Bunt Prigożyna, czyli rzeź polskojęzycznych „ekspertów”

            Czy to z okazji pandemii, czy w kwestii tak zwanych „zmian klimatycznych”, czy w temacie wojny na Ukrainie mieliśmy do czynienia z gromadą rozmaitych „ekspertów”. Ludzi, którzy biorą grube pieniądze (często publiczne pieniądze) za głoszenie opinii nie mających niczego wspólnego z rzeczywistością.

Eksperci…

I tak Beata Górka-Winter z Uniwersytetu Warszawskiego określająca siebie, jako Ph.D./ International Security and Defence stwierdziła: „Prigożyn wchodzi w Moskwę jak talibowie w Kabul. Zaskakująco to wygląda”.

I w innym twittcie:

„Nie, to nie koniec, ale początek. Wystarczyło, że watażka tupnął nogą, a Putin się zmyl, bogatsi Rosjanie ewakuowali się do Turcji, Kadyrowowi zaciął się silnik, a państwa Azji Środkowej odwróciły się tyłeczkiem…Mamy do czynienia z nową kategorią- mocarstwo żenujące”.

Biernacki: Psy wojny – raz jeszcze

             Niedawno na portalu Myśl Polska ukazał się artykuł pt. „Niewypowiedziana wojna”, w którym autor opisał udział polskich najemników w ataku na terytorium Federacji Rosyjskiej i próbował ustalić czy polskie „psy wojny” działają pod patronatem RP czy nie.

Zostało postawione pytanie czy członkowie „Polskiego Korpusu Ochotniczego” uzyskali formalną zgodę od warszawskiego rządu, co według autora ma być kluczową przesłanką, by uznać lub odrzucić odpowiedzialność III RP. Jest to tylko część prawdy.

Majestat bezprawia

Są przesłanki, żeby stwierdzić, iż RP nie wydawała nikomu zgody na udział w siłach zbrojnych Ukrainy. Jednocześnie nie ma najmniejszej wątpliwości, że III RP w majestacie prawa, a właściwie bezprawia, o czym poniżej, popiera i identyfikuje się ze wszystkimi Polakami nielegalnie walczącymi po stronie Ukrainy. Podkreślam, że pisząc III RP mam na myśli całą sejmową klasę polityczną od Lewicy po Konfederację – może z małymi wyjątkami. Na tym właśnie polega perfidia tej sytuacji, że prawo jest łamane zarówno przez koalicję rządzącą, jak też przez tych, którzy mają na sztandarach „Konstytucja” i samozwańczo mianowali się obrońcami praworządności.

Agnieszka Piwar: Kosowski testament

           28 czerwca 1389 roku (według kalendarza juliańskiego 15 czerwca) miała miejsce historyczna bitwa na Kosowym Polu. Wojska osmańskie dowodzone przez sułtana Murada I pokonały dowodzoną przez serbskiego księcia Łazarza armię, złożoną z Serbów i ich sojuszników. Jednak nie wynik bitwy jest tutaj najważniejszy lecz testament pokonanych.

Święty książę Łazarz wiedział o tym, że bitwa ta będzie przegrana. I dlatego nie wyruszył naprzeciw muzułmańskiej potędze w celach militarnych. Ruszył na bój, ponieważ nie mógł pozwolić na to, żeby wiara chrześcijańska została podeptana. A więc z punktu widzenia księcia Łazarza i serbskiego narodu – wyjście na Kosowe Pole, żeby sprzeciwić się Turkom, było daniem świadectwa wiary. Kronikarze opisują wręcz, że ruszyli oni do boju z cerkiewnymi chorągwiami i ubrani w najlepsze stroje.

 

A zatem, to co wydarzyło się na Kosowym Polu w 1389 roku, było wyznaniem wiary. I w związku z tym, śmierć tych ludzi była męczeństwem za wiarę. Nazywa się to testamentem kosowskim, którego sens jest taki: «Ziemskie królestwo jest na krótko, a Królestwo Niebiańskie na wieki, na zawsze». 

 

Ta historia i postawa Męczenników z Kosowskiego Pola przez kolejne wieki kształtowała tożsamość serbskiego narodu.

Kilka słów o puczu Wagnera

"Nie wszystko się kończy po opuszczeniu kurtyny.”
Jerzy Szaniawski

            Nie będzie cienia przesady w stwierdzeniu, że oto dziś świat wstrzymał oddech na wieści, jakie napłynęły z Rosji. Oczywiście zalew fejków, pobożnych acz groźnych życzeń oraz „analiz” domorosłych, lecz prawem kaduka, nominowanych na „ekspertów”, miernot, był przeogromny.

