Po krwawych atakach na granicy szyickiej i chrześcijańskiej części Bejrutu, w których 4 października 2021 roku zginęło siedmiu szyitów, a kilkadziesiąt osób zostało rannych, przywódca Hezbollahu Hassan Nasrallah po raz kolejny podkreślił, że Hezbollah nie jest wrogiem libańskich chrześcijan. – Największym zagrożeniem dla obecności chrześcijan w Libanie są Siły Libańskie i ich przywódca – podkreślił szejk w wystąpieniu telewizyjnym. Przypomniał, że za zamieszki w stolicy Libanu odpowiedzialna jest „chrześcijańska” partia Siły Libańskie (LF) z Samirem Geageą na czele. – Radzę Siłom Libańskim i ich szefowi, aby całkowicie zrezygnowali z idei wojny domowej i wewnętrznych walk – powiedział Nasrallah. – Wasze kalkulacje są błędne (…), region nigdy nie widział tak silnego Hezbollahu jak teraz – powiedział. Organizacja ma dysponować 100 tysiącami uzbrojonych i wyszkolonych bojowników.
Tym „rozgrzeszeniem” jest oczywiście fakt utraty niepodległości i dążenie do jej odzyskania, ale nie znosi to pytania czy do dobrego celu można dążyć sprzymierzając się z siłami zła, a faktycznie na ogół się im wysługując, co ani na milimetr celu upragnionego nie przybliżało. Zbyt łatwo przechodzimy do porządku dziennego nad przerażającymi słowami z III części „Dziadów” – „Zemsta, zemsta na wroga, z Bogiem i choćby mimo Boga!”, faktycznie traktując oba człony tej alternatywy jako dopuszczalne i równouprawnione drogi działania. To właśnie to rozumowanie czyniło z nas przez prawie całą epokę porozbiorową sojuszników i narzędzie polityczno-socjalnej i antychrześcijańskiej Rewolucji.
W ostatnich miesiącach celem ataku syjonistów stał się naród perski. Mimo skali okrucieństwa, jaką muszą przeżywać codziennie ofiary represyjnej działalności Izraela, wciąż można zauważyć wśród tzw. "pelikanatu" przyzwolenie i usprawiedliwienie wobec działań państwa położonego w Palestynie.
