Narodowe Siły Zbrojne - Kpt. Henryk Figuro- Podhorski ps. "Step".

          Pochodził z chłopskiej rodziny, aczkolwiek jego ojciec był sędzią pokoju. Ukończył seminarium nauczycielskie oraz Szkołę Podchorążych Rezerwy Piechoty. W AD 1935 mianowany podporucznikiem rezerwy 4 Pułku Piechoty Legionów. Był wizytatorem szkół podstawowych na Polesiu.

Po wybuchu II wojny światowej, działał w ZWZ a następnie w AK. W maju AD 1943 objął komendę oddziału NSZ „Aleksandrówka” po tym, jak jego dotychczasowy dowódca kpt. Andrzej Kuczborski ps. „Wojciech” został ranny w bitwie pod Wilkołazem. Oddziałem dowodził do początku lipca AD 1943 , kiedy to przekazał komendę mjr. Leonardowi Zub-Zdanowiczowi ps. „Ząb”. W październiku AD 1943, po przekształceniu oddziału w 1 Pułk Partyzancki Legii Nadwiślański NSZ, Figuro-Podhorski objął w nim dowództwo batalionu.

W utworzonej w AD 1944 r. Brygadzie Świętokrzyskiej NSZ dowodził wchodzącym w jej skład I batalionem 202. pp Ziemi Sandomierskiej. W AD 1944 został odznaczony Krzyżem Walecznych i Srebrnym Krzyżem Narodowego Czynu Zbrojnego z Mieczami.

NSZ - Śmierć Wrogom Ojczyzny!

 

Maurras: Modlitwa końca

Panie, ukołysz mnie w Twoim jedynie pokoju

Pomiędzy ramionami Nadziei i Miłości.

To stare serce żołnierza nie poznało żadnej nienawiści
I walczyło bez ustanku za Twoje dobrodziejstwa, jedynie prawdziwe.

Walka, którą ono toczyło, była za Ojczyznę,
Za Króla – dwa największe dobra, jakie widziano pod niebem,
Za Francję Burbonów, za Pannę Maryję,
Za Joannę d`Arc i Teresę i za Świętego Michała.

Nasz Paryż nigdy nie oderwał się od Rzymu.
A Rzym z kwiecia Aten zebrał owoc,
Piękno, rozum, cnotę, wszystkie zaszczyty człowiecze,
Boskie wizerunki, które znikają w mojej ciemnicy:

Szczęść Boże Górnikom!

 

POLSKI ŚLĄSK - AUTONOMIA ZABIJA

 

Roman Majewski: Jak materializm zabija Adwent

Jak materializm zabija Adwent

          Znowu przyszedł ten moment w roku, kiedy w marketach i radio dudnią „Last Christmas”, a w kościołach — dzięki Bogu — zaczyna się Adwent. Dla jednych to okres przygotowania do świąt, dla nas, katolików wiernych tradycji, to czas wymagający, a zarazem piękny jak grudniowy poranek. To chwila, w której Kościół każe nam spojrzeć w lustro i zapytać: czy ja w ogóle jeszcze czekam na narodziny Jezusa, czy tylko na wolne dni, barszcz czerwony i karpia w galarecie?

Świat robi wszystko, aby Adwent zabić. Zabija go plastikowymi reniferami, zabija go wymysłami takimi jak Black Friday i zabija go hasłem: „Święta to czas dawania prezentów”, czyli kupowania rzeczy, których nikt nie potrzebuje, za pieniądze, których nikt nie ma, po to, aby zaimponować ludziom, których się nie lubi. Kiedy wszyscy w tłumie biegną do galerii jak głodne wilki, my, katolicy, zapalamy pierwszą świecę na wieńcu i mówimy temu: „Stop”.

Jakub Siemiątkowski: Endek-monarchista przeciw Maurrasowi. Karol Stefan Frycz i rewolucja

            „Fenomen i prawdziwie konserwatywny młody narodowiec” – pisał o nim Wojciech Wasiutyński. Karol Stefan Frycz, bo o nim mowa, był jednocześnie jednym z najbardziej gorliwych obrońców przewrotów XVIII- i XIX-wiecznych pośród młodych narodowców. Ten tradycjonalista i monarchista krytykował stronnictwo Charles’a Maurrasa za dogmatyzm i niedostateczne dostrzeganie wątków narodowych w rewolucji francuskiej. Zagłębiając się w światopogląd Frycza, dojdziemy jednak do wniosku, że wcale nie jest on niespójny. Stanowi owoc pogłębionej refleksji nad narodzinami europejskiej nowoczesności.

Pro społeczni - przeciwko indywidualizmowi

 

BOGDAN HERBUT-KOZIEŁ: RYCERZ ARCHANIOŁA MICHAŁA - CORNELIU ZELEA CODREANU

    Jest noc z 29 na 30 listopada 1938 roku. Rumunia. Wojskowe więzienie Doftana. Na więziennym dziedzińcu stoi ciężarówka. Żandarmi prowadzą skutego więźnia. Wysoki mężczyzna o ciemnych, gęsto poprzetykanych siwizną włosach. Twarz ma zmęczoną i zszarzałą. Wpychają go do samochodu. W środku jest jeszcze trzynastu innych więźniów. Spoglądają na nowo przybyłego i twarze ich rozjaśniają się na moment. On też spogląda na każdego z nich. Nie pada ani jedno słowo, ale słowa są tu niepotrzebne. Oni poznali jego, a on ich. Samochód rusza. Więźniowie siedzą w dwu rzędach, twarzą do plandeki auta. Ręce mają skute na plecach. Za placami każdego z więźniów siedzi żandarm. Czternastu więźniów i czternastu strażników. Od czasu do czasu, gdy samochód zwalnia, strażnicy zerkają w okienko do kabiny kierowcy. Samochód wjeżdża do lasu Baneasa, zwalnia bieg, wreszcie zatrzymuje się. Dowódca konwoju, siedzący obok kierowcy, trzykrotnie świeci latarką przez okienko. To znak. Każdy z żandarmów wyciąga z kieszeni kawałek linki, zarzuca błyskawicznie na szyję siedzącego przed nim więźnia i dusi swą ofiarę. Egzekucja przebiega sprawnie i szybko. Jest godzina piąta nad ranem, 30 dzień listopada 1938 roku...

Wczoraj ONR - Dzisiaj NOP!