Miguel Ezquerra Sánchez w latach 1936–1939 uczestniczył w hiszpańskiej wojnie domowej, walcząc w formacjach falangistowskich w Madrycie, Aragonii i Extramadurze; doszedł do stopnia porucznika. Po agresji Niemiec na ZSRR 22 czerwca 1941 r., wstąpił ochotniczo do nowo formowanej Dywizji Hiszpańskich Ochotników, która została włączona w skład Wehrmachtu jako 250 Ochotnicza Dywizja Piechoty (Błękitna Dywizja) i wysłana na front wschodni pod Leningrad. Awansował do stopnia kapitana. Po wycofaniu dywizji do Hiszpanii w październiku 1943 r., postanowił walczyć dalej po stronie III Rzeszy.
Batalion Ezquerry jest z pewnością najbardziej znaną formacją hiszpańską w ramach Waffen SS. Miguel Ezquerra Sanchez był wcześniej oficerem „Division Azul” i potem zaciągnął się do Waffen SS, gdzie otrzymał stopień Waffen-Obersturmführer der SS, czyli odpowiednik porucznika. Ezquerra dostał zgodę na werbowanie ochotników do swojej jednostki nie tylko wśród hiszpańskich robotników w Rzeszy, ale także wśród tych, którzy popadli w konflikt z prawem i odsiadywali kary w więzieniu. Formowana przez niego jednostka składała się z dwóch kompanii: 101. i 102. hiszpańskiej ochotniczej kompanii SS. W ostatnich dniach wojny batalion Ezquerry stanowił samodzielną jednostkę, w której znaleźli się wszyscy zdolni do walki ochotnicy hiszpańscy. Hiszpanie wraz z niedobitkami z innych dywizji cudzoziemskich walczyli w Berlinie, broniąc do końca ważnych strategicznie punktów w dzielnicy rządowej.
Miguel Ezquerra Sánchez dostał się do niewoli sowieckiej i został zesłany do łagru, skąd udało mu się zbiec i powrócić do Hiszpanii. Zmarł 29 października 1984 roku w Madrycie.
Na podstawie: ioh.pl/nacjonalista.pl
