29 marca 1796 roku został rozstrzelany w Nantes (Kraj Loary, Francja), w wieku 32 lat (ur. 2 V 1763), gen. por. François-Athanase Charette de la Contrie, ostatni generalissimus Armii Katolickiej i Królewskiej w Wandei; pochodził z drobnej szlachty bretońskiej, służbę wojskową rozpoczął w 1779 roku w marynarce wojennej w Breście; wziął udział w wojnie o niepodległość Stanów Zjednoczonych, a następnie w kliku kampaniach na Karaibach, Morzu Północnym i Morzu Śródziemnym; w 1787 awansował na komandora porucznika, lecz trzy lata później wystąpił ze służby wojskowej, bogato się ożenił (nie był jednak wierny żonie) i osiadł w Wandei; tam w 1793 znaleźli go chłopi z Machecoul proszący o objęcie nad nimi dowództwa w powstaniu, którym uległ bardzo niechętnie (schował się nawet pod łóżkiem, gdzie go jednak dostrzeżono); odtąd walczył dzielnie, okazując się zręcznym taktykiem i najbardziej wytrwałym dowódcą; 12 XII 1793 został generałem Katolicko-Królewskiej Dolnego Poitou; zdołał uciec przed pustoszącymi Wandeę „piekielnymi kolumnami” Westermanna;
W grudniu 1794 zgodził się rozpocząć negocjacje z wysłannikami Konwencji thermidoriańskiej i 17 II 1795 zawarł pokój oraz uznał Republikę; jednak 24 V 1795 ponownie chwycił za broń po nawiązaniu kontaktów z wygnanymi Książętami, emigrantami, Anglikami i szuanami bretońskimi; w lipcu król de iure Ludwik XVIII mianował go głównodowodzącym Armii Katolickiej i Królewskiej; po serii porażek, opuszczony przez podwładnych, został osaczony i schwytany 23 III 1796 w lasach La Chabotterie; skazany na śmierć, został rozstrzelany sześć dni później na nantejskim placu Viarme; jego śmierć oznaczała koniec pierwszej heroicznej epopei wandejskiej.
