Zmarł KAZIMIERZ ŚWITOŃ - założyciel pierwszych Wolnych Związków Zawodowych

   Dzisiaj w katowickim szpitalu w wieku 83 lat  zmarł wielki patriota i katolicki tradycjonalista - Kazimierz Świtoń. Obrońca Krzyża w Oświęcimiu. Sympatyk pisma "Katolik - Głos Katolickiej Tradycji" wydawanego przez nasz Instytut.

   W działalność opozycyjną zaangażował się  w 1977 roku. Był współtwórcą Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela na Śląsku. 23 lutego 1978 wziął udział w powołaniu pierwszego w Polsce komitetu Wolnych Związków Zawodowych. 

Działał w podziemnych strukturach WZZ, następnie w „Solidarności” był sekretarzem zarządu Międzyzakładowego Komitetu Założycielskiego NSZZ „S” i członkiem zarządu Regionu Śląsko-Dąbrowskiego. W czasie  stanu wojennego internowany na okres około trzech miesięcy, zwolniony z uwagi na stan zdrowia. W 1983 został na krótko aresztowany po podjęciu próby wstawienia tablicy upamiętniającej poległych w trakcie pacyfikacji kopalni Wujek. Pod koniec lat 80. ponownie włączył się w działalność związkową, wchodząc w skład władz śląsko-dąbrowskiej „Solidarności”. 

W 1989 został przewodniczącym rady naczelnej Chrześcijańsko-Demokratycznego Stronnictwa Pracy. W 1990  r. - przewodniczącym Górnośląskiej Chrześcijańskiej Demokracji. W wyborach w 1991, jako jej kandydat, uzyskał mandat posła na Sejm I kadencji z ramienia Ruchu Autonomii Śląska. 

W wyborach samorządowych w 2010 ubiegał się o mandat radnego sejmiku śląskiego z listy Narodowego Odrodzenia Polski. W 2014 z rekomendacji KWW Oburzeni. W wyborach parlamentarnych w 2011 był kandydatem do Senatu z ramienia Konfederacji Godność i Praworządność. 

W 1990 został odznaczony przez prezydenta RP na uchodźstwie Ryszarda Kaczorowskiego Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

CZEŚĆ JEGO PAMIĘCI! 

"Ostatnie słowa jakie powiedział do mnie podczas naszego ostatniego spotkania w Gliwicach 7 października podczas odsłonięcia pomnika działacza WZZ były: Pamiętajcie o mnie! Były wypowiedziane w innym kontekście ale jakże teraz wydają się aktualne". 

Tomasz Jazłowski

NIE ZAPOMNIMY O PANU, PANIE KAZIMIERZU!

Msza św. zostanie odprawiona w dniu 07.12.2014 roku o godz.08:00 przez x. Rafała Trytka w krakowskim Oratorium p.w. Matki Bożej Królowej Polski oraz w dniu jutrzejszym (tj. 05.12.2014)  o godz. 09:00 w gliwickim Oratorium p.w. Matki Bożej Różańcowej przez x. Walerego Kudriavtseva.

Kilka słów o socjalizmie - portal autonom.pl

    Dla wielu z nas socjalizm to przede wszystkim synonim pustych półek sklepowych, filmy Barei, PRL czy wreszcie utopijna, a przede wszystkim międzynarodowa idea wymyślona przez Marksa, Lenina, Różę Luksemburg i kilku innych internacjonalistycznych szubrawców. Idea spisana przez Marksa czy Bernsteina wypacza samo pojęcie socjalizmu, który w zamyśle w/w autorów miał służyć wyłącznie jakiejś części społeczeństwa zwanej klasą robotniczą, a pośrednio miał być narzędziem do walki z samym pojęciem narodu poprzez walki klasowe.

Zadajmy sobie pytanie czym jest socjalizm. Według wspomnianych wyżej tzw. socjalistów jest to pojęcie które odnosi się do prób zmniejszenia nierówności społecznych i upowszechnienia świadczeń socjalnych i poddania gospodarki kontroli społecznej w celu zapewnienia jednostce życia na określonym poziomie. Można się częściowo z powyższym zgodzić, ALE trzeba jasno stwierdzić, że socjalizm to nie zmniejszenie nierówności społecznych czy kontrola gospodarki jako cel sam w sobie.

