“Times of Israel” o Morawieckim: Polska uczyniła premierem byłego bankiera o żydowskich korzeniach

    Jedna z największych izraelskich witryn informacyjnych, “Times of Israel”, pisze o Mateuszu Morawieckim.

       – Polityk o żydowskich korzeniach, który przyznał że obie jego ciotki zostały uratowane przez nie-Żydów w czasie Holokaustu, został mianowany premierem kraju w wyniku przetasowań gabinetowych. Minister finansów Mateusz Morawiecki, były prezes banku w Grupie Santander, został wybrany na szefa polskiego rządu, który przygotowuje się do wyborów parlamentarnych w 2019 r. – czytamy na timesofisrael.com. – Jego żydowskie korzenie były znane w Polsce. Morawiecki mówił o tym w szczegółach na początku tego roku podczas uroczystości w warszawskim zoo, mających uhonorować byłego dyrektora zoo i jego żony, Jana i Antoniny Żabińskich, którzy uratowali tam setki Żydów.

Tomasz J. Kostyła: Postawa Pani Zofii Klepackiej

     Postawa Pani Zofii Klepackiej jest jak najbardziej właściwa. Mówi językiem krucjaty. Tu nie ma wątpliwości. Problem polega na tym, że media głównego ścieku obrały ja sobie za główną ikonę swojej polityki. Pani Klepacka stała się- niestety z własnej woli- maskotką wyborczą w celu przyciągnięcia elektoratu na stronę partii rządzącej, To dlatego pokazują ją we wszystkich mediach, odmieniając jej nazwisko przez przypadki.

Czy poza słusznymi słowami, nasza Mistrzyni wykazała się czymś więcej w walce z dewiacją? Czy ten splendor i nagrody jakie otrzymuje wyczerpują wagę słów, które pisze i wypowiada z coraz większym natężeniem?

A gdzie była Pani Klepacka i media, kiedy cała prawica narodowa- nacjonaliści, narodowcy, konserwatyści, tradycjonaliści- od początku lat 90-tych ubiegłego wieku stawali czynnie naprzeciw dewiantom i wykolejeńcom?

Adam Tomasz Witczak: Jan Tauler i Istnienie

        Mistrz Eckhart miał dwóch wielkich uczniów: błogosławionego Henryka Suzo i Jana Taulera. Gdybyśmy powiedzieli, a jest to chyba dość uzasadnione, że myśl Eckharta orbituje w mglistych sferach apofatyki, w uniwersum logicznych paradoksów, gdzie sama istota Bytu chwilami zdaje się nam ujawniać, ale tylko po to, by zaraz umknąć na wyższy poziom transcendencji, obnażając wszelkie niedoskonałości naszego umysłu – wtenczas należałoby powiedzieć, że Suzo i Tauler myśl tę sprowadzili do ludu. To znaczy: trudną i mało intuicyjną naukę Eckharta odziali w szaty nadające jej bardziej precyzyjny kształt lub też wyrazili ją pojęciami przyswajalnymi dla przeciętnego chrześcijanina.

Innymi słowy, obaj mówili więcej niż ich mistrz o tym wszystkim, co stanowi codzienną, zrozumiałą drogę postępowania: o grzechu i przebaczeniu, o dobrych uczynkach i bardzo praktycznie pojętej ascezie. Celował w tym zwłaszcza Suzo, skoncentrowany na Pasji Chrystusa i oczyszczającym walorze cierpienia. Tego podejścia w żadnym razie nie należy deprecjonować: wyróżniamy je po prostu dla porządku, a nie po to, by cokolwiek mu ujmować. Rzeczywiście bowiem naturalna droga pobożności z konieczności musi biec – przez większą część życia i w przypadku większości ludzi – takimi właśnie torami. Pisze o tym sam Tauler: Mówiłem już wiele razy, że na początku (życia wewnętrznego) za wyłączny temat medytacji człowiek powinien obierać jakiś przedmiot doczesny, np. narodzenie, czyny, życie i przykład Chrystusa.

