Igor Girkin robi podsumowanie 2022 i daje prognozy na 2023

 

Ukraiński żołnierz dla CNN: Nie liczymy już nawet naszych zmarłych w Sołedarze

 

       Prezydent Ukrainy tak opisuje sytuację w Sołderze : "Cała okolica Sołderu jest usłana ciałami okupantów. Dosłownie stąpają po trupach swoich żołnierzy " Nazwał działania Rosji szaleństwem i że Kreml jest gotów poświecić dla zdobycia miasta życie własnych żołnierzy. 

 

Tymczasem amerykańska telewizja CNN opublikowała zeznania ukraińskiego żołnierza z Sołedaru, którego tożsamości nie ujawniła, by nie narażać jego bezpieczeństwa. Żołnierz przyznaje , że ​​armia jego kraju w tym mieście ma tak wielkie straty, że „nikt nawet nie liczy zabitych. 

 

Rozmowa odbyła się przed ostatecznym uderzeniem „Wagnerów”, a żołnierz ten wyjawił:

„Straciliśmy bardzo wielu żołnierzy w Sołedarze. Skład mojej jednostki został zmniejszony o połowę, ale poległych zastąpiono tymi, którzy zostali wysłani do utrzymania frontu. Jest tak duży „ruch”, że nie pamiętamy nawzajem swoich znaków wywoławczych”.

Koniec fabryki porcelany z prawie 200-letnią tradycją. Efekt wzrostu cen gazu

 

         Zbyt wysokie ceny gazu doprowadziły do zwolnień grupowych oraz planowanej likwidacji fabryki porcelany „Krzysztof” w Wałbrzychu – opisuje Gazeta Wyborcza (GW). Zakład działał od prawie 200 lat. Kłopoty ma także inna fabryka płytek ceramicznych „Cersanit”.

W wyniku zwolnień grupowych, jakie zostaną przeprowadzone w fabryce porcelany „Krzysztof”, pracę straci 70 osób. Przyczyną jest likwidacja zakładu. „W uzasadnieniu firma podała, że powodem zwolnień jest zakończenie działalności gospodarczej, do której przyczyniła się sytuacja na rynku gazu. Chodzi o wzrost cen surowca i brak podpisania umów na jego dostarczanie” – powiedziała Marzena Radochońska, dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w Wałbrzychu, cytowana w poniedziałek przez Gazetę Wyborczą.

Kosowo i Metohija. Krwawe, chrześcijańskie święta Bożego Narodzenia w serbskim Kosowie - Albańczycy strzelają do serbskich dzieci !

 

         06.01.2023 Stefan S. (11 l.) i jego kuzyn Miloš Stojanović (21 l.) zostali ranni w miejscowości Gotovuša koło Štrpce, kiedy bez powodu miejscowy Albańczyk strzelił do nich z jadącego pojazdu, poinformował Urząd ds. Kosowa i Metohiji.

 

W momencie ataku chłopcy szli poboczem drogi i nieśli choinkę, kiedy napastnik otworzył do nich ogień.

 

Odnieśli rany postrzałowe, jeden chłopiec został postrzelony w rękę, a drugi w ramię i tylko dzięki wielkiemu szczęściu nie odnieśli większych obrażeń.

 

Była to ewidentna próba zabicia niewinnych serbskich dzieci, które sprawiały kłopoty tylko dlatego, że były ubrane w świąteczne stroje, pokazując w ten sposób jasno, że są Serbami.

 

Świadkowie zeznają- "Chłopcy szli po prezenty świąteczne, a kiedy wracali, śpiewali. W pewnym momencie zatrzymał się przed nimi prywatny samochód. Kiedy ich zobaczył, wyjął pistolet i bez wahania zaczął strzelać. 

