Triada Narodowego Radykała

Człowiek we współczesnym świecie totalitarnego demoliberalizmu jest tylko zwierzęciem pociągowym władzy, pozbawionym prawa do godnego życia i dumy sługusem. System oferuje wyłącznie bezalternatywną wegetację niewolnika, żywiącego się ochłapami z pańskiego stołu. Dlatego taką nienawiścią żywią rządzący do każdej niezależnej myśli i koncepcji, dlatego z taką zajadłością pałkarze reżimu usiłują zniszczyć narodowy radykalizm – bastion politycznego zdrowego rozsądku, kopalnię idei i rozwiązań.

Niedoczekanie! Nasza bronią jest myśl nacjonalistyczna, niepodległa – słowem: wolna od ograniczeń demoliberalizmu.

Stanisław Bułak-Bałachowicz (Станислав Никодимович Булак-Балахович)

10 maja 1940 roku w Warszawie, w wieku 57 lat, zginął Stanisław Bułak-Bałachowicz (Станислав Никодимович Булак-Балахович) - oficer kawalerii Armii Imperium Rosyjskiego, generał major Białej Armii, dowódca ochotniczych oddziałów walczących w składzie Wojska Polskiego II RP w 1920 i 1939 roku. Zwany Kmicicem II Rzeczypospolitej.

W 1914 roku zmobilizowany do armii rosyjskiej i wcielony do 2 Lejb-Ułańskiego Kurlandzkiego Pułku. Odwaga i sława, jaką okrył się Bałachowicz, rozchodziła się błyskawicznie. Znali go chłopi, którym pomagał i których chronił przed bolszewickimi konfiskatami dóbr, znali oficerowie i generałowie rosyjscy, jego nazwisko znał sam Cesarz. Bałachowicz dowodził najpierw oddziałem, własną sotnią, potem szwadronem, pułkiem, dywizją, korpusem i w końcu własną armią. Podczas jednej z bitew jego oddział wziął do niewoli cały sztab niemieckiej jednostki. Sztab-rotmistrzem został w 1917, od białogwardzistów otrzymał w roku 1919 trzy awanse: podpułkownika, pułkownika i generał-majora (gen. brygady). Awans ten wręczył mu w Estonii gen. A. Rodzianko z Armii północno-zachodniej. Odznaczył się w walkach koło Sochaczewa i Kowna. Wojnę skończył jako rotmistrz sztabowy odznaczony trzema Krzyżami Św. Jerzego, orderami Św. Stanisława, Św. Anny i Św. Włodzimierza.

Opór przeciwko zbrodni

 

SSSW (SPORTY - SZTUKI - SYSTEMY WALKI): Boks nigdy nie był formą spędzania wolnego czasu

To nie jest miejsce, do którego wpada się „na chwilę”, żeby się poruszać, wyładować czy poprawić sobie nastrój. Boks jest dla tych, którzy są gotowi zapłacić cenę — czasem zdrowiem, wygodą, a bardzo często własnym ego.

Jedni przychodzą się "pobawić"...

Założyć rękawice, popukać w worek, poczuć klimat, wejść na tarcze. Nie mam nic przeciwko rekreacyjnej formie boksu, wręcz przeciwnie, uważam, że każda forma treningu bokserskiego jest dobra. Ludzie przychodzą z różnymi motywacjami i różnym nastawieniem. Każdy ma inną budowę psychofizyczną i trzeba wziąć to pod uwagę. Co jednak "przeszkadza" mi w rekreacyjnej formie treningu, to eliminowanie elementu realnego zagrożenia. Przez co niektórym ludziom brakuje powagi i skupienia. Gadają podczas omawiania ćwiczenia, opowiadają sobie jakieś żarty, śmieszkują, mentalnie są w pubie, a nie na treningu. Ci przychodzą "dla zabawy" i ok.

You got my respect, but...

Dzień Zwycięstwa - czy na pewno?

 

Ratelowy Dzień Dziecka

 

"Człowiek, który nie wierzy w Boga uwierzy we wszystko"

"Człowiek, który nie wierzy w Boga uwierzy we wszystko" G. K. Chestertonll

7 maja 1794 r. został wprowadzony, opracowany niemal wyłącznie przez Robespierre, kult "Istoty najwyzszej". Został on zatwierdzony przez Konwent Narodowy jako jedyna oficjalna religia Francji. Zastąpił „Kult Rozumu”, który to wcześniej zastąpił Kościół rzymskokatolicki. W dniu 8-go czerwca 1794 r. każde miasto, miasteczko i wieś we Francji zostało zobowiązane, przez Konwent do wprowadzenia „Święta Istoty Najwyższej”.

Motywem przewodnim tej epoki była wiara w ludzki rozum, jako główne źródło autorytetu i legitymizacji ludzkiego rozumienia samego wszechświata. Teoretyczne ideały wolności, postępu, tolerancji, braterstwa, rządu konstytucyjnego i rozdziału kościoła od państwa były jednymi z produktów tego kultu rozumu jako najwyższej władzy moralnej w stworzeniu. We Francji doktryny filozofów oświecenia doprowadziły do sprzeciwu wobec monarchii absolutnej, oraz doktryny Kościoła.

Sacco di Roma

            499 lat temu mialy miejsce tragiczne wydarzenia zapamiętane jako Sacco di Roma. Było to jedno z wydarzeń wojen włoskich (1494-1559). której głównej przyczyny należy upatrywać w ambicjach wielkich władców Europy. W nierozstrzygniętej do tej pory wojnie, oprócz cesarza i króla Francji, brali udział władcy Mediolanu, Wenecji, Florencji, jak i Państwa Kościelnego.

Precz z "zielonym ładem" - Protest w Warszawie 20.05.2026

 

Gabriele Adinolfi: Mit Europy i Francuzi z Dywizji „Charlemagne”

             Gabriele Adinolfi, jeden z głównych ideologów włoskiego rewolucyjnego nacjonalizmu i europejskiej Trzeciej Pozycji, współtwórca legendarnej Terza Posizione, od dawna krytykuje szowinizm i tzw. małe nacjonalizmy pozbawione uniwersalistycznego charakteru. W jego opinii, to właśnie w ruinach Berlina w maju 1945 roku narodził się swoisty mit zjednoczonej Europy.

Kwiecień 1945. Berlin jest otoczony przez miliony sowieckich żołnierzy. Czołgi miażdżą wszelki opór, w totalnym piekle azjatyckie hordy wysłane przez Stalina urządzają orgie. Pierwszy Maja! Władca Kremla chciał zdobyć Kancelarię Rzeszy w dniu 1 Maja, aby wymazać w ten sposób afront ze strony Hitlera, który celebrował Święto Pracy i zapewnił robotnikom dobrobyt.