Baryła: O ducha pokuty!

  

             Współczesny świat wydaje się zafiksowany na punkcie ulepszania swych doczesnych dóbr. Tworzy się coraz szybsze samochody, coraz sprawniejsze smartfony, wynajduje coraz to nowsze udogodnienia. Ten pęd wynika z naturalnego pragnienia doskonałości — wrodzonej w człowieku tęsknoty za Bogiem, do zjednoczenia, z którym jesteśmy wszyscy ostatecznie powołani. Jednak ów pęd pobłądził, skręcając z dążenia do Wiecznej Doskonałości w kierunku doczesnych, przemijających wartości. Wiedział o tym sam Zbawiciel, wszak pouczył uczniów: czyńcie sobie mieszki, które nie wiotszeją, skarb nie ustawający w niebiesiech (Łk 12, 33).

Współczesny bieg — za doczesnością; przeszły — za wiecznością. Przypomnij sobie, człowieku, czasy średniowieczne, kiedy jak grzyby po deszczu wyrastały na każdym kroku ciągle to nowe świątynie, parafie i klasztory! Przypomnij sobie, rodzaju ludzki, mocarną wiarę, która pchała rycerzy chrześcijańskich do przelewania na Bliskim Wschodzie, w Iberii oraz na ziemi pogan europejskich krwi za Chrystusa ku chwale Bożej i z nadzieją zbawienia! Nareszcie przywiedź sobie na myśl procesje biczowników lub te masy pokutników, którzy dla odpłaty Odkupicielowi za swoje grzechy pieszo udawali się do Ziemi Świętej albo zamykali za kratami zakonnymi lub na pustelniach. To właśnie, nie zasię ulepszanie światowych dobroci, jest pracą na prawdziwą i wieczną doskonałość — pokuta.

Szlęzak: Największym wrogiem PiS-u jest prawda

        Wróciłem z ogniska, gdzie wszystko było smaczne. Wódka, kiełbasa, kaszanka, ogórki, pieczone ziemniaki i towarzystwo. Jednak te wszystkie smaki popsuł ktoś, kto mnie zaczepił o telewizyjny program PiS-u ze Stalowej Woli sprzed paru dni, dotyczący pisowskiej hucpy określanej referendum.

Program miał dotyczyć pytania w tej hucpie, dotyczącej sprzedania przedsiębiorstw zagranicznemu kapitałowi. Program był nadawany chyba dwa dni temu. Znajomi z PSL-u zadzwonili do mnie z pytaniem czy coś wiem o tym programie. Nic nie wiedziałem. Spytałem różnych znajomych w Stalowej Woli czy coś wiedzą. Nic nie wiedzieli. Była to typowa propagandowa ustawka PiS-u z której stalinowscy propagandziści mogliby się uczyć.

Zrobiono to tak, żeby przekonać „ciemny lud”, że sprzedano Hutę Stalową Wolę za rządów PO ze szkodzą dla Polski i lokalnej społeczności. Atmosferę i tło mieli tworzyć wyłącznie ludzie spędzeni przez PiS. Broń Boże, żeby pojawił się ktoś, kto mógł zadać kłam temu, co mówili dziennikarze, politycy i publiczność dokładnie poinstruowana, jak ma kłamać. Podchodziłem do tego z obrzydzeniem, ale w końcu to oglądnąłem. Przecież to przypominało stalinowskie procesy, filmowane dla propagandowego efektu. Dokładnie dobrana publiczność, ustawione wypowiedzi drewnianych figur i znajome mi od lat tępe gęby, które za całkiem nieduże pieniądze zgodzą się na każdą podłość.

Piasta: Czy Konfederaci jedzą psy?

               Czy Konfederaci jedzą psy? – temat z pozoru jest tak absurdalny, że wręcz komiczny. Jednak przez kilka dni zawładnął polskojęzycznym internetem, i to nie tylko jego memiczną częścią. Sprawę podjęły nawet wiodące portale informacyjne rozdmuchując ją do granic niemożliwości. W ten sposób pozornie głupawa kwestia zmieniła się w poważny problem dla Konfederacji.

Była już kandydatka na posłankę, pani Natalia Jabłońska, komentując regulację o zakazie uboju psów i handlu ich mięsem z 1986 r., napisała, że było to „niepotrzebne”, bo „mięso to mięso”. O wypowiedzi szybko zrobiło się głośno, a dzięki mediom społecznościowym błyskawicznie obiegła ona internet. Co prawda młoda pani polityk zarzekała się po niewczasie, że świadomie psa nigdy nie zjadła, podobnie zresztą nie przełknęłaby ślimaka czy krewetki, było już jednak za późno. Polskojęzyczny internet zahuczał, że Konfederacja namawia do jedzenia psów. Komentatorzy i politycy partii konkurencyjnych wyrażali swoje ostentacyjne oburzenie, pytając konfederatów, czy chcą zezwolić także na kanibalizm. Co zresztą było o tyle nietrafione, gdyż propozycje by robić z ludzkich  płodów „farsz do pierożków” złożył publicznie działacz Partii Razem, Samuel Nowak. Za co zresztą zasłużenie pożegnał się z etatem na Instytucie Psychologii Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Sándor: Obawiam się, że zostaniemy wciągnięci w wojnę

 Rozmowa z Andor Sándorem, byłym szefem wywiadu Republiki Czeskiej.

