Cytaty

KONTRREWOLUCJA*MONARCHIA NARODOWA*KORPORACJONIZM

OFICJALNY PORTAL PUBLICYSTYCZNY
RCR - PRO FIDE, REGE ET PATRIA!


Si Deus Nobiscum quis contra nos - Jeśli Bóg z nami, któż przeciwko nam?

UNIWERSALIZM KATOLICKI KONTRA ATEISTYCZNY GLOBALIZM


MONARCHIZM NARODOWY - jest to ustrój polityczny łączący w sobie ideę monarchistyczną (ideę hierarchiczną) z myślą narodową w duchu rzymskiego katolicyzmu, dążący do obalenia obecnego Systemu politycznego w sposób radykalny (będąc w rzeczywistości Kontrrewolucją)

WALCZYMY NAJPIERW O POLSKĘ WOLNĄ A PÓŹNIEJ WIELKĄ! Z BOGIEM ZA KRÓLA I OJCZYZNĘ!

poniedziałek, 9 stycznia 2017

Aleksandra Grosicka: Bolesław Piasecki (1915–1979)


      Bolesław Piasecki to jedna z najbardziej znaczących postaci przedwojennego obozu narodowego. Jego niejednoznaczne wybory i wzajemnie sprzeczne działania polityczne do dziś budzą kontrowersje i zażarte dyskusje między przeciwnikami i zwolennikami legendarnego przywódcy „Falangi”. Nazywany naprzemiennie zdrajcą i sprytnym, politycznym graczem po dziś dzień rodzi gorące emocje.

Urodził się 18 lutego 1915 r. w Łodzi, jednak młodość spędził w Warszawie. W 1927 r. rozpoczął naukę w gimnazjum im. Jana Zamoyskiego – już wówczas angażując się w działalność narodową. W 1931 r. zdał maturę i rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. W czasie studiów był kierownikiem Oddziału Akademickiego Obozu Wielkiej Polski, działał również w Sekcji Młodych Stronnictwa Narodowego. W 1934 r. był jednym z działaczy, którzy postanowili założyć niezależną względem SN organizację, głoszącą hasła antykapitalistyczne oraz negującą metody działania narodowych demokratów. 14 kwietnia 1934 r. stał się jednym z sygnatariuszy słynnej deklaracji ideowej Obozu Narodowo–Radykalnego. Po niespełna trzech miesiącach działania ONR został zdelegalizowany przez władze sanacyjne, które w prężnie rozwijającej się organizacji widziały spore zagrożenie. W wyniku nagonki Piasecki został aresztowany 16 czerwca 1934 r., zaś 7 lipca przewieziony do obozu w Berezie Kartuskiej. Zwolniony został we wrześniu tego samego roku, a w kwietniu 1935 r. stanął na czele Ruchu Narodowo–Radykalnego, zwanego „Falanga”(od nazwy tygodnika wydawanego przez RN–R). Wśród zwolenników Piaseckiego, nazywanych „bepistami”, znaleźli się Zygmunt Przetakiewicz, Jerzy Hagmajer, Wojciech Wasiutyński, Marian Reutt oraz Zygmunt Dziarmaga. Falangiści głosili bardzo radykalny program gospodarczy (m.in. gospodarka planowa, przyspieszone uprzemysłowienie, upaństwowienie fabryk i handlu hurtowego), antysemityzm (jednak nie o charakterze rasistowskim, a wypływający raczej z przesłanek ekonomicznych i przekonania o nieprzezwyciężalnych różnicach kulturowych pomiędzy Polakami a Żydami) oraz koncepcję „totalizmu katolickiego” – całkowitego podporządkowania życia społecznego i prywatnego zasadom katolickim.

W tym samym roku Bolesław Piasecki wydał swoje słynne dzieło pt. „Duch czasów Nowych a Ruch Młodych”, gdzie dokonał analizy prądów dominujących w ówczesnej rzeczywistości i opracował metody dostosowania się do nich. Uznawał twórczość w służbie Narodu za najważniejszy cel doczesny człowieka, jednak głównym celem życiowym jego zdaniem miało być zbawienie. Praca na rzecz Narodu miała być zresztą głównym zadaniem prowadzącym do tego celu. Ponadto uznał szczególną wagę takich zagadnień, jak wychowanie narodowe i wprzęgnięcie jak największej liczby członków Narodu do czynnej działalności na jego rzecz.

W czasie kampanii wrześniowej brał udział w obronie stolicy jako podporucznik wojsk pancernych. Został aresztowany przez gestapo i więziony do kwietnia 1940 r. Z więzienia zwolniony po interwencji jednej z wpływowych włoskich rodzin. Pobyt w więzieniu nie zniechęcił go do działalności konspiracyjnej. W 1940 r. założył organizację pod nazwą Konfederacja Narodu (KN). Powstała z połączenia kilku mniejszych ugrupowań, ale po pewnym czasie jej komendantem został Piasecki i to jego ludzie (J. Hagmajer, R. Reiff, A. Gozdawa-Reutt) oraz ideologia zdominowały KN. Program polityczny KN był rozwinięciem pewnych tez przedwojennej „Falangi”, nieco jednak zmienionym. Piasecki był także dowódcą Uderzeniowych Batalionów Kadrowych, zbrojnego ramienia Konfederacji Narodu, które od maja 1943 r. stoczyły 32 potyczki z Niemcami. Po ich scaleniu z Armią Krajową w 1943 r., został dowódcą 3. batalionu 77. Pułku Piechoty AK w stopniu porucznika, walczącego na Nowogródczyźnie. Uniknął internowania w czasie akcji „Burza” – po powrocie do Polski centralnej kontynuował działalność konspiracyjną, tym razem przeciwko PKWN. W listopadzie 1944 r. aresztowany przez władze wojskowe i uwięziony w Lublinie. Przesłuchiwany kilkakrotnie przez gen. Iwana Sierowa.

