Paweł Luberacki: Idzie nowa solidarność

      Miniona epoka ciągłego dążenia do komunizmu, bo tak można najlepiej określić tę epokę, wyniosła robotnika na poziom wyższy niż miał w swej istocie prawo być usadowionym. Istotą bowiem robotnika była praca trybika w wielkiej machinie wznoszącej bezklasowy gmach komunizmu. Trybik w maszynie jest ważny, bez niego maszyna nie jest w stanie działać poprawnie, nie mówiąc już o działaniu na najwyższych obrotach, lecz nie jest on ważniejszy od reszty nie tylko innych trybików, lecz w ogóle innych części, środków smarujących i energii. Zobaczmy, jak bardzo trybik musiał się zepsuć w swej mentalności, że mówił: Czy się stoi, czy się leży – dwa tysiące się należy. Zepsucie mentalności grupy robotników rozszerzało się na wszystkich innych i w dłuższym działaniu mogło przynieść katastrofalne skutki. Proces był dostrzegany już wtedy, lecz wzrost świadomości swych praw w połączeniu z rosnącą międzyludzką solidarnością nie mógł być przez ówczesną władzę spacyfikowany jak Wybrzeże w grudniu 1970 roku z tej prostej przyczyny, że umocniłoby to przeciwników władzy “ludowej”.

W Pół Drogi nr 1 - PREMIERA!

      Mamy dzisiaj Państwu niezwykły zaszczyt przedstawić pierwszy numer naszego pisma W Pół Drogi! Tematem przewodnim numeru jest "Starcie Imperiów"- czyli to jak zmagania mocarstw kształtują otoczenie międzynarodowe i wpływają na los krajów takich jak np. Polska!

Sytuacja międzynarodowa dla wielu może być pojęciem abstrakcyjnym, jednak nacjonalista, który nie jest świadomy tego co sie dzieje na świecie jest zwyczajnie ubogi.

Jak powinna wyglądać polityka Europy w zmieniających się warunkach? Na czym polega tajemnica sukcesu Chin? Czy Chiny i Rosja są bezwarunkowymi sojusznikami? Dlaczego Polska nie prowadzi na Bliskim Wschodzie niezależnej polityki? Na te i na wiele innych pytań znajdziecie w naszej gazecie:

Przygotowaliśmy także znacznie poszerzony dział kulturalny o nazwie: "Imperium"!

Zachęcamy do polemik i merytorycznej dyskusji.

SPIS TREŚCI:

Pikieta pod biurem poselskim PIS w Gliwicach

       8 maja 2019 roku działacze Fundacji Pro - Prawo do życia pikietowali biuro poselskie PIS pana Jarosława Gonciarza przy ulicy Zwycięstwa 14 w Gliwicach. Partia rządząca PIS pomimo możliwości wprowadzenia ustawy antyaborcyjnej i  tym samym zapobieżeniu mordowaniu niewinnych dzieci nic nie robi w tej sprawie a nawet blokuje wszelkie inicjatywy społeczne podejmowane w tym kierunku. Należy zaznaczyć, że codziennie w Polsce statystycznie ginie kilka nienarodzonych istot ludzkich  a posłowie udają, że nic się nie dzieje. 

Nasze dwa duże banery na głównej ulicy Gliwic  zostały szybko dostrzeżone co zaowocowało kilkoma dobrymi rozmowami z przechodzącymi zwolennikami PIS-u, którzy nie wiedzieli, że ich wspaniała "dobra zmiana" tak naprawdę ma "krew na rękach" niewinnych istot ludzkich. Byli zdumieni i zaszokowani informacjami na temat obecnej sytuacji panującej pod tym względem w Polsce. Oczywiście nie obyło się bez krytycznych uwag pod naszym adresem od niektórych z przechodzących  ale głosów popierających naszą akcję było o wiele więcej.

Chcemy podziękować wszystkim uczestnikom pikiety i zaprosić wszystkich innych na dalsze nasze akcje które odbędą się już niebawem.

Tekst: Tomasz Jazłowski

Katowice: Marsz Powstańców Śląskich – Stulecie Pierwszego Powstania

      11 maja 2019 r. odbył się kolejny już Marsz Powstańców Śląskich organizowany przez Młodzież Wszechpolską oraz Ruch Narodowy.

Oddział Katowice Brygady Górnośląskiej ONR wziął udział w tej pięknej inicjatywie.