Była kanclerz Niemiec Angela Merkel powiedziała w wywiadzie, że Zachód dał Ukrainie czas na przygotowanie się do bitwy. Czy uważa pan, że Ukraina sprowokowała rosyjski atak?

– Są dwa powody, dla których Rosjanie zaatakowali Ukrainę. Pierwszym powodem było to, że Moskwa nie chciała wypuścić Ukrainy ze swojej strefy wpływów. Stałoby się tak, gdyby Ukraina wstąpiła do NATO. Drugim powodem jest ochrona mniejszości rosyjskiej na wschodzie Ukrainy. Uważam, że Ukraina nie stanowiłaby zagrożenia militarnego dla Rosji, ani samodzielnie, ani w ramach NATO. Rosji może nie podobała się zachodnia orientacja Ukrainy, ale Moskwa nadal nie miała prawa jej atakować.

 Niektórzy eksperci postrzegają wojnę rosyjsko-ukraińską jako przejaw geopolitycznej rywalizacji między wielkimi mocarstwami. Dlaczego oba mocarstwa stanęły naprzeciw siebie na Ukrainie?

– Zgadzam się z tymi ekspertami. Gdyby Stany Zjednoczone nie naciskały na członkostwo Ukrainy w NATO, nie wybuchłaby wojna. Przyjęcie Ukrainy do NATO oznaczałoby, że Rosja jest słaba. Jedynym krajem, który nic nie traci na tym konflikcie, są Stany Zjednoczone. Ale Zachód jako całość wiele traci, lub już stracił. Uważam, że Stany Zjednoczone nie zmieniły swojej polityki wobec Europy, to znaczy nie pozwolą żadnemu krajowi rządzić kontynentem. Stanom Zjednoczonym udało się w dużej mierze zerwać relacje między Rosją, bogatą w surowce naturalne, a największą europejską potęgą gospodarczą, Niemcami. UE jest coraz bardziej zależna od amerykańskiego gazu i innych produktów naftowych. Amerykański kompleks wojskowy z zadowoleniem przyjmuje zamówienia na dużą skalę z krajów europejskich, aby wyposażyć swoje armie w amerykańską broń i technologię wojskową.

Jacek Bartyzel - „Demokracja” — nowe wydanie

 

             Jak to się stało, że demokracja osiągnęła w powszechnej świadomości status „najlepszego” ustroju, „jedynie słusznej” ideologii i wreszcie „świeckiej religii” zdechrystianizowanego świata, której nie wypada krytykować i w żaden sposób podważać? Wybitna książka Jacka Bartyzela, łącząca solidność i rzetelność naukowej rozprawy z błyskotliwością politycznej publicystyki, niszczy ten wszechobecny paradygmat, i to niszczy w sposób nieodwracalny. Przedstawia historię idei i praktyki demokratycznej od starożytnej Grecji aż do stanu obecnego, w którym państwem rządzi klasa polityczno-medialna, procesy wyborcze są zdominowane przez techniki marketingowo-manipulacyjne, a sferę moralno-społeczną charakteryzuje tendencja do akceptacji permisywizmu oraz dominacji tzw. politycznej poprawności.

Po lekturze tej książki nie będziesz już apologetą demokracji.

Nowe, poszerzone wydanie. Premiera we wrześniu 2023 roku.

Jaka przyszłość BRICS?

              24 sierpnia na głównej platformie biznesowej w Johannesburgu, w Sandton Exhibition Center, zakończył się trzydniowy 15. szczyt krajów członkowskich BRICS (BRICS), międzypaństwowego stowarzyszenia, które obejmuje pięć państw tak zwanego „świata niezachodniego”: Brazylię, Rosję, Indie, Chiny i RPA.

Przywódcy 60 państw i delegacja ONZ przybyli do stolicy Republiki Południowej Afryki do przywódców „piątki”. Organizator szczytu, prezydent RPA Cyril Ramaphosa, podczas jego przygotowań wielokrotnie nazywał spotkanie w Johannesburgu historycznym, a szczyt jako całość uzasadniał nadzieje jego uczestników, stając się prawdziwie przełomowym. Program wydarzenia obejmował kilka obszarów, z których główny, jak wynika z jego hasła – „BRICS i Afryka: Partnerstwo na rzecz wzajemnego przyspieszenia wzrostu, zrównoważonego rozwoju i multilateralizmu inkluzyjnego”, nakreślono miejsce i rolę stowarzyszenia we współczesnym świecie, kryteria potencjalnej ekspansji BRICS, a także możliwość wzmocnienia lokalnych walut w ramach bloku i rozwój wspólnego systemu płatniczego.

