Nacjonalizm a konserwatyzm i monarchizm. Action Francaise i jej promieniowanie - (red.) Jacek Bartyzel, Dariusz Góra-Szopiński

 

   Action Française była przez kilka dziesięcioleci ośrodkiem krystalizacyjnym i punktem odniesienia dla szkół oraz ruchów politycznych nacjonalistycznej, i na ogół także rojalistycznej, prawicy nie tylko we Francji, ale w różnych częściach świata. Nie tylko w najbliższych Francji kulturowo krajach romańskich – o czym dowodnie świadczą choćby nazwy takich kierunków, jak: Acción Española, Integralismo Lusitano czy Acção Integralista Brasileira, ale nawet spoza obszaru cywilizacji zachodniej: w krajach arabskich, Czarnej Afryki czy w Wietnamie. Również w Polsce myśl Maurrasa, Daudeta, Bainville'a i innych luminarzy „nacjonalizmu integralnego” inspirowała zarówno wielu narodowców (zwłaszcza w pokoleniu „młodej endecji” z lat 30.), jak i konserwatystów i monarchistów, osobliwie Stanisława Mackiewicza (Cata), Adolfa M. Bocheńskiego i Leszka Gembarzewskiego. W samej zaś Francji trudno byłoby wskazać wybitną postać z życia umysłowego pierwszej połowy XX wieku, nawet spośród tych, którzy odeszli potem w zupełnie inną stronę (by wspomnieć choćby późniejszych faszystów: Pierre'a Drieu La Rochelle'a i Roberta Brasillacha, późniejszego komunistę Maurice'a Blanchota czy psychoanalityka Jacquesa Lacana), która nie przeszłaby przez intelektualny trening „maurrasizmu”. O sile i uroku formuły nationalisme integral świadczą również tworzone, bądź jako uzupełniające, bądź konkurencyjne, formuły: syndicalisme intégral Georgesa Valoisa, traditionalisme intégral Rene Guenona, humamstne intégral Jacquesa Maritaina czy personalisme intégral Emmanuela Mouniera. Nie należy też zapominać, że przez szkołę Action Française przeszli w młodości dwaj prezydenci V Republiki Francuskiej, którzy wywarli największy wpływ na kształt Francji (i Europy) współczesnej: Charles de Gaulle i François Mitterand.

Ze Wstępu

Pismo "JESTEM POLAKIEM"

         Biuletyn "Jestem Polakiem" nr 4 (2013)
 

Pragniemy poinformować, że Okręg Śląski Wydziału Narodowo Radykalnego Obozu Wielkiej Polski (OWP) kontynuuje wydawanie pisma "Jestem Polakiem" w formie miesięcznika. Czwarty (kwietniowy) numer tego lokalnego periodyku możemy zamawiać pod e-mailem: owp@owp.org.pl. Pismo dostępne do pobrania tutaj

Osoby zainteresowane współpracą w tworzeniu naszego pisma, publikacją tekstów autorskich, prosimy o kontakt z redaktorem naczelnym biuletynu - kol. Tomaszem Jazłowskim nr tel. 503 099 991, e-mail: tomasz.jazlowski@owp.org.pl

Rola organizacji paramilitarnych w systemie obronnym kraju

Rozważając zagadnienie organizacji paramilitarnej powinniśmy dokonać pewnego podziału. Funkcjonujące obecnie pojęcia: społeczna organizacja proobronna oraz organizacja paramilitarna określają wyraźnie dwa odrębne kierunki podejścia do Obrony Terytorialnej.

W wielu artykułach na ten temat nie ma wyraźnego podziału na organizacje społeczne i organizacje paramilitarne. W niniejszym artykule postaram się dokonać wyraźnego podziału na te dwie grupy, by lepiej zrozumieć istotę zagadnienia.

Strzelec z JS 4018 Gdańskźródło: www.js4018.csin.pl

Rocznica śmierci mjr Hieronima Dekutowskiego "Zapory"

GLORIA VICTIS !

…Nie dajmy zginąć poległym. Zbigniew Herbert

Ppor. Hieronim Dekutowski “Zapora”, lipiec 1944 r.

64 lata temu, 7 marca 1949 r., komunistyczni oprawcy zamordowali w więzieniu MBP na warszawskim Mokotowie mjr. Hieronima Dekutowskiego “Zaporę” – cichociemnego, legendarnego dowódcę oddziałów partyzanckich Armii Krajowej, a później Zrzeszenia WiN na Lubelszczyźnie. Skazany na karę śmierci przez WSG w Warszawie, został zamordowany wraz z grupą sześciu swoich oficerów. Z rąk komunistycznych morderców zginęli:

