Z24 lipca 1936 roku zginął w Labajos k. Segowii (Kastylia, Hiszpania), w wieku 31 lat (ur. 16 II 1905), Onésimo Redondo Ortega, nazywany El Caudillo de Castilla; działacz syndykalistyczny, polityk i publicysta. Kastylijczyk z Valladolid, pochodził z rodziny ziemiańskiej. W 1926 roku ukończył prawo na uniwersytecie w Salamance. Dzięki protekcji współzałożyciela Narodowego Stowarzyszenia Propagandystów Katolickich (ACNP) i dyrektora "El Debate" – Angela Herrery Orii (późniejszego księdza i kardynała), uzyskał w 1927 roku posadę lektora języka hiszpańskiego na uniwersytecie w Mannheim. Po powrocie do Hiszpanii został liderem Syndykatu Plantatorów Buraka Cukrowego w Starej Kastylii. Początkowo monarchista związany z Akcją Katolicką, po proklamowaniu II Republiki (1931) rozpoczął samodzielną działalność polityczną jako założyciel i przywódca Kastylijskich Junt Akcji Hiszpańskiej (JCAH), odrzucających demokrację, liberalizm, kapitalizm i marksizm.
Jeszcze w tym samym roku (w listopadzie) organizacja ta połączyła się z madrycką grupą faszysty i wydawcy tygodnika "La Conquista del Estado" [„Podbój Państwa”] Ramira Ledesmy Ramosa. Efektem tej fuzji było powstanie Junt Ofensywy Narodowo-Syndykalistycznej (Juntas de Ofensiva Nacional-Sindicalista; JONS), które jako swoje godło przyjęły anagram Królów Katolickich „Jarzmo i Strzały” (El Jugo y las Flechas). Kierowane oficjalnie przez triumwirat: Redondo, Ledesma i Francisco Jiménez (później Antonio Bermúdez Cañete) JONS od początku targała sprzeczność pomiędzy reakcyjno-katolickim i tradycjonalistycznym (inspirowanym myślą prekursora nacionalcatolicismo – Marcelina Menéndeza Pelayo) „faszyzmem agrarnym” Redonda a laickim i modernistycznym filohitleryzmem Ledesmy. W 1932 roku wziął udział w antyrepublikańskim powstaniu (sanjurjada) gen. José Sanjurjo, a po jego porażce udał się na emigrację do Portugalii, skąd przysyłał artykuły do nowego tygodnika JONS "Igualdad" [„Równość”]. Po amnestii i powrocie do Hiszpanii (X 1933) założył z Ledesmą tygodnik "JONS". Początkowo zamierzał kandydować do parlamentu, ale wycofał swoją kandydaturę, aby nie osłabiać szans kandydata chadeckiej CEDA. Podczas uroczystości w Teatrze Calderóna w Valladolid (4 III 1934) JONS połączyły się z Falangą Hiszpańską (Falange Española) José Antonia Prima de Rivery, a Redondo pozostał w FE y de las JONS również wtedy, kiedy (II 1935) wystąpił z niej Ledesma, uznając ją za „zbyt burżuazyjną”.
Po utworzeniu rządu Frontu Ludowego został (19 III 1935) aresztowany i osadzony w więzieniu w Ávili, gdzie 19 lipca uwolnili go żołnierze z armii powstańczej; powrócił natychmiast do rodzinnego Valladolid, gdzie sformował grupę falangistów, która ruszyła na Madryt, staczając potyczkę na przełęczy Alto del Léon w Sierra de Guadarrama. W drodze do Segowii, dokąd jechał samochodem wraz z bratem oraz trzema innymi falangistami, w miejscowości Labajos padł ofiarą zasadzki zorganizowanej przez milicjantów z anarchistycznej CNT. Pośmiertnie został uznany za jednego z męczenników Krucjaty, a po instauracji monarchii (1947) otrzymał (18 VII 1949) tytuł hrabiego Labajos. 25 VII 1961 został odsłonięty na Wzgórzu św. Krzysztofa (Cerro de San Cristóbal) w Valladolid pomnik architekta Jesúsa Vaquero z rzeźbami Manuela Ramosa, przedstawiającymi Redondo z dłonią wzniesioną w pozdrowieniu rzymskim, w otoczeniu czterech mężczyzn, symbolizujących cztery stany (rolnik, robotnik, student i bojownik), nad którymi unoszą się Jarzmo i strzały, łączące dwie betonowe kolumny. Pomnik ten, przez szereg ostatnich lat celowo zaniedbywany i dewastowany przez graffiti, w lutym 2016 został całkowicie rozebrany na mocy tzw. prawa o pamięci historycznej, jedynie rzeźby po protestach organizacji falangistowskich zostały przeniesione do muzeum w Salamance.
Za: www.facebook.com/photo?fbid=28941642488757469&set=a.108190005862768