Nie ma żadnego przełomu

          W naszych mediach mówi się o rzekomym przełamaniu rosyjskiej głównej linii obrony pod Robotino w rejonie miast Oriechowo-Tokmak. Dyżurni „analitycy” siejący prokijowską propagandę, wręcz mówią o długo oczekiwanym punkcie zwrotnym w wielkiej wiosenno-letniej ukraińskiej kontrofensywie.

Po dokładnej analizie, dokonanej na chłodno, zgodnie z zasadami sztuki wojennej, wniosek jest jeden. Nie ma żadnego przełomu ani punktu zwrotnego. Dlaczego?

Około dwa tygodnie temu Siły Zbrojne Ukrainy dotarły do linii frontu rosyjskiej obrony na wschód od Robotino i od tego czasu to wielkie ukraińskie zgrupowanie próbuje zrobić dwie rzeczy:
– rozszerzyć przyczółek i
– pokonać tę linię frontu.

Z załączonej mapy widać, dlaczego nie można rzucić wszystkich sił do przodu. Tworzy się bowiem głęboka „kiszka” wrażliwa na ataki z flanki i okrążenie.

Nowa książka prof. Jacka Bartyzela: "Tradycjonalizm bez kompromisu"

 

         Z radością i ulgą powiadamiam, że dzisiaj spod prasy drukarskiej wyszła nareszcie moja książka o historii karlizmu. 1006 stron, 182 ilustracje, twarda oprawa. Na okładce wykorzystano obraz Marty Gómez de la Serna "Tres amores" ("Trzy miłości"). Cena promocyjna 120 PLN, regularna 150 PLN. 

 

A oto spis treści:

 

Tradycjonalizm bez kompromisu.

Historia dynastii karlistów, myśli i działania w Hiszpanii, 1833-1936

Wprowadzenie

Prolog

Tradycjonaliści i przedkarliści w epoce Burbona (1700–1833)

1. Krytycy oświecenia i „Oświeconego despotyzmu”

2. Wojna półwyspowa (1808-1814)

3. Kortezy w Kadyzie i Konstytucja z 1812 roku

4. Reakcja tradycjonalistów

4.1. Manifest perski

Pamięci mjr S. Turskiego: "Na Okrzei gościł bohater - kpt. Stanisław Turski"

Publikujemy starszy artykuł o mjr Stanisławie Turskim ze strony GKS Piast Gliwice.

          Kapitan Stanisław Turski to nietuzinkowa postać, a jego losy mogłyby posłużyć do napisania pasjonującej książki. Jako niespełna 16-letni chłopiec - świadek bestialskiego mordu dokonanego przez Niemców w jego rodzinnej wiosce - postanowił dołączyć do partyzantów i walczyć z okupantem. Po wojnie był zmuszony ukrywać się przed komunistyczną bezpieką, przypadkiem trafił do Gliwic, gdzie został już na stałe. 

W czwartek - przyjmując zaproszenie władz klubu - kpt. Turski spotkał się z prezesem Piasta i pracownikami. W trakcie wizyty obecny prezes Związku Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych Okręgu Górnośląskiego otrzymał pamiątkową tabliczkę i niebiesko-czerwone  upominki. Turski wojenne historie przeplatał życiowymi refleksjami właściwymi dla człowieka o tak bogatym życiorysie.

Polak o tragicznej sytuacji w Ukrainie. "Nie mają kim walczyć"

            Od tygodni wszyscy czekają na informacje o jakichkolwiek sukcesach ukraińskiej ofensywy. Sławomir Wysocki - Polak, który regularnie jeździ do Ukrainy z pomocą, opowiada, jak bardzo tragiczna panuje tam sytuacja. - Straty ludzkie są ogromne. Zachodni sprzęt pali się jak zapałki. Jest znacznie gorzej niż jest to powszechnie przedstawiane - mówi.

Od dłuższego czasu pojawiają się głosy, że Ukraina, podczas swojej próby ofensywy, bije głową w mur. Eksperci mówią, że przez dwa miesiące udało im się przebić jedynie jedną z linii obrony rosyjskiej. To za mało, by mówić o sukcesie.

Sławomir Wysocki - Polak, który regularnie jeździ do Ukrainy, gdzie dostarcza żołnierzom sprzęt niezbędny na linii frontu, udał się z członkami organizacji "Pogoń Ruska" do Awdijiwki - miasta we wschodniej części Ukrainy, w obwodzie donieckim. W rozmowie z Wirtualną Polską mówi, że "sytuacja była makabryczna".