Uważam, że idea socjalizmu została w ten sposób doszczętnie zdegenerowana, wypaczona – a prawdziwy socjalizm jest jak najbardziej zbieżny i zgodny z nacjonalizmem. Prawdziwy socjalizm nie ma nic wspólnego z różnymi chorymi inicjatywami jak projekt szwedzkiego państwa opiekuńczego, wszelakimi równouprawnieniami, walk o prawa zboczeńców, nielegalnych imigrantów czy innych aspołecznych elementów stanowiących wrzód na ciele zdrowego społeczeństwa.

PAMIĘCI OFIAR STANU WOJENNEGO - Gliwice 2014

   13 grudnia 2014 roku zapraszamy na akcję przypominającą wprowadzenie stanu wojennego w 1981 roku oraz upamiętnienie jego ofiar.

















   WCZORAJ MOSKWA - DZIŚ BRUKSELA! 

Spotkania z historią w Białymstoku – obrona Grodna w 1939 r. i ekshumacje na terenie białostockiego Aresztu Śledczego

W środę 19 listopada A.D. 2014 w ramach Przystanku Historia organizowanego przez białostocki oddział IPN oraz Archiwum i Muzeum Archidiecezjalne w Białymstoku odbyło się spotkanie poświęcone obronie Grodna w 1939 r. Rozpoczęło się ono projekcją filmu dokumentalnego pt. "Krew na bruku. Grodno 1939". Na spotkaniu był obecny II reżyser tego filmu, p. Janusz Petelski i p. Józef Porzecki ze Związku Polaków na Białorusi. Po projekcji filmu miała miejsce dyskusja z udziałem obydwu gości, którą poprowadził dr Jan Jerzy Milewski z OBEP IPN Białystok.

Podczas dyskusji zgromadzona publiczność miała również okazję wysłuchać relacji świadków tamtych wydarzeń. Nie obyło się oczywiście bez odniesień do "wielkiej postaci" Józefa Piłsudskiego, ale ogólnie była to dla młodych ludzi, obecnych na sali, lekcja historii i patriotyzmu. Szczególne podziękowania zebrał p. Józef Porzecki ze Związku Polaków, który jako historyk zajmuje się m. in. upamiętnieniem bohaterskiej obrony Grodna na naszych Kresach Wschodnich.

Dzień później, tj. 20 listopada A.D. 2014, odbyło się natomiast spotkanie z pracownikami Polskiej Bazy Genetycznej Ofiar Totalitaryzmów pod nazwą "Przywrócić nazwiska – ekshumacje i identyfikacje ofiar zbrodni komunistycznych" zorganizowane przez Oddział IPN Białystok, PBGOT, Stowarzyszenie "Grupa Wschód" i DKF "W dobrym TONie" w białostockim kinie TON. W spotkaniu tym uczestniczyli dr Andrzej Ossowski, historyk Milena Bykowska, antropolog Natalia Szymczak i archeolog Adam Falis. Spotkanie to poprowadził członek Stowarzyszenia "Grupa Wschód", a na sali byli także obecni dr Marcin Zwolski z IPN Białystok oraz prokurator Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Białymstoku.

BARWY ŚWIATA - Marek Zacharyasz

POLECAMY:

 

DZIAŁ: Literatura piękna/Poezja

AUTOR: Marek Zacharyasz

Barwy świata

Marek Zacharyasz

Urodził się w Krakowie w 1940 roku. Ukończył filologię polską na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. Debiutował 2 stycznia 1965 roku w Polskim Radiu Katowice, w audycji Krystyny Broll-Jareckiej pt. Trybuna debiutów poetyckich. W 1976 roku otrzymał wyróżnienie w konkursie literackim „Inny głos”, ogłoszonym przez Kicki Salon Poetycki w Warszawie. W latach 1976‒1978 należał do Grupy Poetyckiej Gremium. W 1977 opublikował tomik wierszy Wmyślenia (IW „Pax”, 1977), potem kolejno: Powrót do rzeczywistości (1980, „Śląsk”), Tam się spotkamy (1988, „Śląsk”), Wejście w sen (1989, KTSK). W 1997 ukazał się tom wierszy Noc mistrza Innocentego, zawierający między innymi utwory, za które w 1992 roku otrzymał drugą nagrodę w Konkursie Poetyckim o Nagrodę im. Krzysztofa Kamila Baczyńskiego w Łodzi. Wiersze publikował w wielu czasopismach literackich: „Poezji”, „Nowym Wyrazie”, „Poglądach”, „Tak i Nie”, „Tygodniku Kulturalnym”, „Kierunkach”, „Życiu i Myśli”, „Metaforze”, „Studencie”, „Tu i Teraz”, „Śląsku” i innych. Wiersze zamieszczono również w almanachach Poetycki rejs („Akwilo”, Bydgoszcz, 1999) oraz Jak smagnięcie gałązką (Urząd Miasta Chorzów, 2002). Jest członkiem Związku Literatów Polskich i Górnośląskiego Towarzystwa Literackiego.