W godzinach wieczornych z balonu spuszczono jakoby powietrze i publiczność stwierdziła, że oto kurtyna emocjonującej sztuki a raczej thrillera opadła, u rusofobów oczekujących wojny domowej w Rosji i ową wojnę wieszczących, wywołując niedosyt i rozczarowanie. U myślących i zatrwożonych o losy bliskich oraz naszej części planety, westchnienie ulgi. Są też tacy, którzy ów rzekomy „zamach stanu”, nazywają cyrkiem lub kabaretem, uważając Prigożyna i organizatorów „puczu”, za osoby o niewielkim rozumku z wybujałym ego, które pod wpływem sytuacji, szybko zmieniło się w panikę i pośpieszny odwrót.

Świat wstrzymał oddech

          Wyjaśnienia buntu Jewgienija Prigożina są dwa – że był a to „ustawka” władz na Kremlu i wszystko było wyreżyserowane, i druga teoria, że to rezultat walk wewnętrznych i błędu jakim było stworzenie równoległego do struktur siłowych ośrodka, jakim była tzw. Grupa Wagnera.   

Uważam, że prawdziwa jest ta druga teoria, nie ma żadnych przesłanek do twierdzenia, że był to teatr na użytek… No właśnie, kogo? Własnej opinii publicznej? A co niby ten przekaz miałby dać? Że w środku ukraińskiej ofensywy buntuje się jedna z głównych sił na froncie? A może na użytek Zachodu, żeby mu pokazać, że jednak Putin jest lepszy niż ktoś, kto mógłby go zastąpić i lepiej traktować go poważnie. To też jest teza nie do obrony, choć do takich wniosków po tej awanturze Zachód może dojść. Świadczy o tym choćby bardzo wstrzemięźliwa reakcja USA i ich sojuszników, a nawet Polski. Podkreślano, że to wewnętrzna sprawa Rosji, przeważała obawa przed tym, co może się stać gdyby pucz się powiódł. Wizja przejęcia kontroli nad guzikiem atomowym przez kogoś takiego jak Jewgienij Prigożin lub kogoś, kogo on wyniesie do władzy – była dla Zachodu przerażająca.

Ronald Lasecki: W ramach podsumowania marszu wagnerowców na Moskwę

 

               - ze strategicznego punktu widzenia była to akcja brawurowa, porażająca śmiałością i doskonale zorganizowana. Wagnerowcy zajęli Rostów nad Donem, po czym wysłali swoją najbardziej mobilną, prawdopodobnie około czterotysięczną grupę, prosto na Moskwę, nie wdając się w zajmowanie baz wojskowych, lotnisk, blokowanie miast itp. Na pewno dotarli do miejscowości Krasnoje w obwodzie lipieckim, według niepotwierdzonych materiałem zdjęciowym ani filmowym informacji widziano ich zaś 95 kilometrów od Moskwy. 

 

- wagnerowcy mieli ze sobą pojazdy wojskowe i czołgi T90-M. Osłonę przeciwlotniczą zapewniały systemy Pancyr i ręczne wyrzutnie rakiet. Według zachodnich ekspertów, strategia ta odpowiadała stosowanej przez wagnerowców w Libii. Faktem jest, że zestrzelili sześć rosyjskich śmigłowców i samolot, co było jedną z większych porażek rosyjskiego lotnictwa w ostatnim czasie. 

Koniec puczu Prigożyna

               Prezydent Białorusi Aleksander Łukaszenka rozmawiał z szefem Wagner PMC Jewgienijem Prigożynem. Poinformowała o tym służba prasowa prezydenta Białorusi:

„Dziś rano prezydent Rosji Władimir Putin poinformował swojego białoruskiego odpowiednika o sytuacji w południowej Rosji z prywatną firmą wojskową Wagnera. Szefowie państw uzgodnili wspólne działania. W następstwie porozumień prezydent Białorusi, po dalszym wyjaśnieniu sytuacji własnymi kanałami, w koordynacji z prezydentem Rosji, przeprowadził rozmowy z szefem PMC im. Wagnera Jewgienijem Prigożynem. Negocjacje trwały cały dzień. W rezultacie doszli do porozumienia w sprawie niedopuszczalności rozpętania krwawej masakry na terytorium Rosji. Jewgienij Prigożyn przyjął propozycję prezydenta Białorusi Aleksandra Łukaszenki o wstrzymaniu przemieszczania się uzbrojonych żołnierzy Grupy Wagnera na terytorium Rosji i dalszych krokach w celu deeskalacji napięć. W tej chwili na stole jest absolutnie opłacalna i akceptowalna opcja rozwiązania sytuacji, z gwarancjami bezpieczeństwa dla bojowników PMC Wagnera”. W rezultacie szef PMC powiedział, że Wagner wstrzymuje ruch swoich kolumn, zawraca je i wraca do obozów polowych.

