Narodowe Odrodzenie Polski - WIARA - RODZINA - BRATERSTWO

 

Adam Wielomski: Żydzi, banderowcy i oligarchowie

Pośród popularnych tzw. teorii spiskowych (z których wiele po trzech miesiącach staje się faktem), znajdujemy także tę o „Niebiańskiej Jerozolimie”. Koncepcja ta mówi, że politycy z Izraela, a także wpływowe na świecie lobby żydowskie, uznali, iż na dłuższą metę otoczonego przez wrogie państwa islamskie Państwa Izraela nie sposób utrzymać. Szczególnie przy spadku potęgi Stanów Zjednoczonych. W tej sytuacji „wiadome kręgi” miały podjąć decyzję o stworzeniu na Ukrainie państwa „zapasowego”, do którego będą mogli wyemigrować uchodzący z upadającego Izraela Żydzi. To miałoby też tłumaczyć poparcie przez państwa zachodnie Ukrainy w wojnie przeciwko Rosji: miałoby nie chodzić o poparcie dla Kijowa, lecz o dolewanie benzyny do toczącej się wojny tak, aby wyginęło jak najwięcej Ukraińców, a jeszcze więcej na trwale wyemigrowało. W ten sposób miałoby powstać wolne miejsce dla „zapasowego Izraela”.

Marek Korczyk: Gabriele d’Annunzio – prekursor idei włoskiego zamachu stanu?

 Koniec I wojny światowej został przez Włochów odebrany jako „kalekie zwycięstwo”. Na konferencji pokojowej w Paryżu odmówiono Włochom prawa do aneksji tych terytoriów, jakie obiecano im w traktacie londyńskim z 1915 roku (na jego mocy Włochy dołączyły do państw ententy). Mimo iż Włosi znaleźli się w gronie zwycięzców, w społeczeństwie włoskim powszechne było niezadowolenie i bolesne poczucie upokorzenia. Nakładały się na to nastroje związane z koniecznością mozolnej powojennej odbudowy, zwłaszcza w obliczu kryzysu gospodarczego. Na takim fundamencie swoje poparcie budowali faszyści z Benito Mussolinim na czele. Warto jednak wspomnieć, iż pierwsze oznaki buntu wobec nowego europejskiego ładu zaczęły się trzy lata przed Marszem Czarnych Koszul na Rzym.

Nastaje zdziczenie

 

Paweł Chmielewski: Marta Nawrocka poparła in vitro. Kto zawinił?

          Pierwsza Dama popiera in vitro. Każdy ma prawo do szczęścia, twierdzi a Polska ma problemy demograficzne, więc… Marta Nawrocka nie jest jednak pierwsza. Wcześniej in vitro popierało również wielu innych prominentnych ludzi prawicy. Dlaczego? 

Pierwsza Dama, Marta Nawrocka, wyraziła poparcie dla procedury in vitro w programie Bogdana Rymanowskiego. Oto cała jej wypowiedź:

„Ja uważam, że nie można odebrać drugiej osobie tego szczęścia posiadania dziecka, jeżeli nie może kobieta zajść w sposób naturalny. Ja jestem tą szczęściarą i mam trójkę dzieci, które urodziłam naturalnie, zaszłam w ciążę naturalnie i nie chciałabym ograniczać drugiemu człowiekowi posiadania dzieci i uważam, że jak ktoś chce skorzystać z tego programu, to jak najbardziej niech korzysta. Mamy problem demograficzny w Polsce i chciałabym, żeby każda mama, każda kobieta, która chce zostać mamą, była szczęśliwa i została nią. Jeżeli to jest sposób in vitro, to tak”.

Zanik cywilizacji

 

Prof. Bartyzel: Usque ad finem

     Przełom tysiącleci upłynął w akompaniamencie jazgotu sił ustanowionego nieładu, które zaiste mają z czego się cieszyć: dwa tysiące lat po Wcieleniu Słowa Przedwiecznego udało się im uczynić świat mniej chrześcijańskim niż kiedykolwiek. Tysiąc lat temu z mroków barbarzyństwa wyłaniało się europejskie Sacrum Imperium od Italii po Sclavinię; teraz neobarbarzyńcy z laptopami urządzają parodię tamtego Gnieźnieńskiego Zjazdu. My, ludzie Tradycji, nie znosimy wrzasku, winniśmy jednak spokojnie zbilansować rezultaty naszej walki, którą pro fide rege et lege toczyliśmy, od kiedy tylko naszych poprzedników obudził z odrętwienia zgrzyt gilotyny.

Dwie alternatywy

 

Kaprysy powszechnego głosowania

 

Jacek Bartyzel: Ameryka jako problem. Demoliberalne imperium w perspektywie tradycji europejskiej

 Czytelnicy moich książek wiedzą, że głównym przedmiotem mych zainteresowań badawczych jest konserwatywna, tradycjonalistyczna i monarchistyczna myśl polityczna, w szczególności narodów romańskich. Mogą oni zatem czuć się nieco zaskoczeni tematyką niniejszej książki, skoncentrowaną na amerykańskiej polityce i ideologii. Czuję się przeto zobowiązany do złożenia kilku wyjaśnień.

Istotnie, świat ideowy „amerykanosfery” – czy wręcz cywilizacji amerykańskiej, bo uważam, że takowa i odrębna od europejskiej, choć się od niej wywodzi, istnieje – jest mi duchowo i intelektualnie obcy. To poczucie dystansu i obcości wzmogło się u mnie zwłaszcza po 1989 roku, kiedy obserwowałem, jak zauroczenie milionów Polaków zaczęło się przeradzać nie tylko w serwilizm polityczny kolejnych ekip rządzących wobec nowego „Wielkiego Brata Hegemona”, ale również przekładać na sposób uprawiania nauk politycznych, przybierając postać „kserokopiowania” metod badawczych, problematyki, tematów i sposobu postrzegania rzeczywistości przez politologię amerykańską, z nieuchronnymi tego konsekwencjami, takimi jak głoszenie chwały oraz bezalternatywności demokracji liberalnej i bezwiedne wręcz oszacowywanie każdej myśli politycznej i każdego ustroju z punktu widzenia demoliberalizmu jako kryterium oceny.