• Mjr Hieronim Dekutowski “Zapora” (ur. 1918) – cichociemny, komendant oddziałów leśnych Inspektoratu DSZ-WiN Lublin, a następnie dowódca zgrupowania partyzanckiego liczącego w szczytowym okresie ponad 300 ludzi;
• Kpt. Stanisław Łukasik “Ryś” (ur. 1918) – dowódca oddziału w zgrupowaniu “Zapory”;
• Ppor. Roman Groński “Żbik” (ur. 1926) – dowódca oddziału żandarmerii zgrupowania;
• Por. Jerzy Miatkowski “Zawada” (ur. 1923) – żołnierz zgrupowania, a następnie adiutant “Zapory”;
• Por. Tadeusz Pelak “Junak” (ur. 1922) – żołnierz “Zapory”, członek siatki terenowej WiN;
• Por. Edmund Tudruj “Mundek” (ur. 1923) – żołnierz oddziału “Rysia” w 1944 r. wywieziony do ZSRR, od 1946 r. ponownie w jego oddziale;
• Por. Arkadiusz Wasilewski “Biały” (ur. 1925) – żołnierz zgrupowania, adiutant “Zapory”.

 

Dziemieszkiewicz Mieczysław ps. "Rój”

Dziś ogólnopolski dzień "Żołnierzy Wyklętych" - Cześć i chwała BOHATEROM!

Dziemieszkiewicz Mieczysław (1925 – 1951) ps. Rój”, żołnierz NZW, ostatni dowódca Okręgu Warszawskiego NZW.

Urodził się 28 I 1925 we wsi Zagroby, pow. Łomża, w rodzinie robotniczej. Jego ojciec Stanisław w 1920 brał udział w wojnie z bolszewikami. Przed wojną ukończył szkołę podstawową, podczas okupacji niemieckiej uczęszczał na kursy tajnego nauczania w Makowie Maz. Od 1943 służył w NSZ.

Wiosną 1945 został wcielony do „ludowego” WP, skąd zbiegł po kilku miesiącach i wstąpił do oddziału partyzanckiego NZW ppor. Mariana Kraśniewskiego ps. Burza. Uczestniczył w wielu akcjach przeciwko posterunkom MO oraz konfidentom UB. Jesienią 1946 jego oddział został rozformowany, Dz. pozostał wówczas w konspiracji z kilkoma podkomendnymi, nadal prowadząc działalność partyzancką. Otrzymał nominację na szefa ochrony osobistej kpt. Zbigniewa Kuleszy ps. Młot, komendanta Okręgu Warszawskiego NZW.

Quand méme, ce sacré Léon!!! Z Leonem Degrellem rozmawiał Jerzy Waldorff

Wódz młodej Belgii

Bruksela, we wrześniu. Leon Degrelle jest niewątpliwie najbardziej zaawansowanym w Europie kandydatem na nowego dyktatora i pewien jestem, ze jeśli nie zbraknie mu temperamentu i tempa, to zawładnie Belgią, zanim ludzie zdążą wyjść z podziwu, że taki Degrelle w ogóle się znalazł. Nie ma już dzisiaj Belga, który by nie zdawał sobie sprawy ze znaczenia i możliwości ruchu Rex. Kraj dzieli się na rexistów i na antyrexistów obojętnych nie ma. Zdarzyło mi się wprawdzie spotkać paru ludzi, którzy usiłowali zbyć kwestię Degrellea kpinami, czułem jednak, że te niepewne kpiny pokrywają wielki niepokój, a przede wszystkim zdumienie... No, bo jakim cudem w pół roku zdobył pół kraju? Co będzie u diabła po roku?! Quand méme, ce sacré Léon!! (...).

"Jestem Rzymianinem" - Charles Maurras

    Ludzie mylą się często co do istoty i natury powodów, dla których niektóre umysły areligijne lub w ogóle pozbawione wiary religijnej mają dla Katolicyzmu wielki szacunek prowadzący aż do tkliwości i dogłębnego przywiązania. Mawia się, że to z powodów politycznych. Ci sami ludzie dodają: to tylko zwykły głód autorytetów. Po czym następuje stwierdzenie: chcecie religii dla ludu... Co bardziej umiarkowani, nie podpisując się pod podobnymi stwierdzeniami, przypominają często powiedzenie Pana Brunetiere’a: Kościół katolicki to rząd i konkludują: Kochacie silne rządy.

Wszystkie te stwierdzenia są, nazwijmy je tak, frywolne. Rząd jest tu traktowany niezwykle szeroko, ale nie o to tu chodzi. Istotniejszy jest wielki byt moralny do którego wznosi się myśl, kiedy usta wypowiadają imię Kościoła Rzymskiego.

Jest on z pewnością rządem, jak i tysiącem innych rzeczy. Starzec w białych szatach siedzący na samym szczycie katolickiej hierarchii może przypominać władców z jabłkiem i berłem, szczególnie gdy podejmuje decyzje, gdy coś potępia lub gani; jednak przez większość czasu jego władza polega na pełnieniu pokojowej funkcji przewodnika chóru, dyrygującego śpiewem, który członkowie chóru rozumieją tak samo jak i on. Zewnętrzny porządek nie wyczerpuje pojęcia Katolicyzmu, gdyż ten jest czymś znacznie szerszym. Nawet tam, gdzie się ten porządek kończy, harmonia wcale się nie kończy. Przeciwnie, idzie dalej. Nie wymagając posłuszeństwa we wszystkich sprawach, Katolicyzm wszędzie jest porządkiem. To pojęcie najogólniejsze porządku raczej, niźli istoty religijnej, podoba się najbardziej jego zewnętrznym sympatykom.