Mieliśmy okazję spotkać osoby z różnych środowisk narodowych oraz patriotycznych, osoby starsze, a także dzieci.

Marsz rozpoczął się pod Pomnikiem Powstańców Śląskich, następnie przeszliśmy pod Pomnik Wojciecha Korfantego ulicami w samym centrum miasta.

W trakcie Marszu mijaliśmy kilkuosobowe grupki przeciwników Polski, jednak nie byli oni w stanie przeszkodzić w kontynuacji manifestacji.

Co Kaczyński obiecał Żydom?

     Według depeszy ujawnionej przez WikiLeaks, szef PiS Jarosław Kaczyński już w styczniu 2009 roku w rozmowie z ówczesnym ambasadorem USA zapewniał, że Sejm przyjmie odpowiednią ustawę ws. rekompensat za mienie skonfiskowane w czasie II WŚ i po niej. Jak wynika z tego dokumentu, wyrażał zamiar prywatyzowania polskich przedsiębiorstw w celu zadośćuczynienia roszczeniom i otwarcie deklarował chęć dostosowania polskiego prawa do oczekiwań środowisk żydowskich.

 

Według WikiLeaks, w depeszy z poniedziałku 12 stycznia 2009 roku, ówczesny ambasador USA w Warszawie Viktor H. Ashe relacjonował swoje spotkanie ze „stonowanym i refleksyjnym” byłym premierem i liderem PiS, Jarosławem Kaczyńskim, które miało miejsce 9 stycznia [2009]. Rozmowa dotyczyła różnych kwestii, w tym „restytucji własności prywatnej”, w odniesieniu do mienia pożydowskiego, najpewniej w kontekście prac nad ustawą reprywatyzacyjną. Sprawę opisały jako pierwsze Media Narodowe.

Media POPiS-u zgodnie przemilczały Marsz #STOP447. „Fakty” TVN i „Wiadomości” TVP nie wspomniały o nim ani słowem

     Główne mainstreamowe media solidarnie przemilczały Marsz przeciwko amerykańskiej ustawie 447. Ani pisowska TVP (Wiadomości), ani też główna tuba opozycji TVN (Fakty) nie podały żadnych informacji o Marszu #STOP447, który miał miejsce w samym centrum Warszawy.

Marsz #STOP447 był protestem przeciwko ustawie amerykańskiego Kongresu nr 447, która popiera roszczenia żydowskich organizacji, domagających się 300 mld dolarów od Polski tytułem mienia bezspadkowego po obywatelach polskich żydowskiego pochodzenia zamordowanych przez Niemców.

Spłata takich roszczeń oznaczałaby koszt 120 tysięcy złotych na każdą czteroosobową rodzinę.

„Fakty” TVN o godz. 19 jako pierwszą wiadomość przekazały wystąpienie Jarosława Kaczyńskiego, który mówił o rodzinie, potem był Grzegorz Schetyna i jako trzeci Robert Biedroń. Następnie przekazano informację o filmie Sekielskiego o pedofilii w kościele. Następne informacje to sprawa zabójstwa ucznia w Warszawie, dzień bez śmieci, plany Macrona odbudowy katedry Notre Dame itd.

Odrzucając schematy – podwaliny narodowego solidaryzmu

      Chcąc zaprojektować system gospodarczy, zgodny z założeniem prymatu interesu całego narodu, nad korzyściami indywidualistycznymi czy partykularnymi, należy odrzucić bipolarny podział lewica – prawica, z gruntu sprzeczny z tą zasadą, bo biorący za oś podziału wybór grupy uprzywilejowanej właśnie. Wobec tego trzeba  wyjść poza utarty sposób myślenia – nie szukać złotego środka, zgniłego kompromisu, wśród doktryn ekonomicznych mieszczących się między systemami faworyzującymi czy to klasę posiadającą, czy proletariat, ale przyjąć zupełnie odmienny paradygmat – zamiast rekompensowania dziejowych niesprawiedliwości wybranej grupie społecznej, pójść drogą rozwoju całej wspólnoty. Nadrzędnym aksjomatem powinna być maksymalizacja pożytku kolektywu, bez nadmiernego uszczerbku którejkolwiek z części składowych. Nie można zapominać przy tym, że solidarność musi dotyczyć nie tylko relacji pomiędzy poszczególnymi grupami, ale również pokoleń teraźniejszych, wobec przeszłych i przyszłych. Oznacza to, że niedopuszczalne jest zarówno roztrwanianie dotychczas zgromadzonych dóbr, jak i zadłużanie się kosztem potomków. By móc przekuć te uniwersalne założenia na konkretniejsze wytyczne, adekwatne do współczesności, należy zderzyć je z warunkami obecnie panującymi.