Juan Vázquez de Mella, przeł. Jacek Bartyzel: Monarchia chrześcijańska

 

              Juan Vázquez de Mella y Fanjul (1861-1928), Asturyjczyk, myśliciel polityczny i religijny, publicysta, orator, współzałożyciel (1888) i redaktor „El Correo Español”, deputowany do Kortezów (1893-1899 i 1904-1916), uczestnik Kongresu Antymasońskiego w Trydencie w 1896, członek Królewskiej Akademii Języka; największy z mistrzów klasycznego karlizmu, zwany „Słowem Tradycji” (el Verbo de la Tradición), chociaż po scysji (1918) z królem de iure Jakubem III (D. Jaime de Borbón y Borbón-Parma, 1870-1931) opuścił Wspólnotę i założył Partię Katolicko-Tradycjonalistyczną, swoje ostatnie przemówienie o Boskości Kościoła Katolickiego wygłosił w Teatrze Królewskim w Madrycie w 1924 roku; jego Obras completas, opublikowane w 30 tomach (1931-1947) zawierają nie tylko pisma polityczne, ale również filozoficzne, religijne i ascetyczne, w tym czterotomową Filozofię Eucharystii.

Monarchia chrześcijańska, zrodzona w akcie adoracji Króla Królów u progu stajenki w Betlejem, uniżona przed tronem z marnych słomek, przez co pokora i władza idą zawsze razem jako cnota służąca za piedestał prawu; namaszczona (ungida) boską krwią na Kalwarii i obrębiona (orlada) diademem z cierni, symbolem cierpkości obowiązku, który przypomina królom, że najwyższym przywilejem rządzenia, przed otrzymaniem nagrody (galardón), było ozdobienie tiary papieskiej palmą męczeńską wraz z boleścią katakumb i chwałą w cyrku;

Agnieszka Piwar: Wczoraj miałam straszny dzień

 

           Wczoraj miałam straszny dzień. Musiałam podjąć dramatyczną decyzję o rozstaniu z tygodnikiem „Myśl Polska”. Była to chyba najtrudniejsza decyzja w moim dotychczasowym życiu, ale kto mnie dobrze zna, ten wie, że nie mogłam postąpić inaczej.

Zacznę od tego, że związaną z tradycją narodową „Myśl Polską” zawsze ceniłam, że udostępnia łamy osobom o różnych spojrzeniach. Cieszyłam się, że jest tam miejsce dla poglądów, które media głównego nurtu cenzurują i/lub nie mają odwagi publikować. Byłam dumna, że przez lata mogłam być częścią tego wyjątkowego endeckiego środowiska. 

 

Poświęciłam „Myśli Polskiej” ogromny fragment mojego życia i oddałam część serca. Przez lata przeprowadziłam dziesiątki wywiadów z wybitnymi osobami, przywoziłam reportaże z dalekich podróży zagranicznych, pisałam felietony, etc. Nigdy nie otrzymałam za to złotówki wynagrodzenia, wszystko robiłam społecznie i dla idei. Moją siłą napędową była pasja tworzenia, a pragnieniem dzielenie się tym z Czytelnikami.

Yukio Mishima: „Słońce i stal” (fragment)

  

           Od pewnego już czasu wyczuwam w sobie nagromadzenie wszelakich emocji, których nie sposób wyrazić za pomocą obiektywnej formy sztuki, czyli powieści; młody poeta liryczny mógłby zapewne temu wyzwaniu podołać, ja jednak, co przesądza sprawę, nie mam już dwudziestu lat, a i nigdy żadnym poetą nie byłem. Po omacku zatem szukałem odpowiedniego kształtu – czy to wyznania, czy to eseistycznego komentarza – dla takich zwierzeń, aż w subtelnie niedopowiedzianej przestrzeni między tymi dwoma gatunkami odnalazłem coś, co zwać by można „spowiedzią krytyczną”.

Postrzegam owo coś jako pełną szarości przestrzeń między nocnym mrokiem wyznania a południowym blaskiem literackiego eseju. Forma „ja”, której będę tu używał, nie odnosi się stricte do „ja”, którym zwykłem określać samego siebie, ani nawet do słów przeze mnie wypowiadanych, które na powrót wpływają do mojego wnętrza, lecz niejako do resztki, osadu z tego wszystkiego, co już do mnie nie wraca ani do mnie nie przynależy.