W 76 ROCZNICĘ ŚMIERCI MĘCZENNIKA NARODOWEJ REWOLUCJI. PAMIĘTAJCIE O KAPITANIE!

    „W naszym ruchu nie można nic zyskać, nie oferuje żadnych różowych perspektyw, za to wymaga nieustannych ofiar i wyrzeczeń, wymaga wiary, miłości, poświęcenia dóbr materialnych oraz poświęcenia własnego życia. I jeśli wejdzie pośród nas osoba nieuczciwa lub interesowna, to nie może długo wytrwać, gdyż nie znajduje tu odpowiedniego środowiska, automatycznie opuszcza ruch po miesiącu, po roku, po dwóch lub trzech latach, wycofując się, dezerterując lub zdradzając”.

Corneliu Zelea Codreanu

Trzecia Rzecz Wykluczająca - Krzysztof Wołodźko

        To był początek transformacji. Świetny czas dla nastolatka. Żyło się nagle lepiej, żyło się weselej. W małym wiejskim sklepie spożywczym, który w poprzednich latach miewał problemy nawet z zaopatrzeniem w chleb (na zapisy) i mięso (na kartki) pojawiło się nagle mnóstwo śmieciowych zachodnich słodyczy. Realny socjalizm ustępował pod naporem żelków Haribo, powszechnie dostępnych bananów, spodni „marmurków” i polskiej edycji pisma „Bravo”. Wolność zmaterializowała się także w postaci genitaliów płci obojga, malowanych przez uczącą się (życia) młodzież na ścianach dworca PKP w Czempiniu. Blakły za to na murach, mało już ważne, graffiti z Leninem z fryzurą punkowca i osowiałym generałem w ciemnych okularach. Raptem prawie wszystko było prawie wszystkim wolno – wypożyczać pornole w wyrosłych jak grzyby po deszczu punktach z pirackimi kasetami wideo, organizować akademie na 11 listopada, głośno wyklinać komuchów i solidaruchów, popierać Stanisława Tymińskiego, przywozić z Zachodu stare samochody, bogacić się. Wolno też było sprzedawać z łóżek polowych szybko psujące się azjatyckie dwukasetowe magnetofony, które wciągały taśmę jak rockowa gwiazda kreski. Wolno było stracić pracę bez reakcji odpowiednich, zmurszałych instytucji. Było to na tyle zachwycające, że w euforii masowo zwalniano ludzi, którzy z nadzieją czekali właśnie na swoje sto milionów.

RAŚ będzie rządzić na Śląsku?

 

       Po tegorocznych wyborach samorządowych jak zwykle w sejmikach wojewódzkich trwają rozmowy koalicyjne. Na niektórych portalach internetowych [np. kresy.pl] pojawiły się informacje, iż w województwie śląskim do planowanej koalicji PO – PSL może dołączyć trzeci partner, mianowicie antypolski Ruch Autonomii Śląska. Jerzy Gorzelik, lider ugrupowania twierdzi, że rozmowy trwają. W przypadku powstania takiej koalicji będzie mieć ona 26 z 45 miejsc w sejmiku województwa. Wśród zwolenników autonomii trwa radość, choć obiektywne powody ku niej mają raczej przeciwnicy RAŚ. O ile cztery lata temu ugrupowanie to uzyskało wynik 8,49% głosów, to obecnie 7,2 %. Liczba osób głosujących na RAŚ spadła z 123 tys. do 97 tys. Ewentualne wejście autonomistów do koalicji rządzącej nie będzie jednak nowością – w czasie poprzedniej kadencji współrządzili oni z PO i PSL, jednak opuścili koalicję.

