Katolicyzm doskonali idee

 

Adam Gmurczyk: Korporacjonizm – państwo dla narodu

Wydaje się to rzeczą oczywistą: to nie naród istnieje dla państwa, ale państwo dla narodu. Państwo jest narzędziem woli swoich twórców, wykorzystywanym do realizacji potrzeb narodu, które je powołał.

Tyle teoria, tyle nasze oczekiwania. Praktyka? Tak przyzwyczailiśmy się w swej masie do akceptacji istniejącego reżimu, że nie zwracamy nawet uwagi na to, że to „ogon kręci psem”, nie zaś na odwrót. Współcześnie nam znany tzw. Świat Zachodu, owa „kwintesencja progresu cywilizacyjnego” (jak słyszymy na co dzień i od święta), jest pod każdym względem zaprzeczeniem nie tylko cywilizacji europejskiej, cywilizacji zachodniej, cywilizacji łacińskiej – ale wręcz obcym, turańskim wrzodem wiecznie ropiejącym na naszych europejskich (w zasadzie: na niemal wszystkich) wspólnotach narodowych. Tyle że przebranym w eleganckie wdzianko.

Prawnuk Mussoliniego w Lazio Rzym

 

Nacjonalizm i sporty walki

Boks, kick boxing, karate, a przede wszystkim mieszane sztuki walki (MMA) stają się coraz popularniejsze w środowisku nacjonalistycznym. W zdrowym ciele zdrowy duch, głosi popularne powiedzenie. Ciągły rozwój i doskonalenie na wielu polach powinny być imperatywem dla każdego bojownika NR. Co dają nam sporty walki?

Korzyści i efekty:

• Na początku należy zdecydowanie powiedzieć, że ten rodzaj wysiłku jest bardzo wymagający. Z tego powodu podstawowym efektem jest poprawa kondycji i spadek na wadze – wielu ludzi zapisuje się na sztuki walki właśnie aby schudnąć.
• Kolejną bardzo ważną rzeczą jest poprawa koordynacji ruchowej, a także skrócenie czasu reakcji. Poprawie ulega połączenie nerwowe pomiędzy mózgiem, a mięśniami.

Parlamentaryzm, liberalizm i racjonalizm

 

Łukasz Jastrzębski - Dzień Niepodległości Ukrainy

Podczas gdy przywódca Ukrainy Wołodymyr Zełenski podpisuje ustawę o Panteonie Narodowym, który ma honorować skrajnie antypolskie postacie takie jak Bandera, Melnyk czy Szuchewycz, politycy w Polsce świętują Dzień Niepodległości Ukrainy. Udział w obchodach brała między innymi posłanka Klaudia Jachira i aktywistka Katarzyna Augustynek „Babcia Kasia”.

Minister sprawiedliwości i prokurator generalny Waldemar Żurek życzył Ukraińcom. „dużo rakiet Patriot”. W obchodach wzięło udział 29 przedstawicieli placówek dyplomatycznych, w tym ambasadorowie Niemiec i Litwy. Statuetki Ukraińskiego Społeczeństwa Obywatelskiego Stand With Ukraine Awards otrzymali między innymi Dominika Kulczyk, "siostra" Małgorzata Chmielewska i ostatnio tarzający się w farbie Andrzej Seweryn.

Do Gliwic zawitał król Polski Jan III Sobieski

22 sierpnia 1683 r. do Gliwic zawitał król Polski Jan III Sobieski, spiesząc na odsiecz oblężonego przez Turków Wiednia. Król nadjechał od strony Tarnowskich Gór ok. godz. 10.00. Towarzyszyła mu gwardia przyboczna, szlachta oraz syn Jakub i hrabia Dönhof. Władcę powitała salwa z 28 armat oraz bicie kościelnych dzwonów. Przed wjazdem do miasta Jan III Sobieski przesiadł się z kolasy na konia i dokonał przeglądu swej armii, liczącej ok. 30 000 żołnierzy, która rozłożyła się na polach między Łabędami a Szobiszowicami. Trwało to aż do godziny 15.00, po czym król udał się nareszcie w stronę Bramy Bytomskiej, przed którą oczekiwały go władze miasta.

W ich towarzystwie oraz w asyście opata rudzkiego Bernarda Kwerneka i prowincjała zakonu Franciszkanów Ludwika Różyckiego władca skierował się do Gliwic. Przy Bramie Bytomskiej Jan III Sobieski ukląkł i ucałował krzyż podany mu przez proboszcza kościoła pw. Wszystkich Świętych Jana Ludwika Sendeciusa, a następnie w asyście władz miasta i dostojników kościelnych udał się do kościoła farnego (kościoła pw. Wszystkich Świętych) na nabożeństwo. Stamtąd zaś orszak królewski podążył do klasztoru o. reformatów, gdzie władca spożył obiad, po czym udał się na spoczynek. Następnego ranka, w poniedziałek 23 sierpnia 1683 r., król napisał trzy listy: do żony, królowej Marii Kazimiery d’Arquien, papieża Innocentego XI oraz do Leopolda I, informując dwóch ostatnich o postępach w marszu.

Barbarzyńcy u bram

 

24 sierpnia 1942 roku – męczeńska śmierć Poznańskiej Piątki

24 sierpnia 1942 roku w Dreźnie Niemcy wykonali wyrok śmierci na pięciu młodych Polakach związanych z poznańskim Salezjańskim Oratorium św. Jana Bosko. Czesław Jóźwiak, Edward Kaźmierski, Franciszek Kęsy, Edward Klinik i Jarogniew Wojciechowski przeszli do historii jako Poznańska Piątka.

Wychowani w odrodzonej po 1918 roku Polsce, dorastali w środowisku salezjańskiego oratorium przy ul. Wronieckiej w Poznaniu. To właśnie tam kształtowały się ich charaktery, więzi przyjaźni, religijność oraz poczucie odpowiedzialności za wspólnotę. Po wybuchu wojny zaangażowali się w działalność konspiracyjną, m.in. w Narodowej Organizacji Bojowej. Zajmowali się między innymi kolportażem podziemnego pisma „Polska Narodowa” oraz rozpoznawaniem obiektów zajmowanych przez niemieckie wojsko.

O projekcie państwa żydowskiego