W tym miejscu zaczyna się najbardziej kontrowersyjny okres życia politycznego Bolesława Piaseckiego. Choć jeszcze jesienią 1944 r. nawoływał do tego, by trwać w konspiracji i po wybuchu kolejnej wojny zaatakować Armię Czerwoną, rozpoczął jawną kolaborację z reżimem komunistycznym. Mimo iż od 1944 r. przebywał w rękach NKWD, mając najgorsze „referencje” z możliwych, które kwalifikowały go do kary śmierci, Piasecki nie tylko uratował życie, ale nawet przekonał gen. Iwana Sierowa, że komunistom opłaci się zgoda na utworzenie katolickiej grupy politycznej pod jego przywództwem. Piasecki argumentował w memoriałach napisanych w więzieniu, że jeśli on, jeden z czołowych przedwojennych antykomunistów, przekona do nowego ustroju wielu ludzi wrogo doń nastawionych, odniesie to pożytek dla nowej władzy. Zadeklarował wsparcie dla reform wprowadzanych przez komunistów, tj. reformy rolnej i nacjonalizacji przemysłu, ponadto przedstawił władzom pomysł stworzenia środowiska legalnie działających katolików świeckich. Dzięki temu otrzymał koncesję na wydawanie pisma „Dziś i jutro”, wychodzącego od 25 listopada 1945 r.

To właśnie wokół tygodnika powstało środowisko polityczne, które w 1951 r. przyjęło formę Stowarzyszenia „PAX”. Oczywiście Piasecki został jego prezesem, funkcję tę sprawującdo końca życia. Początkowo Kościół katolicki wyrażał raczej życzliwą postawę wobec jego osoby i „PAX-u”. Piasecki miał dobry kontakt z kardynałem Stefanem Wyszyńskim. Jednak w 1953 r., gdy Piasecki bezskutecznie namawiał uwięzionego kardynała, by ten uznał prawo PZPR do typowania kandydatur na stanowiska biskupie, sytuacja uległa zmianie. Dość surowo działalność „PAX-u” oceniała Stolica Apostolska. Książka Bolesława Piaseckiego – „Zagadnienia istotne. Artykuły z lat 1945 – 1954” została wpisana do Indeksu Ksiąg Zakazanych przez Magisterium Kościoła dekretem z 28. czerwca 1955 r., wraz z PAX- owskim tygodnikiem „Dziś i Jutro”. Piasecki nigdy oficjalnie nie wycofał głoszonych tam poglądów, ale z chwilą wciągnięcia wyżej wymienionych tytułów na Indeks, wycofał ze sprzedaży „Zagadnienia istotne…”. W maju 1956 r. tygodnik „Dziś i Jutro” zamknięto, zastępując go nowym pismem „Kierunki”. Od 1965 r. był posłem na Sejm PRL. W latach 1971–1979 sprawował także funkcję członka Rady Państwa. Był dwukrotnie żonaty: po raz pierwszy z Haliną Kopeć, żołnierzem Armii Krajowej (zginęła w Powstaniu Warszawskim), po raz drugi z Barbarą Kolendo, łączniczką Konfederacji Narodu.

Bolesław Piasecki zmarł 1. stycznia 1979 r. w wyniku ciężkiej choroby. Spoczął na warszawskich Powązkach. W jego pogrzebie uczestniczyli przedstawiciele władzy, a także delegacje rządu Czechosłowacji i  NRD.

Postać Bolesława Piaseckiego do dziś nie przestaje intrygować. Jego przedwojenna oraz wojenna działalność przyczyniła się niewątpliwie do rozwoju myśli narodowo – radykalnej. Po wojnie był z całą pewnością sojusznikiem komunistów, jednak starał się o pewną autonomię, prowadząc swego rodzaju grę.Usiłował oddziaływać na decydentów PZPR, zabiegał również o kontakty z najbardziej znaczącymi urzędnikami. Prawdopodobnie była to próba wprowadzenia w życie koncepcji „przezwyciężenia zwycięzcy”. Trudno zatem o jednoznaczną ocenę jego postaci, zwłaszcza działalności Stowarzyszenia „PAX”. Stowarzyszenie regularnie pomagało byłym żołnierzom AK, pomagając znaleźć pracę i uniknąć prześladowań. Natomiast dzięki pozycji społecznej, jaką udało się uzyskać Piaseckiemu, wielu byłych żołnierzy Armii Krajowej zostało uratowanych od kary śmierci i więzienia.