Nasze państwo zostało najechane przez...

 

Filip Adamus: Katolicka konspiracja w czasach rewolucji

            Katakumbowe życie chrześcijan – praktykujących religię w ukryciu przed wrogim światem – kojarzy nam się z zamierzchłą starożytnością. A jednak katolicka wiara musiała przetrwać w konspiracji w znacznie bliższych nam czasach. Rewolucja francuska zmusiła duchownych do potajemnej katechizacji i sprawowania sakramentów w sekrecie przed bezbożną władzą. Kluczem do ich powodzenia była pomoc wiernych świeckich, którzy nie szczędzili ofiar, by religia objawiona przetrwała. Historia odwagi niepokornych kapłanów i laikatu w czasach dechrystianizacji to świadectwo miłości do Chrystusa; miłości, która przerasta strach przed państwem. Ludzie ci dowiedli, że siła wiary nie bierze się ani z okoliczności kulturowych, ani z jej społecznego znaczenia. Być może to za sprawą tego poruszającego testamentu Napoleon Bonaparte w skrusze wyznał swoje grzechy i wrócił do Kościoła.

Narodowa Rewolucja

 

Ks. prof. Michał Poradowski: Zatrute dziedzictwo Rewolucji Francuskiej

              Tym co najbardziej wszystkich interesuje, gdy chodzi o rewolucję francuską, jest jej wkład do kultury nie tylko swego kraju, ale i europejskiej, a nawet do kultury powszechnej; to wiec co można by nazwać ,,dziedzictwem” czy też ,,spadkiem” pozostawionym przyszłości. Rewolucja, która była wielkim wydarzeniem historycznym jednego kraju, zapoczątkowała, według swych głównych protagonistów, radykalny proces zmian, rozprzestrzeniający się na cały świat. Przyczyną tego był fakt, że idee rewolucji były mesjanistyczne i uniwersalne. Czym jest to „dziedzictwo” i co w sobie zawiera? Większość historyków rewolucji francuskiej mówi głównie o:

1. Całkowitym zniszczeniu resztek ustroju korporacyjnego i feudalnego.

2. Świadomej dechrystianizacji całej kultury i wszystkich obyczajów.

3. Umieszczeniu człowieka na miejscu Boga, a wiec o radykalnej zmianie w światopoglądzie (przejście od biblijnego teocentryzmu do pogańskiego antropocentryzmu, a następnie do antropocentryzmu bezbożnego, absolutnego i samowystarczającego).

4. Na skutek takiej zasadniczej zmiany, pojawia się „kult człowieka” i Deklaracja Praw Człowieka.

5. Wprowadzeniu pojęcia umowy społecznej jako podstawy życia społeczeństwa, łącznic z przyjęciem ówczesnych ideologii, zwłaszcza liberalizmu i indywidualizmu, zastosowanych do wszystkich aspektów żyda społecznego, gospodarczego, politycznego i kulturalnego, a zwłaszcza, ładu prawnego.

WOŁYŃSCY BOHATEROWIE Z 202. BATALIONU SCHUTZMANNSCHAFT

           W polskiej historiografii bardzo niewiele miejsca poświęca się uwagi niemieckim formacjom policyjnym - a szkoda, bo to one były podstawą funkcjonowania aparatu III Rzeszy na terenach okupowanych. W zeszłym roku przypomniałem Wam historię "zwykłych ludzi", czyli Ordnungspolizei, zapomnianych zbrodniarzy odpowiedzialnych za morze zbrodni. Link oczywiście w komentarzach.

Jedną z odnóg Ordnungspolizei - formacji bezwzględnie zbrodniczej - była policja pomocnicza Schutzmannschaft. Której losy nie były już takie jednoznaczne.

Formacja ta powstała na gruncie rozmaitych formacji pomocniczych, tworzonych na Litwie, Łotwie, Ukrainie, Białorusi i w Estonii latem 1941 roku z miejscowych ochotników. Na podstawie rozkazów SS-Reichsführera Heinricha Himmlera z 25 i 31 lipca 1941 roku, oraz rozkazu generała Kurta Daluege, komendanta OrPo, z 4 listopada 1941 r. zaczęto przekształcać lokalne formacje w bataliony Schutzmannschaft.

Wstąp do NOP!

 

Henryk Duran: Karol Schmitt – ostatni jurysta Tradycji

 

Pamiętaj, że zawsze, gdy zanika naga władza miecza, to na jej miejsce, nieodwołalnie, pojawia się zdradliwa i skryta władza sztyletu, a nie, jakże upragniona przez poczciwych obywateli, władza lemiesza1.

Jarosław Zadencki

W latach 1848–1849 niemal cała Europa stanęła w obliczu śmiertelnego zagrożenia spowodowanego przez pożogę tzw. „wiosny ludów” będącą w swej istocie niewolniczym powieleniem idei tzw. „wielkiej rewolucji francuskiej”. Naoczny świadek tamtych tragicznych wydarzeń, ambasador Hiszpanii w Berlinie Jan Donoso Cortes przekonał się wówczas ostatecznie, że odwrócenie biegu wydarzeń w celu restauracji Świętego Porządku nigdy nie będzie już możliwe. Wynikało to jego zdaniem z oczywistego faktu, iż permanentna rewolucja wymierzona przeciw „ustrojowi czasów dawnych” dopiero co zaczęła nabierać swego szalonego tempa i nawet władza królów i książąt nie mogła już zatrzymać jej niszczycielskiego marszu. W tej sytuacji Donoso Cortes wskazywał, iż istnieje już tylko jeden środek, jeden jedyny przy pomocy, którego możliwe byłoby utrzymanie porządku aż do czasu ostatecznego starcia między siłami dobra i siłami zła. Środkiem tym miała być dyktatura.

Polski Śląsk - NOP Gliwice

 

Polscy nacjonaliści: Wołyń – zbrodni nie zapominamy!

         Polska pamięć historyczna w wykonaniu politycznym doprowadza do najprzedziwniejszych, a zarazem najbardziej obrzydliwych sytuacji. Zdawać by się mogło nawet, że Polacy swojej narracji, swojej polityki historycznej nie mają. Mamy za to żydowską politykę historyczną, która buduje obraz polskich rzekomych zbrodni na żydach, unikając zarazem pochylenia się nad żydowskim terrorem wobec Polaków; niemiecką politykę historyczną,w której odpowiedzialność za niemieckie ludobójstwo przerzucana jest albo na nieistniejących „hitlerowców” – albo też na Polaków; rosyjską politykę historyczną, która eksponuje ukraińskie zbrodnie na Polakach, odsuwając w cień zbrodnie rosyjskie na naszym narodzie (jak czystka etniczna pn Operacja Polska -150 tysięcy naszych rodaków bestialsko wymordowanych)); waszyngtońsko-brukselsko-ukraińską politykę historyczną, która zaciera ślady zbrodni ukraińskich i powiela kłamstwa żydowskiej polityki historycznej, podkreślając (w ograniczonym zresztą zakresie) zbrodnie rosyjskie. Pomiędzy tymi obcymi narracjami jest też polska polityka historyczna, mniejszościowa, która nie dzieli polskich ofiar na lepsze czy gorsze, która schyla z szacunkiem głowę przed wszystkimi bolesnymi stratami Narodu. To stanowisko reprezentuje twardo Narodowe Odrodzenie Polski; jesteśmy Polakami, dlatego obce nam jest podejście „ruskich onuc”, „ukraińskich podpasek” czy „żydowskich szabesgojów”, dostosowujących swoją narrację wyłącznie do aktualnie wyznawanych przez ich sponsorów.

Kraków potrzebuje niezależnego gospodarza!