Mówi się dużo o polskim katolicyzmie. Hasła: «Polonia semper fidelis», – «Polska katolicka», – «Polska to przedmurze chrześcijaństwa», – tak – to nasze ładne hasła, ale tylko hasła. W rzeczywistości wszystko się robi, aby tylko hasłami pozostały.
Polska pod względem katolicyzmu gwałtownie stacza się w przepaść i kto wie – czy nie mają racji ci, którzy głoszą, że Polskę wymarzoną i wyśnioną, Polskę katolicką, będziemy mieli dopiero wtedy, kiedy przejdziemy przez chrzest krwi za wiarę i Chrystusa, kiedy znikną letni katolicy, zniknie tchórzostwo w wyznawaniu naszej wiary katolickiej i w wykonywaniu jej praktyk, kiedy zniknie typ katolika zaniedbanego, wysiadującego godzinami w kościele lub zakrystii, nudnego, zgryźliwego, odstraszającego innych od kościoła, nabożeństwa i w ogóle całej akcji katolickiej, a kiedy w miejsce ich przyjdą katolicy wykształceni, ludzie pełni życia, żyjący z wiary, wołający z przekonania: Niech żyje Chrystus Król – przy Nim i za Nim na zawsze!...