Przywódcom i męczennikom ONR

Polska: stała obecność wojsk okupacyjnych coraz bardziej prawdopodobna

      Polska staje się czwartym po Niemczech, Włoszech i Wielkiej Brytanii krajem o największym kontyngencie jankeskich wojsk okupacyjnych w Europie. Rokowania między MON i Pentagonem są na ostatniej prostej, do uzgodnienia pozostały szczegóły.

Według słów szefu gabinetu prezydenta Krzysztofa Szczerskiego, bardzo prawdopodobne, że rokowania się skończą podczas czerwcowej wizyty prezydenta RP w USA.

Reuters i „Washington Post” ujawniły niedawno, że obie strony zgodziły się co do formuły „trwałej obecności” („enduring presence”), co oznacza planowanie na wiele lat naprzód rozlokowania wojsk amerykańskich w naszym kraju.

Michał Siudak: Czy w Polsce jest miejsce na antysystem?

 
dr Michał Siudak
 

       Wybory do parlamentu europejskiego, choć mają nieco innych charakter niż parlamentarne, pokazują, że na polskiej scenie politycznej nie ma miejsca na partie antysystemowe. Postaram się udowodnić tę tezę jako ten, który uważa, że w system polityczny III Rzeczpospolitej wpisano „kod błędu”,  powodujący szereg negatywnych reperkusji w wielu dziedzinach naszego życia.

 

1. Wyobraźmy sobie, że Polska to komputer, któremu trzeba zmienić system operacyjny. W momencie zmiany jest on najbardziej zagrożony z zewnątrz. Dlatego, instytucje wszystkich poważnych państw świata posiadają odpowiednie służby, które mają stać na straży systemu. W polskim przypadku taką rolę pełni ABW;  i czy nam się to podoba, czy nie – stoi na straży państwa i jej zadaniem jest penetrować wszelkie ruchy antysystemowe, kontrolować je, a w razie konieczności rozbijać, ponieważ czas zmiany systemu państwa (lub jego sojuszy) jest największym zagrożeniem. Weźmy postulat wyjścia z NATO i ewentualnego sojuszu z Rosją, który głosi pewna część intelektualistów i grup antysystemowych. Papier zniesie wszystko, podobnie jak burzliwe, aczkolwiek mało ważne bicie piany na portalach społecznościowych. W jaki sposób to zrobić? Zadzwonić do prezydenta Trumpa i oznajmić mu, że wychodzimy z NATO, a potem do prezydenta Putina, że już się nie chcemy przekomarzać i zawieramy sojusz militarny? A może odwrotnie? Najpierw zmienimy system polityczny, a potem wyjdziemy z NATO, czy wszystko naraz? Sojusze i systemy polityczne zmienia się tylko i wyłącznie w czasach ostrych kryzysów i zmian geopolitycznych. 

Komu przeszkadza broń czarnoprochowa?

 

      Broń czarnoprochowa jest w Polsce dostępna dla każdego obywatela, który ukończył osiemnasty rok życia. Jej zakup póki co nie wymaga żadnych pozwoleń. Co ciekawe, nawet według samych urzędników nie ma żadnych problemów z nadużyciem tego typu broni, co nawet zapisano w projekcie ustawy. Nie zmienia to jednak faktu, że urzędnikom bardzo przeszkadza, że Polacy mogą taką broń posiadać – mówi w rozmowie z PCh24.pl Jacek Hoga, prezes fundacji Ad Arma.

21 maja minęło 20 lat od przyjęcia przez polskich parlamentarzystów ustawy o broni i amunicji. W jakim stopniu przyjęte wówczas przepisy różniły się od obowiązującego obecnie prawa?

Na początku trzeba podkreślić, że tamta ustawa była do dziś wiele razy nowelizowana. To właśnie te nowele, a nie sama ustawa z 1999 roku pokazują mechanizmy wieloletniego procesu, jaki wówczas wszedł w decydującą fazę.

