Trzy lata szaleństwa z mniemaną pandemią pokazały, jak kto myśli i czy chce oraz potrafi analizować krytycznie – wywiad z dr. Mariuszem Błochowiakiem (rozmawiała Agnieszka Piwar)

 

      Wywiad z dr. Mariuszem Błochowiakiem, prezesem Fundacji Ordo Medicus, społecznej inicjatywy lekarzy i naukowców na rzecz zdrowia, wolności, prawdy i niezależnej nauki. Wywiad przeprowadziła Agnieszka Piwar.

W maju 2022 roku Naczelny Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej podpisał wnioski o ukaranie 116 lekarzy, którzy jesienią 2020 roku podpisali się pod apelem do władz, kwestionując obostrzenia wprowadzane w czasie pandemii i ostrzegając przed szkodliwością szczepionek przeciw COVID-19. Z kolei pod koniec 2022 roku Sąd Lekarski zawiesił dr. Zbigniewa Martykę za publiczną krytykę obostrzeń pandemicznych. Sprawa jest oczywista – karanie za mówienie niewygodnej prawdy. Jakie to może przynieść skutki?

Dr Mariusz Błochowiak: – Przede wszystkim traci na tym społeczeństwo, które będzie gorzej lub wręcz źle poinformowanie, czyli zmanipulowane. A w kwestiach medycznych (preparaty genetyczne, leki) prowadzić to może i też tak się dzieje, do uszczerbku na zdrowiu i zgonów z powodu restrykcji i „szczepionek”. Ponad 200 tys. nadmiarowych zgonów za okres 2020-2022 jest z całą pewnością spowodowane obostrzeniami, paraliżem służby zdrowia, brakiem leczenia chorych tzw. niekowidowych i tym samy długiem zdrowotnym.

Jacek Mędrzycki: Coraz więcej pytań w sprawie Buczy

Na niedawnym briefingu rzeczniczka FR ujawniła nieznane wcześniej szczegóły ubiegłorocznych negocjacji między Moskwą a Kijowem w Stambule, po których nastąpiła znana i podsycana historia o Buczy.

       Tuż po rozpoczęciu Specjalnej Operacji Wojskowej Kijów wystąpił o negocjacje, na które strona rosyjska odpowiedziała – zdradziła Zacharowa, dodając, że gdy pojawiła się perspektywa osiągnięcia wzajemnie akceptowalnych porozumień, strona ukraińska zakończyła negocjacje, pozostawiając propozycje strony rosyjskiej z 15 kwietnia 2022 r. w sprawie projektu porozumienia w sprawie uregulowania sytuacji na Ukrainie bez odpowiedzi.

Sandra Błażejewska: Dystrybucjonizm Gilberta K. Chestertona

              Dystrybucjonizm to ukształtowana w znacznej mierze na przełomie XIX i XX wieku doktryna społeczno-ekonomiczna. Obecnie jest ona znana właściwie jedynie wśród ekonomistów bądź historyków zajmujących się historią gospodarczą. Przeciętny człowiek, słysząc pierwszy raz w życiu pojęcie „dystrybucjonizm”, odbierze je negatywnie. Jako mieszkaniec kraju, który przez kilkadziesiąt lat był trawiony gospodarką rozdzielczo-planowaną, skojarzy te słowo z odgórnie wydawanymi przez państwo przepisami dotyczącymi dystrybuowania własności – i to takimi, które chciałaby tę własność w znaczący sposób ograniczyć. Nic bardziej mylnego. Otóż najważniejszym celem dystrybucjonizmu – mimo swej mylącej jak na dzisiejsze czasy nazwy – jest dystrybucja, czyli jak najszersze szerzenie własności prywatnej wśród społeczeństwa. Artykuł ten ma na celu przybliżyć przeciętnemu czytelnikowi główne założenia tej doktryny i historyczno-społeczne podłoże jej powstania.