 

Komentarz Redakcji: Problemy Śląska rozwiążą nie antypolska narracja, próby tworzenia „narodowości” na fundamencie gwary czy powoływanie się na (jakościowo odmienne) przypadki Szkocji czy Katalonii, ale konsekwentne odejście od systemu kapitalistycznego i demoliberalnego, które najbardziej zaszkodziły temu regionowi.

 

Za:  http://xportal.pl/?p=17659

OGŁOSZENIE - PROSIMY O PILNĄ POMOC!

   Bardzo prosimy o pilną pomoc dla rodziny z dwójką dzieci (chłopcy 8 i 5 lat). Ojciec ma orzeczenie o niepełnosprawności ( brak możliwości podjęcia pracy). Rodzina żyje w bardzo ciężkich warunkach materialnych (mieszkają bez ciepłej wody, wc, ogrzewania). Potrzebna jest żywność, odzież, opał na zimę. Zbliżają się święta Bożego Narodzenia i prosimy bardzo aby pamiętać o tej Rodzinie w duchu katolickiej pomocy potrzebującym. Zwracamy się z prośbą o pomoc do wszystkich ludzi dobrej woli! Z góry serdeczne Bóg zapłać!

Adres i nr konta potrzebującej Rodziny dostępny po skontaktowaniu się z Redakcją: tel. 503 099 991;

mail: glostradycji@gmail.com

Styl karlistowski - prof. Jacek Bartyzel

 

    Znany historyk, specjalizujący się w teorii i historii przemocy politycznej – Eduardo González Calleja (ur. 1962) prezentuje karlizm jako fenomen polityczny i społeczny, stosujący permanentnie „przemoc jako strategię sporu o władzę”, a jego kulturę polityczną określa jako „wojowniczą i ofiarniczą” (beligerante y victimista)¹. Na poziomie deskryptywnym jest to prawda: etos karlizmu jest bez wątpienia militarny, nie parlamentarny, a karliści zawsze otwarcie głosili, że z wrogami nie zawiera się kompromisów, tylko się z nimi walczy. Jaki kompromis zresztą może zaistnieć pomiędzy tradycją a rewolucją, pomiędzy prawowitością a uzurpacją? Konspirowanie i zbrojne powstania przeciwko uzurpacji i rewolucji były oczywiście nielegalne, lecz przecież ta legalność była i jest ustanowiona po to, aby wykluczyć prawowitość, tym samym zaś legalne dochodzenie do jej przywrócenia.

Nie ulega również wątpliwości, że wojowniczość karlizmu ma związek, a właściwie wypływa z jego religijności, naznaczonej krucjatowym charakterem hiszpańskiego katolicyzmu, dziedzictwa rekonkwisty i konkwisty, średniowiecznego etosu caballero cristiano, trydenckiego ducha kontrreformacji. Karliści zawsze czuli się guerrilleros Chrystusa Króla, a miecz jest dla nich formą Krzyża. Niezachwiana wiara w to, że walczy się za nie tylko słuszną, ale i świętą sprawę, zawsze uskrzydla do czynów bohaterskich, tym bardziej, jeśli się wierzy, że – jak powiadamiał Regulamin Requeté – „przed Bogiem żaden bohater nie pozostanie anonimowy” (ante Dios nunca serás héroe anónimo). Cokolwiek chciał przez to wyrazić przywódca partii socjalistycznej (PSOE), Indalecio Prieto Tuero (1883-1962) – sarkazm, przestrach czy specyficzny podziw – to nie mijał się z prawdą, mówiąc, że „nie ma nic groźniejszego niż requeté po przyjęciu komunii [św.]”². Sami requetés przecież dodawali sobie kurażu, mawiając: „każdy zabity Czerwony to jeden dzień kar czyśćcowych mniej”. A na liście wrogów karlizmu znajdują się przecież nie tylko rojos, bo lista ta jest długa: są na niej heretycy protestanccy, „oświeceni despoci”, liberałowie, masoni, pozytywiści, kapitaliści, bankierzy, demokraci, anarchiści, socjaliści, bolszewicy, faszyści, chadecy, socjaldemokraci, technokraci, do czego dziś dochodzą jeszcze, z jednej strony, neoliberalni globaliści, z drugiej zaś – wszystkie odnogi Nowej Lewicy.