swojego zaangażowania w kampanie referendalną kierowanego przez kol. Jana Kepińskiego. Nie żałuje poświęconych miesięcy ciężkiej pracy, bo jednak to my mieliśmy rację. I jest to bardzo gorzka satysfakcja. Nie podobała mi się Unia Europejska do jakiej wchodziliśmy, tym bardziej nie podoba mi się ta dzisiejsza.

Po przegranym referendum pisałem "Nieprawdą że za Unią głosowali młodzi, wykształceni. A przeciw Unii starzy i głupi. Wygrali Ci, którzy propagandzie ulegli. Przegrali Ci, którzy się oparli. Te referendum wygrały niestety odmóżdżone staruszki (aby moim wnukom przynajmniej było lepiej), rozmodlone dewoty (bo przecież Ojciec Święty kazał), menele spod budki z piwem (z bogatego zawsze coś skapnie), oglądacze MTV (bo na Zachodzie jest zajebiście) i ćwierć-inteligenci bojący się wychylić nawet o pół myśli, poza tym co pisze Gazeta Wyborcza (bo innego wyjścia nie ma).

Adam Danek: Niekoronowany król Polski?

Ustrój demoliberalny polega na tym, że państwo jest bez przerwy wstrząsane i dezorganizowane przez cykle wyborcze. Jak wielokrotnie zwracano uwagę, w demokracji politycy – także kierujący państwem – nie myślą długofalowo. Myślą w kategoriach najbliższych wyborów; dalej ich horyzonty nie sięgają. Niestety społeczeństwo się do tego przyzwyczaja, a nawet okazuje entuzjazm: szopka wyborcza co parę lat dostarcza mu rozrywki, a pomiędzy wyborami obywatele się nudzą i czekają na następne. Skoro jednostką czasu, w jakiej wszyscy mierzą życie świata jest kadencja, okresy dłuższe niż kilka lat mogą w demokracji urosnąć wręcz do rangi epok. Dwie kadencje rządów PiS, początkowo pseudonimowanych jako „dobra zmiana” – i to kadencje parlamentarne, a więc krótsze – okazały się epoką; aby dojść do takiego wniosku, wystarczy sobie uzmysłowić, jak bardzo zmieniły kraj i społeczeństwo. Zmieniły na gorsze, a dzisiaj ci ludzie przebierają nogami, paląc się do powrotu do władzy. Odrębną epokę w najnowszej historii politycznej Polski stanowi też niewątpliwie dekada Aleksandra Kwaśniewskiego, coraz częściej przywoływana jako punkt odniesienia przy ocenia tego, co w polskiej polityce dzieje się obecnie.

Wstąp do NOP!