Przełom XIX i XX wieku to dla historyka niezwykle ciekawy okres. Z jednej strony w Europiei Ameryce Północnej można zaobserwować triumf kapitalizmu, charakteryzującego się rozwojem industrialnym, do którego przyczyniła się trwającajuż od II połowy XVIII wieku rewolucja przemysłowa w Wielkiej Brytanii. Kapitalizm pociągnął zasobą niespotykane wcześniej na tak wielką skalę w dziejach cywilizacji europejskiej zmiany społeczne, które nastąpiły w przeciągu zaledwie 100 lat. Umasowienie produkcji, powstanie ogromnych fabryk, które zepchnęły w cień manufaktury, wielkie migracje ludności wiejskiej do miast w celu poszukiwania zatrudnienia i lepszych warunków życia, a coza tym idzie – zerwanie kontaktów z tradycyjnymi grupami od żyjącymi od lat w jednej miejscowości, przyczyniły się do rozluźnienia dotychczasowych więzi społecznych i poczucia zagubienia w nowej rzeczywistości, która niejednej osobie przyniosła rozczarowanie.

Belloc: Ani kapitalizm, ani socjalizm

  

              Dystrybucjonizm to długie i niezdarne słowo, które wchodzi do użytku opisując bardzo prostą i normalną rzecz: system społeczeństwa, w którym przeciętny obywatel posiada tyle własności, ile potrzeba aby zapewnić mu i jego rodzinie wolność gospodarczą. Był czas, kiedy wszyscy brali za pewnik, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych, że przeciętny wolny obywatel jest właścicielem — przeważnie właścicielem ziemi, a jeśli nie właścicielem ziemi, to właścicielem firmy, lub mistrzem w swoim rzemiośle. Jednak dzisiaj, wszędzie tam, gdzie rządzi kapitalizm przemysłowy — a rządzi on naszymi głównymi gałęziami przemysłu, w tym systemem transportu — zaistniał niebezpieczny i nienaturalny stan rzeczy.

Większość ludzi nadal określa się mianem wolnych obywateli, ponieważ pozostaje politycznie wolna; jednakże nie są to osoby wolne gospodarczo. Nie posiadają już niezbędnych środków do życia. Żyją jedynie na łasce pracodawców posiadających takie środki — rezerwy żywności, odzieży, wolne pokoje i środki produkcji — lub dzięki wsparciu ze strony społeczności, wydzielanemu przez funkcjonariuszy.

Klęska ukraińskich sił specjalnych

 

          Klęska ukraińskich sił specjalnych, czyli nieudana operacja Ukraińców odbicia z rąk Rosjan największej elektrowni atomowej w Europie.

„The Times” – wysokonakładowy brytyjski dziennik społeczno-polityczny, jeden z największych dzienników w Wielkiej Brytanii opublikował artykuł o kulisach nieudanej operacji wojsk ukraińskich, które próbowały w październiku 2022 odbić z rąk armii rosyjskiej Zaporoską Elektrownię Atomową w Energodarze.
Pamiętacie zapewne Państwo serię wystąpień polityków ukraińskich informujących o tym, że świat stoi na krawędzi katastrofy atomowej, większej niż awaria w Czarnobylu, bo nieodpowiedzialni Rosjanie bombardują z dział Zaporoską Elektrownię Atomową. Nieliczni pukali się w czoło, wskazując że absurdem jest, aby rosyjskie wojsko samo siebie ostrzeliwało z dział na terenie elektrowni atomowej, którą zajęło wiosną 2022. Inspektorzy MAEA przybyli jesienią 2022 na inspekcję potwierdzali zniszczenia na elektrowni, ale twierdzili , że nie wiadomo czyje to pociski.

Łukasz Jastrzębski: Cóż dzisiaj usłyszymy od przybywającego do Polski prezydenta Ukrainy Wołodymyra Zełenskiego?

 

 

          Raczej nie będzie deklaracji o wspólnym organizmie państwowym, co wielu z Kolegów przewiduje. To sie robi, a nie ogłasza. Pamiętajmy, ze dla graczy światowych Polska nie jesteśmy priorytetem. Przed nami znaczące rozmowy były prowadzone w Waszyngtonie, Londynie, Paryżu i Brukseli. A zapewne jeszcze w innych ośrodkach realnej władzy.

 

Moim zdaniem usłyszymy coś o korzyściach jakich Polska dostąpi po wygranej wojnie na Ukrainie. Jestem pewien, że padnie obietnica mówiąca o tym, że polskie firmy będą miały udział w odbudowie. Kurtuazyjne podziękowania za dotychczasową pomoc jakiej udziela Warszawa Kijowowi. 