Charles-Marie-Photius Maurras - prof. Jacek Bartyzel

MAURRAS Charles-Marie-Photius (ur. 20 IV 1868 w Martigues k. Marsylii — zm. 16 XI 1952 w Tours) — francuski pisarz i myśliciel polityczny, monarchista, teoretyk nacjonalizmu integralnego, intelektualny przywódca Action Française.

I. ŻYCIE I DZIEŁA

M. był Prowansalczykiem i pochodził z miejscowości, która była jedną z pierwszych kolonii greckich i gdzie „rozpoczyna się najstarsza historia Zachodu” (Anthinea, Paris 1902, 216); jego ojciec, Aristide, urzędnik II Cesarstwa i wielbiciel Napoleona III, obumarł go w szóstym roku życia; M. i jego rodzeństwo wychowywała matka, Marie z d. Garnier — gorliwa katoliczka i rojalistka.
W 1876 M. rozpoczął naukę w Kolegium Sacré-Coeur w Aix-en-Provence; celował we wszystkich przedmiotach oraz wielbił poezję, którą czytał (prócz francuskiego) w językach: prowansalskim, włoskim, łacińskim, greckim i angielskim; był także dzieckiem bardzo pobożnym; mając 14 lat zaczął (zapewne w następstwie kokluszu) głuchnąć; głuchota nie była jednak kompletna, bo dotknięty nią słyszał samogłoski (Tragi-comédie de ma surdité, Paris 1951, 9), choroba zamknęła mu jednak drogę do wymarzonej kariery oficera marynarki wojennej.

Monarchia czy republika? Czyli dylematy ustrojowe polskiego ruchu narodowo – radykalnego na przykładzie koncepcji Juliusza Sasa – Wisłockiego i Bolesława Piaseckiego

Kwestie ustrojowe były stale obecne w programach polskich partii narodowych okresu międzywojennego. Funkcjonowały one także w wyrosłym z ruchu narodowego Obozie Narodowo – Radykalnym. Ruch narodowo – radykalny nie był formacją jednolitą ideowo, oprócz elementów wspólnych występowały znaczące różnice, które w kwietniu 1935 roku doprowadziły do rozpadu tego ugrupowania na ONR i Ruch Narodowo Radykalny.

        Jedną z przyczyn tego stanu rzeczy były różnice dotyczące kształtu ustroju projektowanego państwa narodowo – radykalnego. Elementy akceptacji dla monarchii pojawiały się w publikacjach polityków związanych z ONR ,,ABC”. Najpełniej uzewnętrzniły się one w koncepcjach politycznych mało znanej postaci tego ruchu Juliusza Sasa Wisłockiego. Z kolei akceptacja dla całkowitej przebudowy państwa według nowych idei i zasad pojawiała się w kierowanym przez Bolesława Piaseckiego ONR ,,Falanga”. Poniższy tekst będzie próbą przybliżenia mało znanych koncepcji ustrojowych prezentowanych przez Wisłockiego, które zostaną skonfrontowane z analogicznymi planami Piaseckiego. Aby lepiej zrozumieć podstawę ich myśli politycznej za wskazane uznaję dokonanie krótkiej prezentacji działalności i koncepcji politycznych reprezentowanych przez Obóz Narodowo Radykalny, z którym obaj myśliciele byli związani. Podstawą dla analizy myśli obu działaczy będą opracowane przez nich broszury programowe, które dają pełny obraz projektowanych zmian.

Powstał Zarząd Wydziału Narodowo-Radykalnego OWP

Miesiąc temu został ustanowiony pełnomocnik ds. powołania Wydziału Narodowo-Radykalnego Obozu Wielkiej Polski (OWP) w osobie kol. Roberta Larkowskiego. Aktualnie mamy zaszczyt przedstawić kompletny skład Zarządu Wydziału Narodowo-Radykalnego OWP:

Przewodniczący – kol. Robert Larkowski
I Wiceprzewodniczący – kol. Tomasz Jazłowski

Wiceprzewodniczący ds. werbunku i propagandy – kol. Janusz Mucha
Wiceprzewodniczący ds. szkoleniowo-ideologicznych – kol. Dariusz Stępiński
Wiceprzewodniczący ds. ochronno-sportowych kol. Albert Bogusławski
Wiceprzewodniczący, członek Zarządu - kol. Arkadiusz Łygas.

 

Kontakt: kol. Robert Larkowski – tel. 511042209,
e-mail: robert.larkowski@owp.org.pl