Naiwny, fałszywy i ignorancki patriotyzm

    „Strzeżcie się przywódców, którzy bębnią w bębny w celu wprawienia obywateli w patriotyczny ferwor, bo patriotyzm jest w rzeczy samej mieczem obosiecznym. Zarówno zagrzewa krew, jak i zawęża umysł. A kiedy bębny wojenne osiągają gorączkowe tempo i krew gotuje się od nienawiści, a umysł się zamyka, przywódca nie będzie miał potrzeby w przejmowaniu praw obywateli. To raczej obywatele, zaparzeni strachem i oślepieni przez patriotyzm, ofiarują wszystkie swoje prawa na rzecz przywódcy i uczynią to chętnie. Skąd to wiem? Bo ja to zrobiłem. I jestem Cezarem”- Juliusz Cezar.

 

Podczas gdy świat stoi nad przepaścią kolejnej wojny światowej, wygląda na to, że jeszcze się nie nauczyliśmy lekcji historii i nadal pozwalamy sobie na bycie prowadzonymi jak bydło na rzeź przez aktorów udających polityków. Ignorancja i apatia tych fałszywych „patriotycznych” mas jest ich mandatem do oszukiwania i robią to od lat, grając na lojalności i miłości, jaką ludzie mają do swoich narodów, w celu popchnięcia naprzód ich własnego zamiaru.

Adam Busse: Kilka słów o degeneracji współczesnej młodzieży

 

       Pierwsze, niecałe dwie dekady XXI wieku, to okres przełomowy w dziejach ludzkości. Pomimo iż szerokiej maści historycy, literaci, naukowcy, filozofowie i inni poszukiwacze Prawdy wielokrotnie zapowiadali koniec historii (jak Francis Fukuyama w swoim sławnym eseju „Koniec historii i ostatni człowiek” czy szerokiej maści uczeni z zakresu historii, którzy każą studentom piszącym prace dyplomowe zwężać horyzonty historyczne do 1989 roku jako rzekomo przełomowego roku z racji upadku komunizmu i zamknięcia pewnego etapu w dziejach Polski), to uważam, iż obecny wiek jest przełomem. Dlaczego? Ponieważ mimo przewidywań przeciętny zjadacz chleba nie spodziewał się, iż atakująca z podwójną siłą fala konsumpcjonizmu, materializmu, hedonizmu i liberalizmu kulturowo-obyczajowego spowodują tak destrukcyjne i dosyć często nieodwracalne skutki w życiu, celach, mentalności i dotychczasowego myślenia współczesnej młodzieży.

Uroczystości pogrzebowe śp. Tadeusza Radwana

       W dniu 13 stycznia AD 2016 pożegnaliśmy śp. Tadeusza Radwana, działacza narodowego, członka Stronnictwa Narodowego oraz żołnierza Narodowej Organizacji Wojskowej. Uroczystości pogrzebowe rozpoczęły się nabożeństwem w kościele pw. Chrystusa Króla w Gliwicach z udziałem pocztu sztandarowego Młodzieży Wszechpolskiej oraz Ruchu Narodowego. Następnie uczestnicy (około 100 osób) odprowadzili ciało doczesne zmarłego na cmentarz Lipowy w Gliwicach. W imieniu Rodziny podziękowanie zgromadzonym złożył wnuk zmarłego. Głos zabrał też kapitan Narodowych Sił Zbrojnych Stanisław Turski, który w krótkich słowach wspomniał postać zmarłego i jego zaangażowanie dla Polski. Wśród zgromadzonych widać było przedstawicieli różnych formacji narodowych przybyłych oddać cześć zmarłemu bohaterowi.

CZEŚĆ TWOJEJ PAMIĘCI PANIE TADEUSZU! NIGDY CIĘ NIE ZAPOMNIMY!

Leon Degrelle - Agonia wieku

Katolicki Solidaryzm Społeczny (Narodowy Solidaryzm)

     KATOLICKI SOLIDARYZM SPOŁECZNY jest to powstała w drugiej połowie XIX wieku doktryna polityczna, odnosząca się do zagadnień ekonomicznych i społecznych, która w okresie swoich narodzin postulowała sprzeciw zarówno wobec liberalnego indywidualizmu, jak i kolektywistycznego socjalizmu. Jej podstawowym hasłem była solidarność jednostek, grup i szerszych społeczności takich jak klasy. Doktryna solidaryzmu obficie nawiązuje do arystotelesowskiej tezy, iż „całość zawsze poprzedza część”. Skutkiem tego jest postulat, aby dobro ogólnospołeczne traktować jako ważniejsze niż partykularne interesy poszczególnych grup czy też bardzo silnych jednostek. Natura wyposaża poszczególnych ludzi w różne zdolności i możliwości, stąd też solidarność z tymi, którzy w jakimś sensie są z naturalnych przyczyn mniej obdarowani i potrzebują niejednokrotnie pomocy, stanowi szczególny imperatyw moralny. 

