Polska pamięć historyczna w wykonaniu politycznym doprowadza do najprzedziwniejszych, a zarazem najbardziej obrzydliwych sytuacji. Zdawać by się mogło nawet, że Polacy swojej narracji, swojej polityki historycznej nie mają. Mamy za to żydowską politykę historyczną, która buduje obraz polskich rzekomych zbrodni na żydach, unikając zarazem pochylenia się nad żydowskim terrorem wobec Polaków; niemiecką politykę historyczną,w której odpowiedzialność za niemieckie ludobójstwo przerzucana jest albo na nieistniejących „hitlerowców” – albo też na Polaków; rosyjską politykę historyczną, która eksponuje ukraińskie zbrodnie na Polakach, odsuwając w cień zbrodnie rosyjskie na naszym narodzie (jak czystka etniczna pn Operacja Polska -150 tysięcy naszych rodaków bestialsko wymordowanych)); waszyngtońsko-brukselsko-ukraińską politykę historyczną, która zaciera ślady zbrodni ukraińskich i powiela kłamstwa żydowskiej polityki historycznej, podkreślając (w ograniczonym zresztą zakresie) zbrodnie rosyjskie. Pomiędzy tymi obcymi narracjami jest też polska polityka historyczna, mniejszościowa, która nie dzieli polskich ofiar na lepsze czy gorsze, która schyla z szacunkiem głowę przed wszystkimi bolesnymi stratami Narodu. To stanowisko reprezentuje twardo Narodowe Odrodzenie Polski; jesteśmy Polakami, dlatego obce nam jest podejście „ruskich onuc”, „ukraińskich podpasek” czy „żydowskich szabesgojów”, dostosowujących swoją narrację wyłącznie do aktualnie wyznawanych przez ich sponsorów.
W lipcu, jak co roku, Narodowe Odrodzenie Polski upamiętnia Ludobójstwo Wołyńsko-Galicyjskie (1943-1945), dokonane w najbardziej zezwierzęcony możliwy sposób na polskiej ludności cywilnej, ludobójstwie dokonanym przez Ukraińców. Zbrodni, której za taką nie uważają dzisiejsi zarządzający tym krajem.
12 lipca 2026 roku nacjonaliści z NOP wzięli udział w manifestacji ku czci ofiar Ludobójstwa Wołyńsko-Galicyjskiego zorganizowanej w Warszawie przez Konfederację Korony Polskiej.
