24 sierpnia 1942 roku w Dreźnie Niemcy wykonali wyrok śmierci na pięciu młodych Polakach związanych z poznańskim Salezjańskim Oratorium św. Jana Bosko. Czesław Jóźwiak, Edward Kaźmierski, Franciszek Kęsy, Edward Klinik i Jarogniew Wojciechowski przeszli do historii jako Poznańska Piątka.
Wychowani w odrodzonej po 1918 roku Polsce, dorastali w środowisku salezjańskiego oratorium przy ul. Wronieckiej w Poznaniu. To właśnie tam kształtowały się ich charaktery, więzi przyjaźni, religijność oraz poczucie odpowiedzialności za wspólnotę. Po wybuchu wojny zaangażowali się w działalność konspiracyjną, m.in. w Narodowej Organizacji Bojowej. Zajmowali się między innymi kolportażem podziemnego pisma „Polska Narodowa” oraz rozpoznawaniem obiektów zajmowanych przez niemieckie wojsko.
Ich działalność została przerwana we wrześniu 1940 roku. Aresztowani przez Gestapo, byli więzieni kolejno w Poznaniu, we Wronkach, Berlinie i Zwickau. Po długim śledztwie niemiecki sąd skazał ich na śmierć. 24 sierpnia 1942 roku w więzieniu przy Münchner Platz w Dreźnie zostali zgilotynowani. Najmłodszy z nich, Jarogniew Wojciechowski, miał zaledwie 19 lat; najstarszy, Edward Klinik, 23 lata.
Ich ostatnie miesiące życia stały się świadectwem niezwykłej siły ducha. Mimo więzienia, represji i świadomości nadchodzącej śmierci pozostali wierni swoim przekonaniom. Nie wyrzekli się wiary ani nie dali się złamać.