Marcin Hałaś: "Kocham bliźniego. Jestem rasistą?"

     „Rasy powinny żyć dla własnego dobra oddzielnie, co nie ma niczego wspólnego z dyskryminacją i rasizmem oraz nie leży w sprzeczności z żadną religią. Bóg przez sam akt stworzenia ras ludzkich i przydzielenia im siedzib zamieszkania na ziemskim globie, nadał separatyzmowi metafizyczny sens i logikę”.

Robert Larkowski

"Zacznijmy od rzeczy generalnej: jako chrześcijanie nie możemy być rasistami , ponieważ Pan Jezus umarł na krzyżu za każdego człowieka - tak białego, jak czarnego, tak siedzącego przed komputerem w centrum NASA, jak i biegającego po afrykańskiej sawannie w spódniczce z liści palmowych i dzirytem w ręku. Bóg każdego z nas kocha tak samo - bez względu na rasę i kolor skóry; za każdego w taki sam sposób cierpiał i każdego w taki sam sposób odkupił. To oczywiste. Jednak fakt, że każdego bliźniego kochamy jednakowo w duchu chrześcijańskiej miłości - nie oznacza wcale, iż nie możemy zauważać różnicy w rozwoju cywilizacyjnym poszczególnych ras. To w końcu biały człowiek zbudował Koloseum i poleciał na Księżyc, natomiast cywilizacja czarnego człowieka pozostała na etapie - kto nie pamięta na jakim, niech zerknie na filmy dokumentalne o Czarnym Lądzie.

Maksymilian Ratajski - Ten strajk przegrali wszyscy

       Strajkujący  nauczyciele stali się głównym tematem debaty publicznej w Polsce, choć słowo pyskówka, byłoby tu zdecydowanie bardziej odpowiednie. Moja mama przez prawie cztery dekady uczyła w szkole – w czerwcu przeszła na emeryturę, moja siostra właśnie zaczyna zawodową drogę jako nauczycielka jednego z przedmiotów obowiązkowych na maturze. Doskonale wiem ile zarabiają nauczyciele – za kwotę, jaką dostaje mody człowiek po 5 latach studiów ciężko dzisiaj znaleźć Ukraińca do pomocy na magazynie! Oczywiście nie ma mowy, żeby początkujący nauczyciel mógł się z pensji utrzymać. Mówimy o zawodzie wymagającym wyższego kierunkowego wykształcenia, a co najważniejsze, kluczowym dla przyszłości całego Narodu. Nietrudno więc się domyślić, że na początku strajku całym sercem go popierałem. Mijały jednak kolejne dni i jestem coraz bardziej zażenowany całą sytuacją.

Wenezuela: „jesteśmy gotowi na atak USA”

       Podczas swej wizyty w Moskwie, 6. maja minister spraw zagranicznych Wenezueli, Jorge Arreaza powiedział na konferencji prasowej: „Jesteśmy przygotowani na wszystkie opcje. Pierwszą jest dyplomacja, dialog, pokój. (Jeśli jednak Waszyngton) sięgnie po środki wojskowe, to mamy siły zbrojne, lud, gwardię narodową zdolne nie tylko do oporu i walki, lecz także do zwycięstwa”.

Tymczasem Juan Guadió w wywiadzie dla BBC przyznał 5. maja że nie wyklucza zwrócenia się o pomoc wojskową do USA i  że „rozważa wszystkie opcje” dla odsunięcia Nicolasa Maduro od władzy. Zarazem, w wywiadzie dla „Washington Times” J. Guaidó  doprecyzował, że „wszelkie amerykańskie (tzn. ze strony USA – R.L.) wsparcie może zaistnieć jedynie u boku wenezuelskich sił zbrojnych”.

Tymczasem Donald Trump, po trwającej ponad godzinę rozmowie telefonicznej z Władimirem Putinem, wypowiedział się w tonie koncyliacyjnym, twierdząc że ani W. Putin ani on sam nie zamierzają mieszać się w sprawy Wenezueli, „pragnąc jedynie zobaczyć, by stało się tam coś lepszego”.