„Rozmowa między Aleksandrem Łukaszenką a Jewgienijem Prigożynem była trudna” – powiedział politolog Wadim Gigin na antenie Sołowiow Live, donosi agencja BiełTA. Zaznaczył, że podczas porannej rozmowy telefonicznej między prezydentem Łukaszenką a prezydentem Putinem Władimir Władimirowicz był sceptyczny co do możliwości negocjacji i wątpił, czy Jewgienij Prigożyn odbierze telefon, ponieważ w tym czasie z nikim nie rozmawiał, nie nawiązał kontaktu. „Zadzwonił prezydent Białorusi, a Jewgienij Prigożyn natychmiast podniósł słuchawkę, o ile wiem, rozmowa była trudna. Prezydent Białorusi nakreślił pewien plan, uzgodnił z prezydentem Rosji i była to rozmowa, jak mi powiedziano, męska – podkreślił Wadim Gigin. Tylko obaj prezydenci i sam Jewgienij Prigożyn znają szczegóły.

10 dni ofensywy ukraińskiej

 Artykuł z 16 czerwca 2023

          Minęło 10 dni wielkiej wiosenno letniej ofensywy ukraińskiej. Czas na pierwsze podsumowanie.

Po pierwsze i najważniejsze, efekty ukraińskiego natarcia są mizerne. Po drugie straty ukraińskie są przerażająco wysokie. Po trzecie strona rosyjska, tak jak 80 lat temu na Łuku Kurskim wyśmienicie się do bitwy obronnej przygotowała, szczególnie pod kątem inżynieryjno minerskim i współpracy artylerii.

Aktualnie widać, że w planie ukraińskiej ofensywy są, tak jak na Łuku Kurskiem dwa odcinki przełamania frontu. Jeden na Zaporożu i drugi wokół Bachmut, gdzie jednostki generała Ołeksandra Syrskiego zwarły się z oddziałami generała Kuzowlewa. Póki co, stoicki spokój Kuzowlewa i podległe mu zgrupowanie „Południe”, skutecznie powstrzymuje impulsywnego generała Syrskiego, którego jednostki straciły ostatnio sporo sprzętu przy niewielkich zyskach terenowych.

The Times of Israel: ukraińscy przywódcy przemilczają ukraiński antysemityzm

             Wysoki rangą urzędnik zbliżony do prezydenta Ukrainy Wołodymyra Zełenskiego wyraził we wtorek frustrację z powodu ciągłej odmowy Izraela udzielenia jego krajowi pomocy wojskowej, mówiąc, że ma nadzieję otrzymać izraelską technologię do walki z irańskimi dronami rozmieszczonymi przez Rosję w ramach 16-miesięcznej inwazji Moskwy.

Przemawiając w tłumaczeniu z Kijowa, Andrij Jermak – szef sztabu Zełenskiego – powiedział, że „nikt poza Izraelem nie może zapewnić sprzętu do zwalczania ataków irańskich dronów”, ale odrzucił prośbę The Times of Israel o rozwinięcie konkretnej technologii wymaganej od Izraela.

Yermak wyraził frustrację, że premier Benjamin Netanjahu nie poparł otwarcie Ukrainy i argumentował, że umowy zbrojeniowe między Rosją a izraelskim wrogiem Iranem powinny motywować Izrael do przyłączenia się do walki.

Szlęzak: Ukraina – nasz „sojusznik”

 

           Polityka międzypaństwowa prowadzona przez PiS, która odnośnie Ukrainy, Rosji oraz Chin, popierana jest przez PO, PSL i Lewicę, stała się już kompletnym absurdem. Utarło się, że w polityce między wrogimi państwami, obowiązywała zasada wróg mojego wroga jest moim sojusznikiem.

Polityka rządów PiS-u, co prawda prowadzona na krótkiej smyczy przez ambasadora USA o polskim nazwisku, wywróciła tę zasadę do góry nogami. Cały czas dla większości Polaków Rosja jest największym wrogiem. Ukraina będąca wrogiem Rosji stała się zatem, według wspomnianej zasady, sojusznikiem Polski. Jednak co zrobić, jeśli to rozumowanie nie trzyma się kupy? Oto ostatnie wystąpienie kierującego ukraińskim odpowiednikiem polskiego Instytutu Pamięci Narodowej, to jakby przypieczętowanie faktu, że myślenie o Ukrainie, jako sojuszniku Polski zawaliło się w gruzy. To myślenie nigdy nie miało szans na przekształcenie się w solidny gmach, ponieważ jego fundamentem miało być i wygląda, iż nadal jest, zapomnienie o dziesiątkach tysięcy Polaków wymordowanych przez Ukraińców. I o tym po raz kolejny przekonał w ostatnich dniach wspomniany szef ukraińskiej instytucji od polityki historycznej.