Rozmyślając nad naturą owego „ja”, doszedłem do wniosku, że nie pozostaje mi nic innego, jak uznać przestrzeń zajmowaną przeze mnie samego za obszar najprecyzyjniej się do tego „ja” odnoszący. To właśnie języka ciała poszukiwałem. Gdyby przyrównać „ja” do domu, ciało byłoby otaczającym go owocowym sadem. Mógłbym ów sad pieczołowicie pielęgnować albo pozostawić samym sobie pleniące się w nim chwasty. Była w tej możliwości wyboru moja wolność, nie całkiem jednak łatwa do pojęcia. To dlatego wielu ludzi stan swojego przydomowego ogrodu zwykło nazywać „losem”.

Agnieszka Piwar: Odnoszę wrażenie, że wielu z Państwa nie do końca rozumie kim jest Agnieszka Piwar

 

 

Szanowni Państwo,

        Po niektórych reakcjach na moje odejście z "Myśli Polskiej", odnoszę wrażenie, że wielu z Państwa nie do końca rozumie kim jest Agnieszka Piwar i dlaczego podjęłam taką, a nie inną decyzję. W niektórych komentarzach i prywatnych wiadomościach przewijają się sugestie, że może to była zbyt pochopna decyzja, że trzeba było napisać polemikę, etc., zamiast odchodzić z redakcji. 

 

Otóż, kto mnie dobrze zna, ten wie, że nie wchodzę w polemikę z szydercami. Nie będę się zniżać do poziomu dna i polemizować z "autorem", który jako zagorzały bolszewik został zainstalowany w środowisku endeckim, a następnie na portalu tego środowiska (oraz fejsie) publicznie kpił z moich publikacji, w których ujęłam się za Ofiarami komunistycznego terroru. Człowiek o którym mówię, jest zwolennikiem szatańskiej ideologii, niedawno opublikował nagranie nakręcone przed mauzoleum Lenina, na którym oddał pokłon bolszewickiej rewolucji. Przypominam, że rewolucja ta przyczyniła się do śmierci milionów niewinnych istnień ludzkich.

Prof. Bartyzel: Kraków w Kongresówce?

 

          Byli i są nadal tacy, którzy wybrzydzają na Królestwo Polskie utworzone na kongresie wiedeńskim, że co to za Polska, jeśli nie było w jej granicach Krakowa. No to porównajmy to, co było faktycznie, z tym, co mogłoby być, gdyby Kraków znalazł się jednak w "Kongresówce".

Realnie Kraków został w 1815 roku "wolnym miastem", rządzonym przez miejscowy Senat pod kuratelą wszystkich trzech mocarstw Świętego Przymierza. Po wyjątkowo idiotycznym i groteskowym powstaniu krakowskim w 1846 roku, Kraków utracił swój status wolnego miasta i został inkorporowany do Austrii (jako Wielkie Księstwo Krakowskie, o czym mało kto pamięta) i wtedy nadeszły złe czasy na dwie dekady, kiedy m.in. zgermanizowano Uniwersytet. Ale po uzyskaniu przez Galicję autonomii wszystko się odmieniło i Kraków stał się aparatem tlenowym wolnego polskiego życia narodowego, politycznego, kulturalnego, naukowego, wręcz sanktuarium polskości, a nawet "Piemontem" polskiej irredenty. Także stolicą polskiego konserwatyzmu.

Rosyjska zemsta za masakrę w Makiejewce?

 

       Rosyjska zemsta za masakrę w Makiejewce ? Dokonano ataku na siedzibę Sił Zbrojnych Ukrainy - piszą rosyjskie media.

 

Przypomnę, że Ukraińcy zaatakowali rosyjskie koszary w Makiejewce, w Donbasie, w nocy z 31 grudnia na 1 stycznia.

 

Strona Ukraińska poinformowała, że w wyniku skutecznego ataku zginęło około 400 rosyjskich rezerwistów.

 

Strona Rosyjska podaje , że faktycznie zginęło 64 żołnierzy FR.