 

Mogą paść słowa o wspólnej trudnej przeszłości, i opowieści o świetlanej przyszłości. Mało prawdopodobne (ale nie zupełnie nierealne), jest to, że pojawi się słowo "przepraszam" w związku z 80-tą rocznicą mordów Polaków na naszych byłych Kresach. Ja nie oczekuje takich przeprosin. One powinny być poprzedzone rachunkiem sumienia, wyznaniem win i zadośćuczynieniem. 

Łukasz Jastrzębski: "Ojczyzna" w służbie Ojczyzny

     31 marca 1990 roku wyszedł pierwszy numer "Tygodnika Ojczyzna". Ojczyzna "urodziła" sie dokładnie w tym dniu co ja - tyle, ze 10 lat później. Było to pierwsze pismo orientacji narodowo-lewicowej w III RP. Pismo moim zdaniem ważne dla naszego środowiska. Dzięki niemu wielu młodych ludzi dowiedziało się czym jest Obóz Narodowy.

 

Skończył się PRL. Odradzał się Ruch Narodowy po wielu dziesiątkach lat nieobecności na scenie politycznej. W styczniu 1990 roku podjęto decyzje o konieczności powstania pisma narodowo-demokratycznego pod tytułem "Ojczyzna". Zanim wyszedł pierwszy numer, trzeba było poczekać jeszcze dwa miesiące. Tytuł nie był przypadkowy, sięgał czasów okupacji niemieckiej i podziemnego pisma Jana Jaceka Nikischa (1910-1996). Sam Nikisch to człowiek niezwykle zasłużony dla Polski. Endek, działacz Polskiego Związku Zachodniego i członek Rady Jedności Narodowej. Ważna postać w przedwojennej Młodzieży Wszechpolskiej i Stronnictwie Narodowym. Pismo miało być kontynuatorem tej linii politycznej, chociaż związków bezpośrednich z samym wydawcą nie było. Jak później wspominał kol. Bogusław Jeznach (1948), prof. Maciej Giertych (1936) nalegał by poinformować o tym wydawcę z czasów wojny. Wysłano jakiś list, ale chyba nie czekano nawet na odpowiedź z Poznania.

„Będę broniła Serbii nawet po śmierci”

 

          Ljiljana Žikić Karađorđević zginęła 24 lata temu, mając zaledwie 42 lata, podczas wykonywania misji bojowej, kiedy jej grupa została zaatakowana przez albańskich terrorystów w pobliżu Peja.

Ljiljana Žikić Karađorđević była Miss Jugosławii w 1978 roku, mgr nauk organizacyjnych i matka sześciorga dzieci. Ojczyźnie oddała to, co kochała najbardziej - swoje życie, zmarła jako wolontariuszka w Kosowie i Metohija 1 kwietnia w 1999 roku.

 

Urodziła się 9 marca 1957 roku w Kragujevacu, uczęszczała do szkoły muzycznej i baletowej. Jako dziecko grała w teatrze, ukończyła belgradzki FON jako inżynier nauk organizacyjnych.

Dziś jej dzieci mieszkają za granicą, z wyjątkiem najmłodszej córki Diny.

Łukaszenka o wojnie na Ukrainie: ludzie nie rozumieją, o co walczą – Agnieszka Piwar

 

             «Łukaszenka grozi bronią jądrową» czy «Łukaszenka oskarża Polskę» – to najczęstsze frazy jakie przewinęły się w nagłówkach polskojęzycznych mediów, po wygłoszeniu orędzia przez prezydenta Białorusi. Tymczasem zamiast tracić czas na czytanie wyrwanych z kontekstu fragmentów, warto pochylić się nad przemówieniem w jego szerszej odsłonie, by wyrobić sobie własne zdanie. W tym celu przytoczę depesze agencji BelTA, która na bieżąco relacjonowała wypowiedzi białoruskiego przywódcy.

Prezydent Białorusi Aleksander Łukaszenka wygłosił 31 marca [2023 r.] orędzie do narodu białoruskiego i Zgromadzenia Narodowego, w trakcie którego poruszył istotne kwestie dotyczące bezpieczeństwa. Białoruski przywódca, w przeciwieństwie do swoich odpowiedników z innych państw, wyraźnie chce zakończenia wojny na Ukrainie, przestrzega przed eskalacją konfliktu i apeluje o natychmiastowe podjęcie rozmów pokojowych, bez stawiania warunków wstępnych.

Marek Janik: Jan Paweł II - problem z I Przykazaniem - "Nie będziesz miał bogów cudzych przede Mną"