Leszek Żebrowski w Gliwicach: "Elity Rzeczypospolitej, związek z Kościołem katolickim" - 23-05-2019r

Czartoryski: O etyce w życiu publicznym

 

        O Autorze: CZARTORYSKI Witold Leon książe herbu Pogoń Litewska, ur. 10 II 1864 w Weinhaus pod Wiedniem, zm. 4 IX 1945 w Makowie Podhalańskim, pochowany na miejscowym cmen­tarzu. Ojciec książę Jerzy Konstanty (1828–1912) – polityk, działacz społ., poseł do galicyjskiego Sejmu Krajowego i członek Izby Panów Rady Państwa w Wiedniu; matka Maria Joanna z domu Czermak (1835–1916); siostra Wanda (1862–1920) – pre­zeska Tow. Gospodarczego Wykształcenia Kobiet, uczestniczka obrony Lwowa 1918; żona (poślubio­na 1889) Jadwiga hr. Dzieduszycka (1867–1941); córki: Maria Anna z męża Krasińska (1890–1981) i Anna Maria (1891–1951) – przełożona Zgromadzenia Sióstr Wizytek w Warszawie; synowie: Kazimierz Jerzy (1892–1936), Jerzy Piotr (1894–1969) – kanonik honorowy kapituły krakowskiej, kapelan WP, Włodzimierz Alfons (1895–1975), Jan Franciszek (1897–1944) – ojciec Michał – dominikanin, w cza­sie powstaniu warszawskiego kapelan 111. Zgrupowania ,,Konrad” AK, zamor­dowany przez Niemców, Roman Jacek (1898–1958), oficer WP, Stanisław Ignacy (1902–1982), doktor teologii i filozofii, dziekan infułat Kapituły Met­ropolitalnej w Krakowie, Adam Michał (ur. 1906–1998), ps. Szpak – oficer WP i AK, magister inżynier leśnictwa, doktor biologii, gość honorowy zjazdu założyciels­kiego Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego (1989), Witold Tadeusz (1908–1945), Piotr Michał (1909–1993), oficer WP i AK, magister inżynier rolnictwa, doktor honoris causa KUL, wiceprezes Kongresu Polonii Kanadyjskiej.

Jakubczyk: Silne państwo narodowe jako fundament odbudowy Monarchia Universalis

 

       Z zasady konserwatyści nigdy nie byli największymi sympatkami państwa narodowego. W rzeczywistości, zawsze mieli oni zastrzeżenia, jeśli chodzi o zamysł – a zwłaszcza praktykę – prawdziwej i pełnej suwerenności narodowej. Konserwatyzm bazuje raczej na promowaniu ludzkiego rozkwitu w wielu zlokalizowanych formach, opartych na społecznej naturze człowieka. Konserwatysta świadomy jest tego, że człowiek kształtuje się w społecznościach rodzinnych, kościelnych i lokalnych. Zatem konserwatyści zawsze obawiali się nieograniczonej siły scentralizowanego aparatu rządowego uniemożliwiającego rekonfigurację relacji międzyludzkich. 

 

Historycznie, zachowawcy byli powiązani z różnymi ruchami i stanowiskami politycznymi, które były postrzegane jako podważające ideę narodową, przywiązani do lojalności zarówno bardziej lokalnych, jak i bardziej uniwersalnych. Ścisłe powiązanie między jakimkolwiek prawdziwym konserwatyzmem a samorządem lokalnym było od wielu dziesięcioleci źródłem spójności filozoficznej,  a z drugiej strony  politycznej kalumii wobec konserwatystów. Hołdowanie wartości ziemiańskich, małomiasteczkowych, autonomii lokalnych i wielowarstwowej suwerenności, przyniosły wobec nich zarozumiały zarzut zacofania, ponieważ lokalne społeczności ze swej natury uosabiają prostotę. Naturalne i jednoczesne przywiązanie tradycyjnych konserwatystów do ojcowizny na skali mikro i katolicyzmu na skali makro, odgrywa zasadnicze znaczenie ponieważ tradycyjny konserwatyzm bazuje na prawdach wiary chrześcijańskiej, nauce Kościoła uniwersalnego jak również doświadczeniu, zarówno indywidualnym jak i zbiorowym jako źródle kultury i cywilizacji. W przeciwieństwie do tego państwo narodowe, symbolizuje niepotrzebny i centralistyczny byt który minimalizuje więzi lokalne i podważa prawdy powszechne.