1% darowizny dla rodziny Grzyb

 

Adrianna Gąsiorek: Wielka Orkiestra Świątecznej Paranoi

 

   Jeszcze niedawno zasiadaliśmy do wigilijnego stołu, a świąteczna i rodzinna atmosfera wypełniała nasze domostwa. Nastał nowy rok, a wraz z nim wiele nadziei, planów oraz postanowień. Jednym z nich bywa chęć pomocy bliźniemu, zaangażowanie się w akcje charytatywne. Nieprzypadkowo właśnie w tym okresie do czynienia mamy z kolejnym finałem Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Idealny pretekst do jednorocznego określenia siebie jako darczyńcy i podniesienia swojego „ego”.

Cała Polska wspiera przecież Owsiaka, nasi rodacy przechadzają się z naklejonymi na każdej części garderoby serduszkami. Media serwują nam zakłamany obraz fundacji i wzbudzają naszą wrażliwość reportażami o rodzicach i ich uśmiechniętych dzieciach, oczywiście dzięki pomocy WOŚP. Wszystko jest dobre, piękne i bez zarzutów.

Jak na złość pojawiają się kolejny już raz „faszyści” i mówią: „ Nie dajemy na Owsiaka”. Oczywiste wnioski: przecież są źli, nie chcą pomagać, obrażają wartościowego człowieka. Nikt jednak nie pyta, co nami kieruje i jakie mamy argumenty.

Acca larentia – rzecz o mordzie politycznym

 

Francesco, Franco, Stefano
PRESENTE!!!

Był 7 stycznia 1978 roku, gdy około godziny 18:20 pięciu aktywistów Frontu Młodych (Fronte Della Gioventu), włoskiego ruchu społecznego (Movimento Sociale Italiano), szykowało się do wyjścia z rzymskiej siedziby partii przy ulicy Acca Larentia.

Młodzi aktywiści mieli dołączyć do działaczy z innych sekcji na piazza Risorgimento, aby rozdawać ulotki informujące o koncercie grupy włoskiej muzyki tożsamościowej „Amici del Vento”. Podczas opuszczania siedziby zostali zaatakowani przez grupę komunistycznych bojówkarzy, którzy otworzyli do nich ogień z broni palnej. Franco Bigonzetti, student pierwszego roku medycyny został śmiertelnie ranny i zmarł na miejscu, mechanik Vincenzo Segneri, mimo rany postrzałowej ręki, zdołał wraz z dwoma innymi aktywistami Maurizio Lupini i Giuseppe D’Audino dostać się do siedziby partii i zamknąć pancerne drzwi.

Rosja – Chabad Lubavitch pełni funkcję organu ideologicznego kraju

    W Rosji członkom żydowskiej, satanistycznej sekty Chabad Lubavitch przekazano w rzeczywistości funkcję organu ideologicznego Rosji. Dnia 18 grudnia we Władywostoku odbyło się uroczyste otwarcie centrum gminy żydowskiej w odrestaurowanym budynku synagogi. Natychmiast po wielodniowej wizycie w Chinach, gdzie w rzeczywistości „załatwili” rosyjski rząd, premier rządu Miedwiediew udał się na otwarcie nowej synagogi we Władywostoku.

 

W uroczystości wzięli udział: naczelny rabin Rosji, Berl Lazar, gubernator Autonomicznego Obwodu Żydowskiego, Alieksandr Levithal, przewodniczący Rady Opiekuńczej Gminy Władywostoku, przedsiębiorca Władimir Kogan, dzięki którego wsparciu była przeprowadzona restauracja synagogi i wyposażenie centrum gminy żydowskiej oraz wzięli udział członkowie miejskiej gminy żydowskiej i jej rabin, Shimon Varakin.

Zmarł Tadeusz Radwan, działacz Stronnictwa Narodowego i Młodzieży Wszechpolskiej, żołnierz Narodowej Organizacji Wojskowej

     Tadeusz Radwan urodził się w 1921 r. w Warszawie. Przed II wojną światową był działaczem Narodowej Organizacji Gimnazjalnej. Podczas okupacji wstąpił do Narodowej Organizacji Wojskowej w powiecie koneckim, w którym przeprowadzał m.in. akcje wywiadowcze, przekazywane następnie do władz polskich w Londynie. Następnie ukończył Szkołę Podchorążych w Warszawie, prowadzoną przez pułkownika Fieldorfa ps. „Nil” w ramach Armii Krajowej, oraz podjął studia prawnicze na tajnym Uniwersytecie Warszawskim. W lutym 1944 r. współtworzył grono założycielskie reaktywowanej, konspiracyjnej Młodzieży Wszechpolskiej.

W marcu 1945 r. został powołany na kierownika prac nad kolejnym wznowieniem działalności Młodzieży Wszechpolskiej (pion akademicki) i Młodzieży Wielkiej Polski (teren pozaakademicki), doprowadzając do szybkiego rozrostu struktur na terenie niemal całej Polski. Po dekonspiracji struktur i masowych aresztowaniach członków SN, MW i MWP został skazany na 7 lat, a w wyniku amnestii karę pozbawienia wolności odbył w więzieniu we Wronkach w wymiarze 3,5 roku. Powtórnie aresztowany i skazany w listopadzie 1952 r. pod zarzutem szpiegostwa na 8 lat więzienia, został wypuszczony na wolność w czerwcu 1955 r. na skutek weryfikacji wyroku i zmiany kwalifikacji zarzutu przez Najwyższy Sąd Wojskowy. W PRL-u ukończył studia ekonomiczne.